meta-journalist

Αλυσιδωτές Αντιδράσεις

2012-01-31T02:55:00.000-08:00

Σκόρπιες σκέψεις γραμμένες μια εβδομάδα πριν τη διοργάνωση της MetaCon 2012 (28/1/2012)

Αλυσιδωτές Αντιδράσεις

Το διήμερο 16 και 17 Απριλίου του 2005, έλαβε χώρα σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών το πρώτο «Πανελλαδικό Συμπόσιο Κορυφής για τις επιτυχίες, τα προβλήματα και τις προοπτικές της εναλλακτικής αναζήτησης στη χώρα μας». Την εκδήλωση, που οργανώθηκε με πρωτοβουλία των εκδόσεων Εσοπτρον, στήριξαν με την ουσιαστική συμμετοχή και βοήθειά τους 9 περιοδικά, 19 εκδοτικοί οίκοι του εναλλακτικού και δεκάδες αξιόλογοι ομιλητές, ερευνητές και συγγραφείς του χώρου. Επρόκειτο δίχως αμφιβολία για ένα γεγονός πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα. Πέρα από τις ομιλίες (που ξεκινούσαν από το πρωί και ολοκληρώνονταν αργά το απόγευμα), στην αίθουσα «έτρεχε» καθ’ όλη τη διάρκεια του διημέρου μια έκθεση βιβλίου με εκατοντάδες πονήματα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Η προσπάθεια αυτή σημείωσε μεγάλη επιτυχία, αν αναλογιστεί κανείς την προσέλευση του κοινού και τις κριτικές των παρευρισκομένων σε Τύπο και διαδίκτυο το αμέσως επόμενο διάστημα.

Δυστυχώς τέτοιου είδους συμπόσια (με αυτή τη μορφή και κατεύθυνση) δεν είδαμε ξανά από τότε για πολλούς και διάφορους λόγους. Αλλωστε σε καμία συλλογικότητα τα πράγματα δεν είναι ρόδινα… Η επιτυχημένη διοργάνωση του Πανελλαδικού Συμποσίου Κορυφής, το οποίο και είχε ανακοινωθεί μήνες πριν από εκείνον τον Απρίλιο, «έβγαλε» στο αφρό κόντρες, διχογνωμίες και κόμπλεξ μεταξύ ανθρώπων και φορέων που υποτίθεται ότι ανήκουν στον χώρο του… πνεύματος. Ετσι εκείνο το διάστημα παρουσιάστηκε μια έντονη κινητικότητα στα τεκταινόμενα της εναλλακτικής αναζήτησης στη χώρα μας, η οποία και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απαραίτητα ούτε θετική, ούτε αρνητική. Ηταν απλά συνέπεια των αναταράξεων που προκάλεσε η οργάνωση του μεγάλου αυτού γεγονότος. Κινητικότητα η οποία περιελάμβανε ανακατατάξεις στον εκδοτικό χώρο, την εμφάνιση πρωτότυπων κειμένων στον ειδικό Τύπο σε όλα ανεξαιρέτως τα περιοδικά αυτού του είδους, κείμενα και μανιφέστα αναφορικά με το ποιοι είναι οι «αυθεντικοί» ερευνητές, τη δημιουργία νέων σχετικών ιστοσελίδων στο διαδίκτυο, ακόμα και τη διοργάνωση… αντεκδηλώσεων ως απάντηση στο Συμπόσιο!

Επτά περίπου χρόνια μετά, διοργανώνεται στις 28/1 η ημερίδα MetaCon 2012 (www.metacon.gr), με πρωτοβουλία της Ελληνικής Κοινότητας του Μεταφυσικού. Η εκδήλωση, με τη συμμετοχή αρκετών αξιόλογων ακαδημαϊκών και συγγραφέων, πραγματοποιείται με αφορμή τη συμπλήρωση 10 ετών δράσης μιας ομάδας ανθρώπων, που έχει βάλει τα τελευταία χρόνια το δικό της λιθαράκι στη διάδοση και έρευνα των εναλλακτικών θεμάτων μέσα στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας.
Από την άλλη, αντίστοιχα με το παράδειγμα του Συμποσίου, η διοργάνωση της MetaCon (που έχει ανακοινωθεί εδώ και κάμποσους μήνες) προκάλεσε παρόμοιες ανακατατάξεις στην… «μορφοδιάταξη» του εναλλακτικού χώρου στο ελληνικό διαδίκτυο-και όχι μόνο. Ετσι το τελευταίο διάστημα εμφανίστηκαν νέες ιστοσελίδες και blogs μελέτης του παράξενου, κάποιες άλλες παρατημένες επανήλθαν δυναμικά, ενώ υπήρξαν και αυτές που «θυμήθηκαν» ξαφνικά ότι συμπλήρωσαν 10 χρόνια ζωής! Ένα ακόμη αξιοσημείωτο στοιχείο είναι το γεγονός ότι παρουσιάστηκε έκρηξη στον τομέα της προώθησης και διακίνησης εναλλακτικών άρθρων και απόψεων μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία και τα τελευταία χρόνια δείχνουν να έχουν πάρει τη σκυτάλη από τις πάλαι ποτέ «κυριάρχες» διαδικτυακές αγορές συζητήσεων (τα γνωστά σε πολλούς και ως fora).

Το να αποπειραθούμε να προβούμε σε ψυχοκοινωνιολογικές αναλύσεις σχετικά με όλα όσα θίχτηκαν παραπάνω, θα απαιτούσε αρκετό χώρο. Στην τελική ίσως να είναι και περιττό. Αυτό που έχει σημασία είναι να καταλάβουμε ότι οι διοργανώσεις τέτοιου είδους μεγάλων εκδηλώσεων και ομιλιών συσπειρώνουν τους φίλους της εναλλακτικής αναζήτησης, ενώ παράλληλα προσφέρουν τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Και το πιο σημαντικό; Δημιουργούν για το επόμενο διάστημα μια έκρηξη δημιουργικότητας στον «χώρο», ανάλογη με τους κυματισμούς που προκαλεί η πτώση μιας πέτρας μέσα στα ήσυχα νερά της λίμνης.

Σημείωση: Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 21 Ιανουαρίου του 2012 και στη στήλη μου "Δούρειος Ίππος", στο εβδομαδιαίο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου, τα "Φαινόμενα".

Κουρσάροι στην Πολιτική

2012-01-04T04:36:00.000-08:00

Με αφορμή την επανενεργοποίηση του Κόμματος Πειρατών Ελλάδας

Κουρσάροι στην Πολιτική

Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια, σχεδόν κανείς δεν ενδιαφερόταν για τα αποτελέσματα των εκλογών στο εσωτερικό άλλων χωρών της ευρωπαϊκής ηπείρου. Πλέον, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, μιας και η παγκοσμιοποίηση, αλλά και οι συνθήκες που έχουν γιγαντώσει την λεγόμενη οικονομική κρίση, μοιάζουν να επιβεβαιώνουν εκείνο το παλιό παράξενο ρητό που φιλοδοξούσε να περιγράψει με κατανοητό τρόπο την θεωρία του χάους: «Το χτύπημα των φτερών μιας πεταλούδας εδώ, μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην άλλη άκρη του κόσμου».

Πριν από μερικές ημέρες πραγματοποιήθηκαν τοπικές εκλογές στη Γερμανία, οι τελευταίες για την τρέχουσα χρονιά (σημείωση: το πολίτευμα στη Γερμανία ονομάζεται Ομοσπονδιακή Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και η χώρα διαιρείται σε δεκαέξι ομόσπονδα κρατίδια, καθένα από τα οποία διαθέτει δική του κυβέρνηση και κοινοβούλιο). Αναλύοντας τα αποτελέσματα, είδηση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει ούτε η ήττα του κόμματος της καγκελαρίου Μέρκελ, ούτε η νίκη των Σοσιαλδημοκρατών, ούτε ο καταποντισμός των Φιλελευθέρων (που συμμετείχαν στη διαδικασία με κεντρικό τους σύνθημα «πτωχεύστε την Ελλάδα»).

Η έκπληξη προήλθε από κάποιο «Πειρατικό κόμμα», που καταφέρνοντας να συγκεντρώσει ποσοστό 9%, εισήλθε στο κοινοβούλιο του κρατιδίου του Βερολίνου. Τι ακριβώς όμως πρεσβεύουν οι «Πειρατές»; Η αρχή έγινε στη Σουηδία εν έτει 2006. Μέλη της ιστοσελίδας ανταλλαγής torrent (αρχείων μουσικής και ταινιών) PirateBay, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα πολιτικό κόμμα που ως κύριο στόχο θα είχε τη δυνατότητα ελεύθερης διακίνησης δεδομένων για μη εμπορικούς σκοπούς από τους χρήστες του διαδικτύου. Μάλιστα στις εκλογές εκείνης της χρονιάς κατάφεραν να συγκεντρώσουν 35.000 ψήφους που μεταφράστηκε σε ποσοστό 0,63%. Οι ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν ενάντια στα μέλη του PiratPartiet είχαν ως αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση των μελών του μέσα στο χρόνο. Στις μέρες μας αριθμεί 40.000 μέλη και θεωρείται τέταρτη πολιτική δύναμη στη Σκανδιναβική χώρα.

Σύντομα η φήμη των Σουηδών Πειρατών ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας. Σήμερα υπάρχουν 22 ενεργά ανάλογα πολιτικά κινήματα σε ολόκληρο τον κόσμο, από την Αυστρία μέχρι την Φινλανδία και από την Κροατία μέχρι την Ουρουγουάη. Μάλιστα των Απρίλιο του 2010, «Πειρατές» από ολόκληρη την υφήλιο συγκεντρώθηκαν στις Βρυξέλλες, όπου και υπέγραψαν τη δημιουργία του PPI (Pirate Parties International) δίνοντας έναν ακόμα πιο επίσημο «τόνο» στις επιδιώξεις τους. Τα αιτήματά τους συνοψίζονται στην ελεύθερη μη εμπορική αντιγραφή εμπορικών έργων και στην ταυτόχρονη 5ετή προστασία των δημιουργιών από εμπορική χρήση, στην κατάργηση του συστήματος της εμπορικής πατέντας (φέρνουν ως παράδειγμα τους χιλιάδες καθημερινούς θανάτους στην Αφρική λόγω αυτής της κατάστασης), καθώς επίσης και στην προστασία της ιδιωτικότητας στο διαδίκτυο η οποία και μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 βάλλεται από τις κυβερνήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Να σημειωθεί ότι ακόμα περισσότερες είναι οι οργανωμένες «πειρατικές» πολιτικές ομάδες που έχουν ιδρυθεί σε όλες τις ηπείρους του πλανήτη, δίχως όμως να έχουν πάρει ακόμα μια επίσημη μορφή. Ανάμεσά τους και το «Πειρατικό Κόμμα Ελλάδας» (Greek Pirate Party) http://piratepartygreece.blogspot.com), το blog του οποίου κατασκευάστηκε τον Ιούνιο του 2009 μένοντας όμως… στάσιμο. Ποιος ξέρει; Ισως οι αρνητικές πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, σε συνδυασμό με την επιτυχία που σημειώνουν τα Πειρατικά Κόμματα του εξωτερικού, να δώσουν ένα έξτρα κίνητρο στους Ελληνες... Θα μπορούσαν άραγε οι νεαροί Σουηδοί και Γερμανοί «Κουρσάροι της πολιτικής» να μας επηρεάσουν με τον ίδιο τρόπο που κατάφεραν οι Ισπανοί «Αγανακτισμένοι» πριν από μερικούς μήνες; Ο χρόνος θα δείξει…

Σημείωση: Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 21 Σεπτεμβρίου του 2011 και στη στήλη μου "Δούρειος Ίππος", στο εβδομαδιαίο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου, τα "Φαινόμενα".

Οι τρέχουσες εξελίξεις δικαίωσαν απόλυτα τις σκέψεις μου, όπως άλλωστε συνέβη και με την περίπτωση των "Αγανακτισμένων".

Μια εναλλακτική έρευνα

2011-12-30T10:50:00.000-08:00

Βοηθήστε στη συγκέντρωση των αποτελεσμάτων της έρευνας!

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 10 πετυχημένων χρόνων δράσης της Ελληνικής Κοινότητας του Μεταφυσικού, πραγματοποιούμε μια ανοιχτή διαδικτυακή έρευνα σχετικά με τις Παράξενες Εμπειρίες των Ελλήνων.
Πατώντας εδώ θα βρείτε μια σειρά από ερωτήσεις τις οποίες θα θέλαμε να απαντήσετε με απόλυτη ειλικρίνεια, καθώς τα δεδομένα που θα συγκεντρωθούν θα αποτελέσουν το υλικό για μια μελλοντική ακαδημαϊκή εργασία πάνω στον τομέα της Παραψυχολογίας.

Να σημειωθεί πως επιτρέπεται να συμμετέχετε στο ερωτηματολόγιο μόνο μία φορά, μιας και κάθε επιπλέον συμμετοχή θα διαγράφεται αυτόματα μέσω του συστήματος survey που χρησιμοποιείται.

Όπως θα δείτε και από την δομή του ερωτηματολογίου, ανάλογα με το είδος της ερώτησης μπορείτε να επιλέξετε μόνο μία ή περισσότερες από μια απαντήσεις κάθε φορά. Γι’ αυτό, επιλέξτε με προσοχή και εφόσον είστε βέβαιοι πως η απάντηση σας εκφράζει απόλυτα με βάση τις γνώσεις και τις εμπειρίες σας μέχρι σήμερα.

Η έρευνα αυτή ξεκινά σήμερα 30 Δεκεμβρίου και θα ολοκληρωθεί την 25η Ιανουαρίου 2012 οπότε τα αποτελέσματα της θα δημοσιευθούν online στο metafysiko.gr, καθώς επίσης και στην Ημερίδα MetaCon 2012 που διοργανώνει η Ελληνική Κοινότητα του Μεταφυσικού στις 28 Ιανουαρίου στην Αθήνα.
Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.

Η έρευνα στο http://edu.surveygizmo.com/s3/763736/metafysiko-survey.

Ο Μυθικισμός στην Ελλάδα

2011-12-20T14:46:00.000-08:00

Στο κλίμα των ημερών έκανε αισθητή την παρουσία του...

Έντονα Μυθικιστική ήταν η εβδομάδα που μας πέρασε για τους Έλληνες "εναλλακτικούς" αναζητητές. Είναι αλήθεια ότι βάλαμε και εμείς το... λιθαράκι μας σε αυτήν την προσπάθεια.

Το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου του 2011 κυκλοφόρησε το εορταστικό τεύχος 60 του εβδομαδιαίου περιοδικού "Φαινόμενα" του Ελεύθερου Τύπου, αφιερωμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος του σε μυθικιστικά ζητήματα. Για την ιστορία η καθιερωμένη στήλη μου "Δούρειος Ίππος" φιλοξένησε κείμενο με τίτλο "Οι δραστήριοι Μυθικιστές" (για τα τεκταινόμενα του χώρου σε ΗΠΑ και Ευρώπη), ενώ στο περιοδικό δημοσιεύτηκε άρθρο μου με τίτλο "Μεσσίας προ Ιησού", σχετικά με την υπόθεση της "Στήλης του Γαβριήλ".

Τη Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου του 2011 και στη Ραδιοφωνική Αστρική Πύλη , αναλύσαμε τους μύθους των Χριστουγέννων κάνοντας εκτενή αναφορά στη θεωρία του Μυθικισμού και φιλοξενώντας για σχετική συνέντευξη τον ομ. καθηγητή του πανεπιστημίου Πατρών κ. Στέφανο Παϊπέτη. Την πρωτοποριακή αυτή -για τα ελληνικά δεδομένα- εκπομπή μπορείτε να την κατεβάσετε από το Αρχείο της εκπομπής και πιο συγκεκριμένα από εδώ.

Ευελπιστώ οι κινήσεις αυτές να βοηθήσουν στην περαιτέρω διάδοση αυτού του άγνωστου -ακόμα- ζητήματος, στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Β' έκδοση ο Δούρειος Ίππος!

2011-12-16T10:33:00.000-08:00

Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες η αναθεωρημένη και επαυξημένη έκδοση!

Έξι μήνες μετά την πρώτη του κυκλοφορία και τέσσερις μήνες μετά την εξάντληση της πρώτης του έκδοσης, το βιβλίο μου "Δούρειος Ίππος" (εκδόσεις iWrite), από την ομώνυμη στήλη που διατηρώ στο περιοδικό Φαινόμενα του Ελεύθερου Τύπου, είναι έτοιμο να επανακυκλοφορήσει!

Πρόκειται για μια επαυξημένη έκδοση που περιλαμβάνει 10 περισσότερα δημοσιογραφικά κείμενα σε σχέση με την πρώτη. Τα κείμενα αυτά καλύπτουν θέματα της εναλλακτικής επικαιρότητας από τον Μάϊο του 2011 ως τον Οκτώβριο του 2011. Πλέον τα συνολικά κεφάλαια του βιβλίου ανέρχονται στα 40, ενώ οι σελίδες του αυξάνονται από 142 σε 184. Αλλαγές υπάρχουν και στον χρωματισμό του εξωφύλλου. Το αρχικό πρασινοκίτρινο χρώμα θα μετατραπεί σε ένα βαθύ κόκκινο, ενώ στο πάνω μέρος του εξωφύλλου θα παρατηρήσετε μια μικρή διακριτική "ταινία" που αναγράφει "2η έκδοση".

Η τιμή του βιβλίου θα αυξηθεί ελάχιστα και θα διαμορφωθεί στα 11 ευρώ (από 10 που κόστιζε η Α' έκδοση).

Η νέα έκδοση του βιβλίου θα είναι αρχικά διαθέσιμη από τις 1/1/2012 μέσω του http://trojan.iwrite.gr, ενώ από τα τέλη του Ιανουαρίου θα εξεταστεί και η κυκλοφορία του σε επιλεγμένα μεγάλα βιβλιοπωλεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Αναλυτικά τα 10 επιπλέον κεφάλαια που προστέθηκαν στη Β' έκδοση είναι:

1) Δάνειες λέξεις (ένα... "προφητικό" κείμενο για την επιτυχία του κινήματος των Ελλήνων Αγανακτισμένων)

2) Μάγοι ενάντια στο μνημόνιο! (το διαχρονικό φαινόμενο των μαγικών επικλήσεων ενάντια στη βία της εξουσίας)

3) Απόγονοι μιας χαμένης Αρετής (οι Αραουκάνοι της Χιλής και η σχέση τους με την αρχαία Ελλάδα)

4) Δύσκολοι καιροί για σούπερ ήρωες (το κοινωνικό φαινόμενο της δράσης δεκάδων wanna be σούπερ ηρώων στους δρόμους των μεγαλουπόλεων του κόσμου)

5) Αναζητώντας τους Βίκινγκς (το θρησκευτικό παρελθόν των Σκανδιναβών με αφορμή τις δολοφονίες του Μπρέϊβικ)

6) Οσμίζοντας το Αλλόκοτο (μαύρα υπόγεια οσμητικά ρεύματα προκαλούν λυποθυμίες σε Ασία και Αφρική)

7) Κυνηγώντας Αιρετικούς Θεολόγους (όταν η επιστημονική έρευνα συγκρούεται με το δόγμα. Ο Μεσαίωνας είναι ακόμα εδώ)

8) Ανιχνεύοντας το Ψέμα (γκρίζο το μέλλον για τους πολιτικούς. Νεότερες επιστημονικές ανακαλύψεις αξιολογούν με επιτυχία την αξιοπιστία τους)

9) Η Ταινιοθήκη του Εγκεφάλου (μπορούν οι σκέψεις και τα όνειρα να οπτικοποιηθούν και να αναπαραχθούν;)

10) 184 Χρόνια Μετά (Δύο σχεδόν αιώνες μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Ελευθερώθηκαν ποτέ οι Έλληνες;)

Η Γιορτή του "Μεταφυσικού"

2011-11-27T12:30:00.000-08:00

Το metafysiko.gr γιορτάζει τα 10 του χρόνια. Μεγάλη εκδήλωση στις 28/1 στην Αθήνα!

Η αφίσα της εκδήλωσης!

Ήρθε η στιγμή να μοιραστούμε μαζί σας αυτό που οι άνθρωποι της Κοινότητας του Μεταφυσικού οραματιζόμασταν εδώ και τρία περίπου χρόνια. Τον Γενάρη του 2012 η “μεταφυσική ιδέα” κλείνει 10 χρόνια ύπαρξης.

Ήταν 19 Ιανουαρίου του 2002, όταν και δημιουργήθηκε το κανάλι #metafysiko στο πρόγραμμα chat mIRC. Από εκεί προέκυψε δύο μήνες αργότερα η πρώτη ομάδα Gateway, η πρώτη ιστοσελίδα του metafysiko (στη geocities αρχικά και με κατάληξη cjb.net αργότερα), για να έρθει η κατάληξη .gr τον Σεπτέμβρη του 2003. Η εξέλιξη από λίγο έως πολύ γνωστή, με τα μέλη της Κοινότητας να καταπιάνονται σήμερα με χίλια δυό πράγματα εντός και εκτός διαδικτύου, πάντα σε σχέση με το χώρο της εναλλακτικής αναζήτησης.

Η MetaCon 2012!

Συμπληρώνοντας 10 χρόνια Πρωτοπορίας, Τόλμης και Εξέλιξης (ένα moto που έχουμε υιοθετήσει και “υπηρετήσει” από τα πρώτα χρόνια της προσπάθειας αυτής), διοργανώνουμε την πρώτη ανεξάρτητη ημερίδα εναλλακτικής αναζήτησης που έγινε ποτέ στην Ελλάδα.

Και το όνομα αυτής, MetaCon 2012, μια ονομασία εμπνευσμένη από την Uncon που διοργανώνει κάθε χρόνο το περιοδικό Fortean Times στην Αγγλία. Η MetaCon θα λάβει χώρα το Σάββατο 28 Ιανουαρίου του 2012 στο θέατρο “Ελεύθερη Έκφραση” που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας. Στην ημερίδα, η οποία και θα ξεκινήσει στις 10 το πρωί και θα ολοκληρωθεί στις 18:30 της ίδιας ημέρας (είσοδος δωρεάν), θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους 10 μεγάλα ονόματα της εναλλακτικής αναζήτησης της χώρας μας (συμβολικά για τα 10 χρόνια της Κοινότητάς μας). Ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι και αξιόλογοι ερευνητές, αναμένεται να καλύψουν κάθε πτυχή του “εναλλακτικού”, όπως τουλάχιστον το προσδιορίζουμε μέσα από το δίκτυο των ιστοσελίδων μας όλα αυτά τα χρόνια.

Ανάμεσα στις πολύ ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις, μέλη της Κοινότητας θα αναπτύξουν σύντομες ομιλίες μέσω των οποίων θα κάνουν ένα flash back στο έργο των ομάδων Gateway, Πυθέας, FantasyGate και των πανεπιστημιακών ομάδων που δρουν ή έδρασαν κάτω από την αιγίδα του metafysiko.gr, ενώ στο χώρο θα φιλοξενούνται και αντίστοιχες εκθέσεις φωτογραφίας και σκίτσων.

Να είστε εκεί!

Στις 28 Ιανουαρίου του 2012 η καρδιά της ελληνικής εναλλακτικής αναζήτησης θα χτυπά στο θέατρο της “Ελεύθερης Έκφρασης”. Σας προσκαλούμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας, γιορτάζοντας μαζί μας τα 10α γενέθλια αυτής της διαδικτυακής προσπάθειας.

Μπείτε στην special ιστοσελίδα που κατασκευάσαμε, το www.metacon.gr και ενημερωθείτε για το πρόγραμμα, τους ομιλητές, τις περιλήψεις των ομιλιών και τους τρόπους πρόσβασης στον χώρο της εκδήλωσης με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Χρόνια πολλά Κοινότητα του Μεταφυσικού! :)

Θανάσης Βέμπος

2011-11-18T09:13:00.000-08:00

Για τη φύση του αλλόκοτου και την εναλλακτική αναζήτηση.

Ο Θανάσης Βέμπος είναι δίχως αμφιβολία ένας από τους ικανότερους, σοβαρότερους και μεθοδικότερους μελετητές του παράξενου στη χώρα μας. Ανήκει σε μια ολιγομελή ομάδα Ελλήνων ερευνητών που είχε την τύχη να έρθει κάποια στιγμή σε επαφή με το έργο άλλων ικανών, σοβαρών και μεθοδικών ερευνητών του εξωτερικού.

Ταξιδεύοντας σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, έχει επισκεφτεί ορισμένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του κόσμου μας, καταφέρνοντας να συνδυάσει αρμονικά το βίωμα με τη γνώση.

Το μέλος της ομάδας Gateway, Μηνάς Παπαγεωργίου (meta-journalist), συνάντησε τον έμπειρο ερευνητή θέτοντάς του αρκετά ενδιαφέροντα ερωτήματα που δίνουν τροφή για σκέψη και περισυλλογή στον αναγνώστη.

Όταν στα κείμενά σας αναφέρεστε στο σχολιασμό της επικαιρότητας από τα Μέσα του παρελθόντος κάνετε αναφορά στον όρο «Ορίζοντας Συμβάντων». Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε με λίγα λόγια τι εννοείτε;

Χρησιμοποιώ τον γνωστό όρο της Κοσμολογίας με άλλη έννοια: αυτή του ευρύτερου οπτικού πεδίου, αυτού που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν «bird eye’s view». Είναι κάτι απλό στη θεωρία αλλά πανδύσκολο στην πράξη. Όμως μέσω κατάλληλων ερεθισμάτων (την κατάλληλη στιγμή και θέση) είναι δυνατόν το οπτικό πεδίο ενός ατόμου να αλλάξει απότομα και ο Ορίζοντας Συμβάντων να διευρυνθεί. Είναι κάτι που γίνεται στο πλαίσιο αυτού που αποκαλώ Πόλεμος των Λέξεων (αλλά και Εικόνων), ο οποίος μαίνεται σε όλα τα επίπεδα –και όχι μόνο στα Media. Και θα συνεχίσει να μαίνεται όλο και περισσότερο όσο ο κόσμος μικραίνει και αλληλοσυνδέεται όλο και περισσότερο (και δεν εννοώ εδώ μόνο το Διαδίκτυο).

Στο ογκώδες βιβλίο σας «Οι Πύλες του Αλλόκοσμου» παντρεύετε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τις λαϊκές παραδόσεις της πατρίδας μας με τη διαχρονική εμφάνιση του παράξενου. Ποια μεθοδολογία απαιτήθηκε για να καταλήξετε στο τελικό αποτέλεσμα;

Πολυετής και κοπιαστική έρευνα σε βιβλιοθήκες και αρχεία, επιτόπια έρευνα όπου ήταν δυνατό, συνεργασία με άλλους ερευνητές και μελέτη των δεδομένων. Η προσπάθεια είχε ξεκινήσει πριν πάνω από 30 χρόνια. Έναυσμα ήταν πρωτοποριακά βιβλία πχ το Passport to Magonia του Βαλλέ, ο οποίος έκανε για πρώτη φορά αυτό το συσχετισμό στα χρονικά της UFOλογίας. Όμως η UFOλογία ήταν μόνο ένας τομέας της έρευνας του παραφυσικού (λέω ‘ήταν’ γιατί σήμερα έχει καταντήσει ένα απερίγραπτο πανηγύρι και έχει εξευτελιστεί τελείως). Η λαϊκή μνήμη και παράδοση αποτελούν πολύτιμες παρακαταθήκες πληροφοριών για τον Αλλόκοσμο.

Εντοπίζετε ομοιότητες ανάμεσα σε αρχαίους ελληνικούς ή μεσαιωνικούς μύθους και σύγχρονες περιπτώσεις «επαφών» με πλάσματα της άλλης πλευράς; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τη φύση αυτού του είδους των φαινομένων;

Υπάρχουν σημαντικές ομοιότητες. Αυτό άλλωστε ήταν και η βασική «ανακάλυψη»: υπάρχουν βασικοί άξονες πάνω στους οποίους μπορούν να ταξινομηθούν πολλές κατηγορίες παραφυσικών φαινομένων. Τα φαινόμενα είναι διαχρονικά και πανανθρώπινα. Απλώς «ντύνονται» με τα «πολιτιστικά ενδύματα» της κάθε εποχής και -ακόμα σημαντικότερο- περιγράφονται με την ορολογία της κάθε εποχής, αλλά και του εκάστοτε Χώρου Πραγματικότητας ανεξαρτήτως εποχής (πχ, λαογραφία, εθνογραφία, ανθρωπολογία, UFOλογία, παραψυχολογία, κρυπτοζωολογία, θρησκεία, κλπ). Και κάθε Χώρος Πραγματικότητας έχει τις λέξεις που τον οριοθετούν αυστηρά. Θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι οι λέξεις και όχι τα φαινόμενα. Αν θέλουμε σώνει και καλά να στριμώχνουμε τα φαινόμενα στο κρεβάτι του Προκρούστη, χάνουμε το παιχνίδι. Στόχος είναι η ολιστική εξέταση των φαινομένων –και κάπου εδώ κολλάνε κι αυτά που λέγαμε προηγουμένως για τον Ορίζοντα Συμβάντων.

Τελικά έχετε καταλήξει μετά από όλα αυτά τα χρόνια σε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι σκέψης σχετικά με την «πηγή» εκδήλωσης του «παράξενου»; Κάνω αυτή την ερώτηση διότι γνωρίζω πως δεν είστε από αυτούς που διαχωρίζουν τα αίτια εμφάνισης φαινομένων όπως τα ΑΤΙΑ, τις οπτασίες, τα πλάσματα της κρυπτοζωολογίας, τα φαντάσματα κτλ.

Όχι, από ένα σημείο και μετά δεν τα διαχωρίζω όπως είπαμε γιατί ο διαχωρισμός δεν έχει νόημα αν θέλουμε να προχωρήσουμε σε κάτι ουσιαστικό και απτό –αλλιώς επωφελέστερο είναι να μαζεύουμε και να ταξινομούμε γραμματόσημα ή σπιρτόκουτα. Θεωρώ ότι η Συναινετική μας Πραγματικότητα, δηλαδή αυτή που έχουμε μάθει να θεωρούμε ως μόνη αληθινή, χειροπιαστή και αντικειμενική, είναι ένα νησί σε έναν άπειρο ωκεανό πλαστικότητας. Στις «παραλίες» αυτού του νησιού «ξεβράζονται» φαινόμενα που τα ονομάζω Οριακά –οτιδήποτε προκαλεί τον καθιερωμένο τρόπο αντίληψης, τις καθιερωμένες πεποιθήσεις (επιστημονικές και άλλες). Είναι τα «καταραμένα» του Τσαρλς Φορτ. Τα τυπικά παραφυσικά φαινόμενα, σαν κι αυτά που αναφέρατε, είναι ένα πολύ μικρό υποσύνολο Οριακών Φαινομένων. Τα ΟΦ παίζουν ένα «γονιμοποιητικό» ρόλο στην Συναινετική Πραγματικότητα: χάρη σε αυτά γκρεμίζονται ή (συχνότερα) τροποποιούνται τα υπάρχοντα ερμηνευτικά υποδείγματα (paradigms) και η εξέλιξη προχωρά. Είναι κάτι που ονομάζω διαδικασία της Ομοιόστασης –η οποία έχει πάρα πολλά κοινά με την αντίστοιχη έννοια της Βιολογίας.

Ποιος είναι ο ρόλος της αντίληψης της πραγματικότητας των ανθρώπων σε σχέση με την εμφάνιση του παράξενου; Θα μπορούσατε να μας δώσετε ορισμένα πρακτικά παραδείγματα;

Η αντίληψη του ανθρώπου διαθέτει πολλούς εγγενείς περιορισμούς. Πχ δεν μπορούμε να δούμε στο υπέρυθρο, δεν μπορούμε να ακούσουμε υπέρηχους, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τα ραδιοκύματα ή τη ραδιενέργεια. Από την άποψη αυτή ζούμε σε ένα ιδιαίτερο «σύμπαν» που ορίζεται από τις παραμέτρους των εγγενών περιορισμών των αισθήσεων. Από την άλλη πάλι, υπάρχουν και άλλοι περιορισμοί που αναλύονται και εξηγούνται θαυμάσια από τις Γνωσιακές Επιστήμες (Cognitive Sciences). Πχ μπορούμε θαυμάσια να μην δούμε κάτι που υπάρχει, ή να το δούμε όπως μας αρέσει, ή όπως ορίζουν τα εκάστοτε πολιτιστικά κριτήρια κλπ. Πολύ χονδρικά: ένα φως που κινείται αλλόκοτα στον ουρανό μπορεί να ήταν το άρμα του Απόλλωνα στην αρχαιότητα, ένα δαιμόνιο στο Μεσαίωνα, μια δεισιδαιμονία αμόρφωτων χωρικών στο Διαφωτισμό ή ένα ΑΤΙΑ σήμερα.

Σε αρκετές περιπτώσεις εκδήλωσης παράξενων φαινομένων έχουν διαπιστωθεί ορισμένες εξωφρενικές συμπτώσεις, όπου και οι εμπειρίες του μάρτυρα σχετίζονται συνήθως με παρόμοια περιστατικά που συνέβησαν σε προγόνους του, σε συγγενείς του ή ακόμα και σε ανθρώπους με το ίδιο επίθετο κ.α. Τελικά υπάρχει κάποιος κοσμικός κατεργάρης που μας κάνει πλάκα;

Η συγχρονικότητα φαίνεται να είναι η συμπληρωματική αρχή «δόμησης» της πραγματικότητας (το άλλο μισό είναι η αιτιοκρατία, δηλ. η σχέση αιτίου-αποτελέσματος). Αναλύω το θέμα στο βιβλίο μου Άγγιγμα του Μίδα. Δεν μου πολυαρέσει ο όρος Κοσμικός Κατεργάρης γιατί παραπέμπει συνειρμικά σε κάποιον (αναπόφευκτα ανθρωπόμορφο) τύπο κρυμμένο στα παρασκήνια, ο οποίος κάνει τις φάρσες του –ένας από Μηχανής Θεός δηλαδή, κι οι Από Μηχανής Θεοί είναι μεγάλες παγίδες, είναι βολικές λύσεις. Οπωσδήποτε όμως υπάρχουν γενικότεροι «παράξενοι ελκυστές», αρχέτυπα ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τα, οι οποίοι αποτελούν τρόπον τινά «μήτρες», «καλούπια» ή «κοίτες» μέσα στις οποίες ρέουν τα γεγονότα. Και ένα ρευστό παίρνει τη μορφή του δοχείου στο οποίο εμπεριέχεται. Πιστεύω όμως ότι η ουσία έγκειται στις χρηστικές εφαρμογές. Η θεωρητική μελέτη της συγχρονικότητας δεν οδήγησε σε κάποιο συγκλονιστικό breakthrough (πέρα από κάποιες γενικότητες των Γιουνγκ-Πάουλι). Φανταστείτε όμως αν μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει τη συγχρονικότητα, όπως χρησιμοποιεί την αιτιότητα. Εδώ μπαίνουμε βέβαια σε πολύ παρεξηγημένα χωράφια (ή Χώρους Πραγματικότητας) που κάποιοι ονομάζουν «μαγεία», «πρακτικό αποκρυφισμό» κ.α. Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο ‘παράξενο φαινόμενο’ που βιώνει ο ενασχολούμενος με αυτά τα θέματα, είναι η συγχρονικότητα. Απλούστατα, η συγχρονικότητα εκδηλώνεται όταν βιώνουμε αυξημένη και διευρυμένη αντίληψη (εκούσια ή ακούσια).

Στο εξωτερικό επιστήμονες ερευνούν σε εργαστηριακό επίπεδο φαινόμενα που σχετίζονται με τον κόσμο της παραψυχολογίας. Θεωρείτε ότι είναι πιθανό να υπάρξει κάποιο απτό αποτέλεσμα/πόρισμα; Αν όχι, για ποιον λόγο;

Φοβάμαι πως όχι. Εδώ και πολλές δεκαετίες γίνονται πειράματα αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως τα παραψυχικά φαινόμενα δεν είναι δυνατόν να μελετηθούν με την κλασική εργαστηριακή μέθοδο. Τα παραψυχικά φαινόμενα τα βιώνεις, δεν τα αναλύεις με τα εργαλεία του καρτεσιανισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και τα πλέον ταλαντούχα μέντιουμ και ψυχιστές κατέφυγαν σε απάτη επειδή οι δυνάμεις τους ουδέποτε ήταν δυνατόν να τεθούν υπό συνειδητό έλεγχο (κι έτσι ρεζιλεύτηκαν ακυρώνοντας ακόμα και τα αυθεντικά φαινόμενα). Υπάρχει το κλασικό φαινόμενο του Psi-block: η αρνητική ατμόσφαιρα (σκεπτικιστές, άπλετο φως, κάμερες κλπ) διώχνει και ακυρώνει τα παραψυχικά φαινόμενα. Ουσιαστικά δεν έχουμε προχωρήσει καθόλου από την εποχή της περίφημης Βρετανικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Όταν διαβάζω σύγχρονες προσπάθειες να «αποδειχτεί» η τηλεπάθεια, η ψυχοκίνηση, η υπεραισθητή αντίληψη με πιάνει κατάθλιψη. Αυτό δείχνει ότι δεν έχει γίνει καμία απολύτως πρόοδος εδώ και 150 χρόνια. Παρεμπιπτόντως, αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίον –ευτυχώς- απέτυχαν (και θα αποτύχουν) όλες οι προσπάθειες εκμετάλλευσης των παραψυχικών φαινομένων για στρατιωτικούς σκοπούς –κι ας λένε ό,τι θέλουν οι συνωμοσιολόγοι.

Έχετε μεταφράσει βιβλία αξιολογότατων συγγραφέων όπως του Ζακ Βαλλέ και του Τζων Κηλ, έργα των οποίων δυστυχώς δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά. Ποια η άποψή σας για την εγχώρια εκδοτική βιομηχανία της εναλλακτικής αναζήτησης και –ως εκ τούτου- το επίπεδο της έρευνας για τέτοιου είδους ζητήματα στην Ελλάδα;

Γενικά στην Ελλάδα όλα έρχονται με καθυστέρηση και ασυντόνιστα. Βγαίνουν βιβλία συγγραφέων που έπρεπε να έχουν βγει πριν 30 χρόνια, ή βγαίνει το 27ο βιβλίο ενός συγγραφέα, αλλά όχι το 1ο –πράγμα που συχνά δημιουργεί παραπλανητική εικόνα για το έργο του. Βέβαια υπάρχει και το αιώνιο πρόβλημα: η ελληνική αγορά είναι μικροσκοπική και μοιραίως ο εκδότης επιδιώκει το εμπορικό βιβλίο. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό και κατανοητό, όμως ο αντιεπαγγελματισμός και η νοοτροπία της «αρπαχτής» έχουν χαντακώσει αμετάκλητα το χώρο της εναλλακτικής αναζήτησης (και όχι μόνο βέβαια). Οι ανοησίες και ο φτηνός εντυπωσιασμός είναι σούπερ σταρ στο χώρο. Πολλές φορές οι μεταφράσεις είναι για να τραβάς τα μαλλιά σου. Θα σας πω ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα που καταδεικνύει τις βασικές αδυναμίες: δεν υπάρχει ποτέ ευρετήριο σε μεταφρασμένο ή εγχώριο βιβλίο έρευνας. Ε, τότε πώς θα βρω ένα στοιχείο που με ενδιαφέρει σε ένα βιβλίο 500 σελίδων; Θα το ξαναδιαβάσω όλο; Αυτό σημαίνει πως αφενός μεν οι εκδότες δεν ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν ένα σωστό εργαλείο (αντιεπαγγελματισμός) αλλά τελικά μήπως κι ο αναγνώστης πολυνοιάζεται για κάτι τέτοια; Εδώ δεν γίνεται ο κλασικός διαχωρισμός μεταξύ fiction/non fiction στη ράχη του βιβλίου (αλήθεια, πώς είναι οι αντίστοιχοι ελληνικοί όροι;), ευρετήριο θα ζητάμε; Όλα αυτά είναι αίτια και αποτελέσματα ταυτοχρόνως της ανυπαρξίας έρευνας στο χώρο της εναλλακτικής αναζήτησης στη χώρα μας (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων). Δεν γίνεται τεκμηρίωση, κανείς δεν συμφωνεί στο τι σημαίνει επιχειρηματολογία, σχεδόν όλοι διαπράττουν στοιχειώδη σφάλματα λογικής, η «ανταλλαγή απόψεων» αποκαλείται «έρευνα», και τελικά η κοινή λογική είναι σπανιότερη κι από την ειλικρίνεια των πολιτικών. Η συνωμοσιοπαράνοια έχει καταντήσει ο κατεστημένος τρόπος σκέψης και έχει διαχυθεί παντού –από τα ΜΜΕ και την πολιτική, μέχρι την απλή καθημερινότητα.

Είστε ο μόνος που έχετε διεξάγει κατά το παρελθόν μια εκτεταμένη έρευνα σχετικά με το «μυστήριο» των καπακιών με τα παράξενα σύμβολα στους δρόμους της Αθήνας. Μιλήστε μας λίγο για τον τρόπο που δουλέψατε και για τα τελικά συμπεράσματα της έρευνάς σας.

Όλα αυτά υπάρχουν σε ένα εκτενές κείμενο που έχω αναρτήσει εδώ και χρόνια στο site μου. Το κείμενο αναπαράγεται διαρκώς σε διάφορα site, blog και forum, αλλά μέχρι στιγμής ουδείς χρησιμοποίησε δημιουργικά τα στοιχεία ή ενδιαφέρθηκε να «σπρώξει» το θέμα λίγο περισσότερο. Είχα πει και στο παρελθόν ότι είμαι έτοιμος να παραχωρήσω όλα τα τεχνικά στοιχεία της έρευνας που κάναμε οι συνεργάτες μου κι εγώ σε όποιον αποδείξει έμπρακτα ότι μπορεί να προχωρήσει παραπέρα την σχετική έρευνα. Βαριά η καλογερική όμως. Όλοι αναλώνονται σε σαλιαρίσματα λέγοντας το μακρύ τους και το κοντό τους –κι αυτό το ονομάζουν «έρευνα». Να ήταν άραγε το μόνο παράδειγμα… Στο ζητούμενο τώρα. Πολύ χονδρικά, τα συμπεράσματά μου είναι πως τα περίφημα «καπάκια» με τα μαγικά-αποκρυφιστικά σύμβολα δεν έχουν τοποθετηθεί από κάποιο φορέα, οργάνωση, εταιρεία ή ομάδα, δεν αποτελούν εισόδους σε υπόγειες στοές, δεν παρουσιάζουν τακτική χωρική κατανομή (τουλάχιστον με τα κλασικά κριτήρια), αμφιβάλλω πολύ αν αποτελούν «οδοδείκτες» ή οτιδήποτε παρόμοιο, δεν σχηματίζουν πεντάλφες, τετράγωνα, τρίγωνα, πολύγωνα ή το Μίκυ Μάους στο χάρτη, δεν κρύβουν τίποτα ιδιαίτερο (συνήθως σκεπάζουν παροχές πετρελαίου ή φρεάτια) και (κατά πάσα πιθανότητα), δεν διατίθενται σήμερα στο εμπόριο (αν και είμαι σίγουρος ότι μέχρι κάποια εποχή ήταν διαθέσιμα). Είμαι επίσης σχεδόν σίγουρος ότι ο σχεδιαστής (ή οι σχεδιαστές) σκάμπαζαν κάτι από αποκρυφιστικά σύμβολα. Το γιατί θα το διαβάσετε στο κείμενό μου (http://www.vembos.gr/lidsresearch.htm)

Who is Who: Ο Θανάσης Βέμπος γεννήθηκε το 1963 στην Αθήνα. Από μικρός εμφάνισε μια περίεργη τάση να παθιάζεται με διάφορα «φευγάτα» και «περιθωριακά» θέματα. Αργότερα συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν απλή τάση, αλλά ανίατη πάθηση. Σπούδασε Προγραμματισμό Η/Υ και Δημόσια Υγιεινή, αλλά ταυτόχρονα ενδιαφέρθηκε και μελέτησε ένα σωρό ετερόκλητα πράγματα. Στην Εφορία δηλώνει «συγγραφέας», αλλά οι χαρακτηρισμοί «δημοσιογράφος», «ερευνητής», «ταξιδευτής» και αρκετοί άλλοι, είναι επίσης δόκιμοι. Έχει μεταφράσει πάνω από 60 βιβλία και έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα. Mέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 19 βιβλία του -δεκαπέντε non fiction και τέσσερα fiction (συγκεκριμένα science fiction). Περισσότερα για το έργο και τα βιβλία του στην προσωπική του ιστοσελίδα, www.vembos.gr

Σημείωση: Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό του "Ελεύθερου Τύπου", τα "Φαινόμενα".

Ντοκιμαντέρ για τον Μυθικισμό!

2011-11-12T01:43:00.000-08:00

Δείτε το trailer και τις πρώτες πληροφορίες!

Η κυκλοφορία του πολυαναμενόμενου ντοκιμαντέρ Caesar's Messiah από τον σκηνοθέτη Fritz Heede, φαίνεται πως μπαίνει πλέον στην τελική ευθεία, μιας και προχτές (10/11/2011) "ανέβηκε" στο youtube το πρώτο επίσημο trailer της ταινίας.

Το Caesar's Messiah αποτελεί το πρώτο φιλμ που προωθεί στο σύνολό του τις ιδέες του κινήματος του Μυθικισμού, ενώ για τις ανάγκες της παραγωγής του έγιναν ταξίδια σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ (για συνεντεύξεις με τους Robert Eisenman, AcharyaS/D.M Murdock και John Hudson), στην Αυστραλία (δηλώσεις του Robert Blackhirst) και στη Μ. Βρετανία (για συνεντεύξεις των Kenneth Humprheys και Timothy Freke).

To Caesar's Messiah στηρίζεται στην άποψη που αναπτύσσει στο ομώνυμο έργο ο συγγγραφέας και ερευνητής Joseph Atwill σχετικά με τις ρωμαϊκές καταβολές του χριστιανισμού (άλλωστε αυτή δεν είναι η μοναδική "τάση" μέσα στο ρεύμα των Μυθικιστών - για περισσότερα διαβάστε το υποκεφάλαιο "Οι Τάσεις" στο άρθρο μου "Ο Μυθικισμός και η ιστορικότητα του Ιησού").

Μετά από επικοινωνία που είχα με τον κ. Heede, ενημερώθηκα ότι το φιλμ έχει ήδη καταθέσει αίτηση συμμετοχής για το δημοφιλές στις ΗΠΑ Sundance Festival που διοργανώνεται κάθε Γενάρη στην πολιτεία της Γιούτα.

Από το meta-journalist blog θα συνεχίσετε να έχετε άμεση ενημέρωση για οτιδήποτε σημαντικό συμβαίνει στον κόσμο του Μυθικισμού παγκοσμίως. Δείτε το trailer:

Η Αστρική Πύλη επιστρέφει!

2011-11-04T00:59:00.001-07:00

Για το come back της θρυλικής ραδιοφωνικής εκπομπής.

O meta-journalist κάνει ραδιόφωνο!

Η επίσημη ιστοσελίδα της εκπομπής

Το αρχείο εκπομπών της νέας Αστρικής Πύλης

Ήταν Οκτώβριος του 2003 όταν η νεοσύστατη τότε (με μόλις επτά μήνες ζωής) ομάδα Κ.Α.Π.Α (Κέντρο Αναζήτησης Πανεπιστημίου Αιγαίου) ξεκινούσε τη ραδιοφωνική εκπομπή “Αστρική Πύλη” στον φοιτητικό σταθμό του πανεπιστημίου στη Σάμο. Έως το 2007 η εκπομπή είχε διαδοθεί ευρύτατα στο νησί, αλλά και μέσα στους κόλπους της Κοινότητας του Μεταφυσικού που στήριζε την όλη προσπάθεια (άλλωστε από το 2006 μεταδιδόταν και μέσω διαδικτύου).

Τέσσερα χρόνια αργότερα, η “Αστρική Πύλη” κάνει ένα εκκωφαντικό come back στα δρώμενα της ελληνικής εναλλακτικής αναζήτησης. Ο Μηνάς Παπαγεωργίου (meta-journalist) και ο Ανδρέας Πανουτσόπουλος (αμφότεροι ιδρυτικά μέλη της Κ.Α.Π.Α) είναι έτοιμοι να παρουσιάσουν την ανανεωμένη “Αστρική Πύλη”, ένα εβδομαδιαίο ραδιοφωνικό μαγκαζίνο πνευματικής αναζήτησης. Η εκπομπή θα μεταδίδεται κάθε Δευτέρα, 10-12 το βράδυ, μέσα από τη συχνότητα του θρυλικού ραδιοφωνικού σταθμού Atlantis FM, που εκπέμπει στην Αττική από τη συχνότητα 105,2. Οι φίλοι εκτός Αθηνών θα έχουν τη δυνατότητα να την ακούν ζωντανά μέσα από το http://www.atlantisfm.gr.

Η πρεμιέρα της εκπομπής θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου.

Η επικοινωνία με το κοινό θα είναι εφικτή μέσω υπηρεσίας sms που διαθέτει ο σταθμός, μέσω e-mail στο stargatefm@gmail.com, καθώς επίσης και μέσα από τον ειδικό λογαριασμό που έχει δημιουργηθεί στο facebook.

Η ανανεωμένη “Αστρική Πύλη” σκοπεύει να παρουσίασει στο ελληνικό κοινό (σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου) μια φρέσκια και πρωτότυπη ματιά πάνω σε ζητήματα που καλύπτουν όλο το έυρος των θεμάτων που απασχολούν τους φίλους της εναλλακτικής έρευνας (μυστήρια, ανεξήγητα φαινόμενα, φιλοσοφία, θεωρίες συνωμοσίας, γεωπολιτική, εσωτερική αναζήτηση, θρησκειολογία, μυθολογίες, διαστημική, ψυχικά φαινόμενα, εναλλακτικά ταξίδια, λογοτεχνία του φανταστικού κ.α) μέσα από θεματικές ενότητες/αφιερώματα, ραδιο-στήλες με εξειδικευμένους συνεργάτες, συνεντεύξεις με γνωστούς και αξιόλογους ερευνητές, διαγωνισμούς και άλλα πολλά και ενδιαφέροντα!

Η “Αστρική Πύλη” βρήκε την Ατλαντίδα της!

Στα "Μυστικά Περάσματα"

2011-10-21T11:59:00.000-07:00

Στην πρεμιέρα μιας νέας τηλεοπτικής εκπομπής.

Την Πέμπτη 20/10/2011 βρέθηκα στην πρεμιέρα της τηλεοπτικής εκπομπής "Μυστικά Περάσματα" του Channel 9, με παρουσιαστή τον εκδότη του ΙΧΩΡ, Βαγγέλη Μπεξή. Το θέμα ήταν η κλοπή των αρχαιοελληνικών συμβόλων από μεταγενέστερες κοσμοθεάσεις. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Βαγγέλη για την πρόσκλησή του και να του ευχηθώ καλή συνέχεια!

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ολόκληρη την εκπομπή:

Ιστορίες παλιές...

2011-09-22T05:49:00.000-07:00

Από πότε ζητουν εκμετάλλευση της εκκλησιαστικής περιουσίας;

Υπό τον τίτλο "Ταμπού η περιουσία της Εκκλησίας της Ελλάδας" τιτλοφορείται ολοσέλιδο άρθρο της γαλλικής LeMonde στο φύλλο της 21ης Σπτεμβρίου. Τη στιγμή που η Ευρώπη μένει άφωνη μπροστά στα εξοντωτικά -για το λαό- μέτρα λιτότητας που παίρνει η ελληνική κυβέρνηση, είναι απολύτως φυσιολογικό σε χώρες όπως η Γαλλία (που εφαρμόζει το Laicite -διαχωρισμός κράτους εκκλησίας- από τις αρχές του 20ου αιώνα) να απορούν και για την απαράδεκτη στάση της ελληνικής πολιτείας πάνω στο λαϊκό αίτημα για φορολόγηση ή και δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Το πρόταγμα της φορολόγησης ή δήμευσης της εκκλησιαστικής περιουσίας δεν τίθεται σήμερα για πρώτη φορά, παρ' όλα αυτά ουδεμία πρόοδος έχει σημειωθεί μέσα στο χρόνο. Τα αίτια που οδηγούν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα δεν είναι και τόσο δύσκολο να παρατεθούν και να αναλυθούν. Ο εναγκαλισμός των πολιτικών και θρησκευτικών παραγόντων του τόπου υφίσταται από τις απαρχές του νεοελληνικού κράτους διαμορφώνοντας σε πολύ μεγάλο βαθμό (σε πολύ μεγαλύτερο από όσο θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί) την κουλτούρα και ιδιοσυγκρασία του νεοέλληνα.

Εν έτει 2011, η Ελλάδα βρίσκεται στο στόχαστρο των "αγορών" και η οικονομία της βάλλεται με τον πιο πιθανό και απίθανο τρόπο, τόσο από του δανειστές της, όσο και από εκείνους που την κυβερνούν. Η ύφεση, η ανεργία και τα εξοντωντικά φοροεισπρακτικά μέτρα έχουν ήδη λυγίσει τον λαό και η κατάσταση "μυρίζει μπαρούτι". Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, η ασυλία που συνεχίζει να απολαμβάνει η εκκλησία (με την αμύθητη περιουσία της από τον καιρό της Τουρκοκρατίας μάλιστα) χαρακτηρίζεται το λιγότερο προκλητική.

Το πρόβλημα με την εκκλησιαστική περιουσία έγκειται στο γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να την προσδιορίσει. Κανείς εκτός από την ίδια την εκκλησία, η οποία και δεν φαίνεται διατεθιμένη να δώσει στη δημοσιότητα τα πλήρη στοιχεία των οικοπέδων, των δωρεών, των κερδών από τις επιχειρήσεις, τις εταιρίες, τις εμπορικές δραστηριότητες των ΜΚΟ που διαθέτει κτλ.

Σήμερα στο meta-journalist αναφέρομαι για πρώτη φορά σε ένα σπάνιο πόνημα, που έρχεται να καταδείξει ότι ανάλογα προτάγματα (για δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας στην προκειμένη) προωθούνταν ακόμα και στο "μακρινό" 1875! Εδώ και μερικούς μήνες έχει περιέλθει στην κατοχή μου ένα μικρό βιβλιαράκι υπό τον τίτλο "Διαμαρτύρησις κατά της επισπευδομένης δημεύσεως των ελληνικών ορθοδόξων μοναστηριών και του κύρους των ισχυόντων εισέτι περί της ορθοδόξου εκκλησίας και των μοναστηριών αντικανονικών και αντισυνταγματικών νόμων και διαταγμάτων". Συγγραφέας του είναι ο αρχιμανδρίτης Νικόδημος Σακελλαριάδης από τη μονή του Μεγάλου Σπηλαίου στα Καλάβρυτα. Επικαλούμενος τον "Πατριωτισμόν του Ελληνικού Κοινοβουλίου" και μέσα σε 72 σελίδες, ο αρχιμανδρίτης επιχειρηματολογεί προσπαθώντας να καταστήσει άκυρες, ανεδαφικές και ανθελληνικές τις σκέψεις, προτάσεις ή δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων της εποχής που ζητούν δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας προς όφελος των κρατικών εσόδων.

Και τότε αλλά και τώρα, το κράτος δείχνει να είναι σε θέση να τα βάλει με έναν ολόκληρο λαό (κάνοντάς τον να υποφέρει και να ζει σε ένα μεγάλο του ποσοστό κάτω από τα όρια της φτώχειας), όχι όμως και με ένα θρησκευτικό κατεστημένο που φαίνεται να εξακολουθεί να κυριαρχεί παρασκηνιακά, παρά την εμφανή αποσάθρωσή του σε όλα τα επίπεδα...

Meta-Journalist, 22/9/2011

Υ.Γ Την Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011 πραγματοποιείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα με αφορμή το λαϊκό αίτημα για την φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Για περισσότερα εδώ.

Αναπόφευκτες Συγκρίσεις

2011-09-20T11:07:00.001-07:00

Στοχασμοί με βάση την παρατήρηση της σύγχρονης πολιτικής επικαιρότητας.

Αναπόφευκτες Συγκρίσεις

Του Μηνά Παπαγεωργίου (meta-journalist)

Τη Χούντα δεν την γνώρισε η γενιά μου. Οι μεγαλύτεροι από εμένα σε ηλικία υποστηρίζουν ότι το γεγονός αυτό ήταν θετικό, μιας και οδήγησε σταδιακά στην αποβολή αρκετών συμπλεγματικών συμπεριφορών μέσα στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας. Για την μαύρη εκείνη επταετία έχω ενημερωθεί από όσα έχω διαβάσει στα σχετικά βιβλία ή ντοκιμαντέρ που έχουν κυκλοφορήσει. Η λογοκρισία του Τύπου και των ιδεών, η απαγόρευση της συνάθροισης πολλών ατόμων στον ίδιο χώρο, ο φόβος των πολιτών απέναντι στους κυβερνώντες και η κατά το δοκούν και χωρίς την λαϊκή εντολή αλλαγή των νόμων, ηχούν σίγουρα στα αυτιά του σύγχρονου νέου ως ένα εφιαλτικό σκηνικό.

Από την άλλη, το τελευταίο διάστημα παρατηρώ ορισμένα περίεργα γεγονότα στην πολιτική επικαιρότητα που με κάνουν να αναρωτιέμαι… Για παράδειγμα, πως θα μπορούσα να ερμηνεύσω τις αλλαγές στον νόμο «περί του συνέρχεσθαι» λίγες εβδομάδες μετά τις πολυπληθείς διαδηλώσεις των «Αγανακτισμένων»; Τι θα πρέπει να σκεφτώ όταν βλέπω τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να μηνύει και να απαιτεί τη φυλάκιση πολιτών επειδή τον κοίταξαν περιφρονητικά; Τι να κάνω ως πολίτης όταν σε μηνιαία βάση «περνούν» νόμοι που αντιτίθενται στις επιταγές του ελληνικού Συντάγματος; Ποια πρέπει να είναι η στάση μου όταν ακούω τον υπουργό Οικονομικών να υποστηρίζει πως οι δημοσιογράφοι που ασκούν κριτική στην κυβερνητική πολιτική είναι ουσιαστικά ανθέλληνες; Και πως θα πρέπει να αντιδράσω όταν μαθαίνω πως το ευρωπαϊκό ανέκδοτο των «greek statistics» δημιουργήθηκε από κάποιους με το έτσι θέλω για να θέσουν τη χώρα μου υπό την επιτήρησή τους;

Τη Χούντα δεν την γνώρισε η γενιά μου. Ανησυχώ όμως μήπως ο ιστορικός του μέλλοντος με έχει ήδη διαψεύσει…

Σημείωση: Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη "Γνώμες" της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" (φύλλο 20/9/2011)

Ανιχνεύοντας το Ψέμα

2011-09-18T07:27:00.000-07:00

Ελπίδες για μελλοντικό στοπ (;) στην κοροϊδία.

Μεσημέρι Παρασκευής 2 Σεπτεμβρίου. Ο υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ευάγγελος Βενιζέλος, συγκαλεί έκτακτη συνέντευξη Τύπου με σκοπό να σχολιάσει τις φήμες των τελευταίων ωρών που αναφέρονται σε ξαφνική διακοπή των συνομιλιών με τους εκπροσώπους της Τρόικας την προηγούμενη νύχτα, λόγω διαφωνιών που οφείλονται στα μέτρα που προτείνονται από τους τελευταίους. Με το γνωστό πειστικό και «επιθετικό» ύφος που τον διακρίνει (είναι άλλωστε ικανότατος ρήτορας), ο Βενιζέλος διαψεύδει τα σενάρια περί διαφωνίας με τους πιστωτές μας, κάνοντας λόγο για μια «εκ προοιμίου συμφωνημένη διαδικασία που ακολουθείται, η οποία και είναι προγραμματισμένο να συνεχιστεί σε δέκα περίπου ημέρες».

Η απάντηση των Ευρωπαίων δεν ήταν άμεση και περιορίστηκε τις επόμενες ημέρες σε ορισμένες «περίεργες» διαρροές από τις Βρυξέλλες, που έθεταν αρκετά ερωτήματα ως προς τις πραγματικές διαστάσεις του θέματος. Αυτά τα ερωτήματα έλαβαν μια ξεκάθαρη μορφή τη 13η Σεπτεμβρίου, ημερομηνία κατά την οποία η καγκελάριος της Γερμανίας, Ανγκέλα Μέρκελ, χαρακτήρισε «αρνητική τη διακοπή των συνομιλιών με το κλιμάκιο της Τρόικας», αδειάζοντας και διαψεύδοντας ουσιαστικά τους ισχυρισμούς Βενιζέλου. Και σε αυτήν την περίπτωση (μια από τις πολλές που έχουν προκύψει τους τελευταίους μήνες), κάποιος από τους δύο ψεύδεται. Ποιος όμως είναι αυτός;

Είναι αλήθεια πως οι γνωρίζοντες τη γλώσσα του σώματος μπορούν να καταλάβουν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα ακούν και βλέπουν οι υπόλοιποι. Με βάση την ιστορία της εξέλιξης του είδους μας, το νοητικό κομμάτι του ανθρώπινου εγκεφάλου αναπτύχθηκε πολύ αργότερα από το λεγόμενο «ερπετικό». Με λίγα λόγια, αυτό σημαίνει ότι οι κινήσεις του σώματος και του προσώπου μπορούν στην πραγματικότητα να μας μεταδώσουν πολύ περισσότερες πληροφορίες σε σχέση με το στόμα. Είναι σχετικά εύκολο να ελέγξεις το τι λες, παρ’ όλα αυτά είναι εξαιρετικά δύσκολο να «κρύψεις» αυτό που πραγματικά νιώθεις. Χέρια που κρύβονται πίσω από την πλάτη, πόδια που σταυρώνονται, χέρια που μαζεύονται, χείλη που σφίγγονται, κόρες των ματιών που διαστέλλονται. Όλα τα παραπάνω αποτελούν σαφείς ενδείξεις που μαρτυρούν ότι ο συνομιλητής μας δεν είναι και τόσο … αξιόπιστος.

Παρ’ όλα αυτά, νέες τεχνολογικές εξελίξεις έρχονται να συνδράμουν ακόμα πιο αποτελεσματικά στην ανίχνευση του ψεύδους, σε ποσοστό επιτυχίας που αγγίζει πλέον το 67%. Την ανακοίνωση έκαναν ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Μπράντφορντ κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Βρετανικού Φεστιβάλ Επιστήμης. Με τη βοήθεια μιας θερμικής κάμερας και ειδικών αλγορίθμων που αναλύουν τα δεδομένα, κατάφεραν να αποκωδικοποιήσουν αποτελεσματικά τις ανεπαίσθητες κινήσεις που παρατηρούνται στο πρόσωπο του υποψήφιου «ψεύτη».

Πέρα όμως από αυτό, ειδικοί αισθητήρες είναι σε θέση να εντοπίζουν τις αλλαγές που παρατηρούνται σε μια σειρά από δευτερογενείς παράγοντες, όπως για παράδειγμα στην αναπνοή, στην αύξηση της αιμάτωσης, στην κατάποση σάλιου από αμηχανία ή στην αύξηση του άγχους. Ο καθηγητής Χασάν Ουγκέιλ εξέφρασε την πεποίθησή του για την μελλοντική πρόοδο των ποσοστών επιτυχίας του συστήματος, που θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και το 90%. Εάν κάτι τέτοιο γίνει εφικτό, είναι σίγουρο ότι το μέλλον για τους ανά τον κόσμο πολιτικούς -ανάμεσα στους υπόλοιπους- θα είναι σίγουρα πολύ διαφορετικό!

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη του Μηνά Παπαγεωργίου/meta-journalist, "Δούρειος Ίππος", στο περιοδικό "Φαινόμενα" του Ελεύθερου Τύπου (τ. 47, 17/9/2011).

Ραδάμανθυς Αναστασάκης

2011-09-16T06:23:00.000-07:00

Για την εκμάθηση αρχαίων ελληνικών και το ελληνικό κίνημα.

Ποια θα μπορούσαν να είναι τα πλεονεκτήματα της εκμάθησης των αρχαίων ελληνικών στον κόσμο του 21ου αιώνα; «Πολλά», απαντούν οι ειδικοί και πάνω σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο λειτουργεί εδώ και 20 περίπου χρόνια ο πολιτιστικός οργανισμός του «Ιδεοθέατρον» στο κέντρο της Αθήνας. Πρόκειται για μια –κατά κάποιον τρόπο- σύγχρονη «Ακαδημία» των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων που μεταδίδει στους θαμώνες της τον ελληνικό τρόπο του «σκέπτεσθαι» και «ζειν»…

Ο Meta-Journalist (Μηνάς Παπαγεωργίου) συζήτησε με τον διευθυντή του Ιδεοθεάτρου, κ. Ραδάμανθυ Αναστασάκη ο οποίος και τοποθετήθηκε σε ζητήματα που αφορούν τόσο τις δραστηριότητες του οργανισμού του, όσο και σε θέματα που αφορούν την αρχαία ελληνική κοσμοθέαση και το «ελληνοκεντρικό» κίνημα.

Πείτε μας λίγα λόγια για το Ιδεοθέατρον. Πότε ξεκίνησε και ποιοι οι σκοποί του;

Το Ιδεοθέατρον ξεκίνησε από εφηβικά μου όνειρα αλλά δημιουργήθηκε το 1991. Είναι ένας θεατρικός – εκπαιδευτικός και εκδοτικός οργανισμός, ένα Κέντρο Ελληνικής Φιλοσοφίας – Μυθολογίας - Γλώσσας και Τέχνης, που ερευνά αλλά και παρουσιάζει το Ελληνικό Πνεύμα, πάντα σε σχέση με την σύγχρονη εποχή. Χρησιμοποιεί τη σοφία του παρελθόντος, τις προτάσεις, εξελίξεις και ανησυχίες του παρόντος και τον οραματισμό για το μέλλον της Τέχνης και της Ανθρωπότητος.
Για την υλοποίηση των σκοπών του το Ιδεοθέατρον, συνεργάστηκε με το ΥΠ.ΠΟ, με την Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, με το Πολυτεχνείο, με τον Δήμο Αθηναίων, αλλά και δεκάδες άλλους δήμους και οργανισμούς, καθώς και με πολλούς Ακαδημαϊκούς και πανεπιστημιακούς καθηγητές. Το 1996 συγκέντρωσε 350.000 υπογραφές για την υποστήριξη προτάσεως ευρωβουλευτών, όπως καθιερωθεί ως επίσημη η Ελληνική γλώσσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σκοποί του Ιδεοθεάτρου είναι:
α) η δραματοποίηση και παρουσίαση μέσω θεατρικών παραστάσεων και θεατρικών αναλογίων της ελληνικής φιλοσοφίας και μυθολογίας, β) η δημιουργία μαθημάτων για την Πυθαγόρειο και Πλατωνική Φιλοσοφία, γ) η δημιουργία ομάδας μελέτης και έρευνας της Ελληνικής Μυθολογίας, δ) η δημιουργία Σχολής Αγωγής Λόγου - Υποκριτικής, ε) η δημιουργία Σχολείου εκμαθήσεως της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας για παιδιά Νηπιαγωγείου-Δημοτικού- Γυμνασίου, αλλά και για ενήλικες, στ) η δημιουργία εκδηλώσεων, περιηγήσεων, εκπομπών σε ραδιόφωνο και τηλεόραση για την παρουσίαση της σημαντικής της ελληνικής πνευματικής παραδόσεως, καθώς και η προβολή των αρχαίων ελληνικών ονομάτων, ζ) η δημιουργία εκδοτικού οίκου.

Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφική σχολή από την οποία είναι επηρεασμένο το Ιδεοθέατρον; Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτήν;

Ναι. Πρόκειται για την Ορφική και Πυθαγόρειος φιλοσοφία όπως αυτή συνεχίζεται μέσα και στην Πλατωνική Ακαδημία. Η μυστηριακή αυτή φιλοσοφία, συγκροτημένη τόσο από τον μύθο, όσο και από τον ορθό φιλοσοφικό λόγο, ιδρύει θέσεις σε όλους τους τομείς του επιστητού. Οι θεμελιώδεις θέσεις της μυστηριακής φιλοσοφίας στην Κοσμογονία, την Ψυχογονία και την Θεογονία, τοποθετούν την αρχαία ελληνική μυστηριακή επιστήμη στην κορυφή της ιεραρχίας πασών των επιστημών. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, αναδύεται κυρίαρχη η ρυθμιστική συμμετοχή του συμβολισμού. Το σύνολο των μυθολογικών εικόνων περιγράφει με συμβολικό τρόπο όψεις της δημιουργίας του κόσμου, της δημιουργίας της ψυχής, της εξελίξεως και εκθεώσεώς της.
Στην αρχαία ελληνική μυστηριακή φιλοσοφία και μυθολογία αναφέρονται: Μεταμορφωτικές δραστηριότητες των αθανάτων θεών προς τους θνητούς, πληροφορίες συμβολικές για τη δομή του κόσμου των θεών, πληροφορίες συμβολικές για τη δημιουργία της ψυχής και πληροφορίες συμβολικές για τη δημιουργία των θεών.

Θα ήθελα να μας διαφωτίσετε σχετικά με την παρουσία του «μεταφυσικού» στοιχείου σε αυτό το φιλοσοφικό κομμάτι του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος και διάδοχος της Πλατωνικής Ακαδημίας, Πρόκλος, αναφέρει στα σχόλιά του στον πλατωνικό Τίμαιο: «Ο άνθρωπος είναι ένας μικρός κόσμος και υπάρχουν μέσα σε αυτόν, κατά τρόπο μερικό, όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο κατά τρόπο θεϊκό και καθολικό».

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η αναζήτηση της αλήθειας δια του νόμου της αναλογίας.
Φυσική και Μεταφυσική, ορθός λόγος και μύθος, φιλοσοφία και μυστήρια.
Η μυστηριακή ζωή ορίζεται ως μεταφυσικό στοιχείο. Όπως και στην Πλατωνική Ακαδημία μέσα στην οποία τελούνταν Ορφικά Μυστήρια. Άλλωστε, τα αρχαία Ελληνικά Μυστήρια είναι γνωσιολογικά σκηνώματα των νόμων και λειτουργιών της θείας Φύσεως και έχουν σκοπό να μεταμορφώσουν την ανθρώπινη ψυχή σε αρμονία, εγκαθιδρύοντας το άριστο πολίτευμα της δικαιοσύνης στην φυσική και πνευματική μας ζωή . « Ο έστιν η δικαιοσύνη, πολιτεία ψυχής ούσα ζώσης κατὰ λόγον τον ορθόν ». Η δικαιοσύνη είναι το πολίτευμα της ψυχής που ζει σύμφωνα με τον ορθό λόγο. Ο ορθός λόγος είναι η υλική αντικειμενική πραγματικότητα. Το σύστημα εκπαιδεύσεως της ψυχής μιμείται τις φρουρητικές δυνάμεις του σύμπαντος.

Εντοπίζετε κάποια αλυσίδα προσωπικοτήτων μέσα στο χρόνο που νιώθετε ότι σας συνδέει με τους αρχαίους «δασκάλους» σας;

Ως θεράποντες της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψεως ακολουθούμε πιστά τα βήματα της χρυσής αλυσίδας: Ορφέως, Πυθαγόρου, Σωκράτους, Πλάτωνος, Πρόκλου, αλλά και του νεοπυθαγορείου διδασκάλου Σπυρίδωνα Νάγου.
Η γραμμή αυτή όχι μόνο ερμηνεύει απολύτως λογικά την Φύση και τους Νόμους της, τον σκοπό του ανθρώπου και τον τρόπο λειτουργίας των ανθρωπίνων κοινωνιών, αλλά διδάσκει, δια του νόμου της αναλογίας και της μεταμορφώσεως, την αναγωγή ανθρώπου σε ελεύθερο πνεύμα.

Γνωρίζουμε ότι κατά περιόδους ανεβάζετε και θεατρικές παραστάσεις αρχαίου δράματος. Ποιο είναι το κύριο μέλημά σας κατά την παρουσίασή τους;

Το Ιδεοθέατρον, θέλοντας να συμβάλει στην επιμόρφωση και ψυχαγωγία, από το 1991 δραματοποιεί και παρουσιάζει από σκηνής, σε θεατρικές παραστάσεις και θεατρικά αναλόγια, φιλοσοφικά κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Σκοπός μας η επικοινωνία της ελληνικής φιλοσοφίας με το πλατύ κοινό και ιδιαιτέρως των νέων μέσα από μια εσωτερική ανάγνωση των κειμένων, μια προσέγγιση ενός δρωμένου αγωγής της ψυχής.
Αρχεί της φιλοσοφίας είναι το θαυμάζειν: Θαυμάζω, σημαίνει απορώ - διερευνώ. Αρχή δηλαδή της φιλοσοφίας είναι η συνεχής έρευνα, η αδιάκοπη αναζήτηση της αλήθειας.
Οι Πλατωνικές ιδέες μπορούν να γίνουν οδηγός για τον σημερινό άνθρωπο. Η δραματοποίησή τους και η ερμηνεία τους βάσει των λειτουργιών των φυσικών νόμων, βοηθούν στην συνειδητοποίηση, ώστε κάποια στιγμή να γίνουν πράξη, βίωμα. Για την σύνδεση των θείων Ιδεών με την ανθρώπινη συνείδηση λειτουργεί ο Έρως. Ωθεί τον άνθρωπο να τείνει προς τους Θεούς και τους Θεούς να κλείνουν προς εκείνον. Ο Έρως σύμφωνα με τον Πλατωνικό Κρατύλο, συγγενεύει ετυμολογικά με τον λόγο (είρειν: λέγειν). Οι ρίζες ΛΕΓ και ΛΕΧ αποδεικνύουν την σχέση του ΛΟΓΟΥ με τον ΕΡΩΤΑ. Ο ερευνητής των λειτουργιών της φύσεως ίσταται με θαυμασμό και δέος μπροστά στο άπειρο βάθος και ύψος των συνειδητοποιήσεων και υποκλίνεται μπροστά στο θαύμα αυτό, στο απέραντο μεγαλείο της φύσεως και το ατελεύτητο των νόμων και λειτουργιών της. Στον Έλληνα Λόγο και στον Απρόσωπο Έρωτα.
Το θέατρον, λοιπόν, δρα θεραπευτικά αφού ο ηθοποιός ποιώντας ήθος ή ο υποκριτής επικοινωνώντας με τον αιθερικό κόσμο, περιποιείται την ψυχή του θεατή υπηρετώντας έτσι το Θείον.
Είναι η ώρα που εκστασιάζεται ο Απόλλων και γεωμετρείται ο Διόνυσος.
Είναι η ώρα που μετατονίζουμε την σημαντική της Θεατρικής Τέχνης από την μορφή στο πνεύμα, στις ιδέες, στο θέατρο ιδεών.
Γι΄ αυτό η αφοσίωση στην ηθοποιία, δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Αλλά μέσον, δρόμος! Το θέατρον δεν είναι δραπέτευση, ούτε καταφύγιο! Είναι τρόπος που οδηγεί στην ζωή. Την πνευματική διονυσιακή ζωή! Ηχεί σαν θρησκευτικό σύνθημα. Ίσως και να’ ναι.

Στο Ιδεοθέατρον πραγματοποιούνται επίσης μαθήματα αρχαίων ελληνικών, φιλοσοφίας και ομηρικών επών. Θα μπορούσατε να μας πείτε λίγα λόγια για τον τρόπο διδασκαλίας που εφαρμόζετε;

Tο Ιδεοθέατρον, είναι ο δημιουργός του πρώτου σχολείου για τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσης παίδων και ενηλίκων και παρουσιάζει ένα πρότυπο κύκλο μαθημάτων με στόχο τη βιωματική εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών. Είναι ένα μοναδικό επιμορφωτικό μάθημα - δρώμενο με στόχο την γνώση της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Μυθολογίας και δια της μιμήσεως, την δημιουργία ελληνικών προτύπων.
Διδάσκονται (ανάμεσα στα άλλα): Ιλιάδα, Οδύσσεια, Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, Ορθοφωνία και Βασικές Αρχές Ελληνικής Φιλοσοφίας. Ίσως από τις πολύμορφες εργασίες του Ιδεοθεάτρου, το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών για τα Παιδιά να είναι το πλέον ωφέλιμο, αλλά και άριστο τέκος μας.

Πως αντιμετωπίζουν τα σύγχρονα ελληνόπουλα την επαφή τους με τα αρχαία ελληνικά και τους κλασσικούς φιλοσόφους;

Είναι ενθουσιασμένα γιατί καταλαβαίνουν την ενότητα και τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, την προέλευση των Ευρωπαϊκών γλωσσών από την ελληνική, και αισθάνονται ότι κάνουν κάτι διαφορετικό, κάτι που τους δίνει γνώση που θα είναι χρήσιμη για όλη τους την ζωή. Σαφώς εμπνέονται από τους Έλληνες φιλοσόφους και ήρωες, ζητώντας μάλιστα, εάν δεν έχουν, να πάρουν αρχαία ελληνικά ονόματα.

Θα μπορούσατε να μας αναφέρετε τα πλεονεκτήματα ενός παιδιού που διδάσκεται αρχαία ελληνικά σε σχέση με κάποιο άλλο που ακολουθεί τη συμβατική μέθοδο διδασκαλίας στο σχολείο;

Μαθαίνουν πάνω απ΄ όλα να σκέπτονται, να ρωτούν, να αμφισβητούν, αλλά και να γεωμετρούνται. Εχουν άμεσα αποτελέσματα στο σχολείο τους: στις εκθέσεις, στο πλουσιότατο λεξιλόγιο, στην ορθογραφία και στις μυθολογικές γνώσεις. Είναι άριστοι βεβαίως στα αρχαία ελληνικά του σχολείου και διαθέτουν οργανωμένη μαθηματική σκέψη, αποτέλεσμα της γνώσεως γραμματικής και συντακτικού. Τα πλεονεκτήματα είναι εμφανέστατα και μάλιστα επιστημονικά αποδεδειγμένα από τα πορίσματα της πιλοτικής πειραματικής έρευνας του Ινστιτούτου Διαγνωστικής Ψυχολογίας.
Παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα μιας έρευνας τριών χρόνων η οποία αφορά την επίδραση της εκμάθησης της ιστορικής ορθογραφίας και των αρχαίων ελληνικών στην ψυχοεκπαιδευτική ανάπτυξη των μαθητών. Πρόκειται για την πρώτη και μοναδική έρευνα που έγινε γι’ αυτό το ζήτημα στα 22 χρόνια από την εποχή της επιβολής του μονοτονικού συστήματος.
Εξετάστηκαν 50 φυσιολογικά παιδιά ηλικίας 6 και 9 ετών τα οποία αποτελούσαν δύο ομάδες αμφοτέρων των φύλων, εξ 25 ατόμων εκάστη. Οι 2 ομάδες ήταν συμβατές μεταξύ τους ως προς όλες τις μεταβλητές, εκτός μόνον της εκμάθησης (αρχαίοι ή μη (μονοτονικοί) των αρχαίων ελληνικών. Τα παιδιά αμφοτέρων των ομάδων φοιτούν σε δημόσια σχολεία της Αττικής, αλλά η ομάδα των αρχαίων παρακολουθούσε επιπλέον για ένα δίωρο την εβδομάδα και μαθήματα αρχαίων ελληνικών. Η αξιολόγηση κάθε παιδιού έγινε πριν την έναρξη του σχολικού έτους και πριν την έναρξη εκμάθησης των αρχαίων ελληνικών και επαναλήφθηκε μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς. Για την αξιολόγηση χρησιμοποιήθηκαν η Νοητική Δοκιμασία και η Ψυχοεκπαιδευτική Δοκιμασία το Τέστ ΑΘΗΝΑ.
Αμφότερες οι δοκιμασίες έχουν αξιολογηθή ως έγκυρες και έχουν σταθμισθεί για τον ελληνικό πληθυσμό από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το Τέστ ΑΘΗΝΑ δημιουργήθηκε από τον καθηγητή Ψυχολογίας του τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας (Φ.Π.Ψ.) του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννη Παρασκευόπουλο.
Η έρευνα παρουσιάστηκε στις 17 Μαϊου 2004 από την κ. Δ. Βεκιάρη στο 18ο Πανελλήνιο Ψυχιατρικό Συνέδριο στην Κώ. Την ίδια μέρα παρουσιάστηκε στην Αθήνα στο Ανοικτό Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο από τον κ. Θ. Παπαδάκη.
Η εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών και της ιστορικής ορθογραφίας βελτιώνει την ψυχοεκπαιδευτική ανάπτυξη του παιδιού στις αντιληπτικές τους ικανότητες.

Ποια κατά τη γνώμη σας είναι η σχέση που συνδέει σήμερα τους νεοέλληνες με το ένδοξο παρελθόν τους;

Η Αρχαία Ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη. Δεν το ήξερε μόνο ο Παλαμάς, το ήξερε και ο Ρήγας Φεραίος, ο Κοραής ακόμα και ο Παπαναστασίου (πρωθυπουργός πριν από την κατοχή). Το γνώριζαν και άλλοι που προσπάθησαν να αφυπνίσουν την ελληνική πνευματική παράδοση. Όμως οι αρνητικές ηγεσίες μας κατευθύνονταν, άλλοτε από τον κλήρο και άλλοτε από ξένους δεν θέλησαν ποτέ να έχουν οι Έλληνες ούτε πολιτική ούτε πνευματική ελληνική παιδεία, δημιουργώντας πάντοτε αντίθετη ουσία κοινωνικού περιβάλλοντος. Μόνον κατ’ επίφαση ενδιαφέρονται. Και όποτε συνδέθηκαν με το αρχαίο κλέος, το αμαύρωσαν με τις ακραίες ιδεολογίες τους.
Θα θέλαμε και κάποιο σχόλιό σας σχετικά με την πορεία του κινήματος που προωθεί σήμερα τις αρχαίες ελληνικές αξίες.
Το κίνημα (όπως το ορίζετε) πάντοτε υπήρχε και εκδήλωνε κατά καιρούς και διαφορετικό χαρακτήρα ανάλογα με τους ηγέτες του και τις εποχές. Η σημερινή μορφή του ξεκινά περίπου το 1990. Τότε ξεκινά και το Ιδεοθέατρον που έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα πλέον των 10.000 εκδηλώσεων και μαθημάτων δημιουργώντας στέρεο βάθρο για την οικοδόμηση αλλά και ορθή κατεύθυνση του κινήματος.
Το Ιδεοθέατρον απετέλεσε και αποτελεί παράδειγμα προς μίμησιν, αφού πολλοί ελληνοπρεπείς χώροι, που δημιουργήθηκαν κατόπιν αυτού, εμιμήθησαν την λειτουργία του. Επίσης, πολλοί νέοι αλλά και καταξιωμένοι ερευνητές και επιστήμονες έγιναν ευρύτερα γνωστοί δια μέσου των εκδηλώσεών του. Με τις πολύμορφες εκδηλώσεις του, έδωσε γνωσιολογικά εναύσματα αλλά και ψυχικά ερεθίσματα για να στραφούν προς την μελέτη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, Μυθολογίας, Θρησκείας και να αγαπήσουν το μέτρο και το κάλλος του αρχαίου ελληνικού πνεύματος χιλιάδες άνθρωποι εμπνέοντας τις συνειδήσεις τους. Σήμερα και με την δύναμη της τεχνολογίας εμπνευσμένοι νέοι μεταδίδουν πολύμορφες πληροφορίες (αλλά όχι γνώση) και δημιουργούν ένα πολύ λαϊκότερο και δυναμικό ρεύμα που θα πρέπει όμως να απεγκλωβιστεί από φανατισμούς και ακρότητες θρησκευτικές και πολιτικές, από τις οποίες απάδει πλήρως η Πνευματική Ελλάς. Οι αρχαίες ελληνικές αξίες δεν βρίσκονται στις τελετές και τις πανηγύρεις με τις οποίες ικανοποιείται η λαϊκή φαντασία, αλλά στην συγκεκριμένη φιλοσοφική γνώση, στη μελέτη και έρευνα των νόμων και λειτουργιών της φύσεως, στην σύνθεση επιστήμης – τέχνης – φιλοσοφίας – θρησκείας αλλά και πνευματικής - μυστηριακής ζωής. Μα πάνω απ’ όλα στον πλήρη απεκλωβισμό, θρησκευτικές και κοινωνικές συνήθειες προλήψεις και δυσιδαιμονίες.
Η αναζήτηση του πνευματικού φωτός του Απόλλωνος και η προσέγγιση του θείου περιβάλλοντος της βασιλίσσης της σοφίας Θεάς Αθηνάς, απαιτούν συνλειτουργία και των τριών κέντρων της ψυχής: Λογιστικού, Επιθυμιτικού και Θυμοειδούς. Οι αρχαίες ελληνικές αξίες παρήγαγαν πάντοτε αρμονία.
Φρονώ ότι όσοι εξ υμών συνειδητά εργάζονται προς αυτήν την κατεύθυνση και δεν προβάλλουν μόνο το εγώ τους, καταθέτουν το δικό τους εναρμόνιο συντονισμό, στην κοσμική συμφωνία του πνευματικού Έλληνος Λόγου που αργά ή γρήγορα θα μετατρέψει ακόμα και το βαθύτερο σκοτάδι σε φώς.

Who is Who: Ο Ραδάμανθυς Αναστασάκης σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και αποφοίτησε με άριστα από την Δραματική Σχολή του Π. Κατσέλη. Δίδαξε ως καθηγητής Υποκριτικής, Αγωγής Λόγου και Ορθοφωνίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στην Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, και από το 1991 δημιουργεί τον δικό του θεατρικό χώρο αλλά και Σχολή υποκριτικής, αγωγής του λόγου και εκμάθησης αρχαίων ελληνικών στην Αθήνα. Είναι διευθυντής του Ιδεοθεάτρου, συγγραφέας και εκδότης, καθώς επίσης και πρόεδρος του Πανελληνίου Πολιτιστικού, Φιλοσοφικού και Κοινωνικού Σωματείου «ΑΘΗΝΑ ΥΓΕΙΑ». Για περισσότερα επισκεφτείτε το http://www.ideotheatron.gr.

*Σημείωση: Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό "Φαινόμενα" του Ελεύθερου Τύπου

Σάσσα Τσέϊτοου

2011-08-29T08:35:00.000-07:00

Σπουδάζοντας τον εσωτερισμό στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα η μελέτη των εσωτερικών παραδόσεων αντιμετωπίζεται συνήθως ως μια αλλόκοτη, ίσως και περιθωριακή προσωπική ενασχόληση. Και σε αυτή την περίπτωση, οι διαφορές με τις αντιλήψεις που υπάρχουν στο εξωτερικό είναι τεράστιες. Εκεί, τα θέματα αυτά, όχι μόνο αντιμετωπίζονται με τον δέοντα σεβασμό, αλλά μελετώνται σε ακαδημαϊκό επίπεδο, θεωρούμενα ως ένα ιδιαίτερα χρήσιμο πεδίο έρευνας σχετικά με την εξέλιξη των ιδεών και της φιλοσοφίας. Μήπως ήρθε η στιγμή να δούμε τα πράγματα κάπως διαφορετικά; Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε η Σάσσα Τσέϊτοου στον Μηνά Παπαγεωργίου (meta-journalist).

Τι ακριβώς είναι η Ακαδημία Phoenix Rising και ποιος ο σκοπός ίδρυσής της;

Η Ακαδημία Phoenix Rising είναι ένας ανεξάρτητος ακαδημαϊκός εκπαιδευτικός οργανισμός που παραδίδει ακαδημαϊκά μαθήματα στον Δυτικό Εσωτερισμό, ακολουθώντας τη μεθοδολογία που έχει θεσπίσει ο κλάδος. Εδρεύει στο Λονδίνο, στελεχώνεται από 15 καθηγητές πανεπιστημίου από όλο τον κόσμο, και είναι προσβάσιμη σε όποιον διαθέτει σύνδεση στο διαδίκτυο. Τα τμήματά μας καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που εμπίπτουν στον κλάδο του Δυτικού Εσωτερισμού και παρέχουν ξεκάθαρη και τεκμηριωμένη εισαγωγή στη θεματολογία αυτή, είτε για προσωπικούς λόγους, προχωρώντας αργότερα σε κάποιο μεταπτυχιακό πρόγραμμα όπως αυτό που ακολούθησα εγώ, είτε για επαγγελματικούς λόγους. Σκοπός μας είναι η παροχή τεκμηριωμένης και ολοκληρωμένης παιδείας επάνω σε αυτά και συγγενή θέματα, η «αποκατάσταση» των παραδόσεων αυτών στην κοινή γνώμη και η καταπολέμηση της παραπληροφόρησης που μαστίζει τον χώρο. Τέλος, επιθυμούμε να συνεχίσουμε το έργο που ήδη εξελίσσεται στα ξένα πανεπιστήμια, ήτοι, την θεμελίωση του κλάδου στην ακαδημαϊκή κοινότητα των ανθρωπιστικών επιστημών.

Ποιο είναι το πρόγραμμα σπουδών αλλά και οι υποχρεώσεις του κάθε σπουδαστή;
Πρωτίστως θέλω να τονίσω ότι η προσέγγισή μας είναι αμιγώς ακαδημαϊκή, ακολουθώντας τη μεθοδολογία που έχει θεσπιστεί στα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Δεν αποτελούμε εσωτερική σχολή, τάγμα, ή οτιδήποτε άλλο.

Όλα τα μαθήματα παραδίδονται αποκλειστικά μέσω διαδικτύου με χρήση εξειδικευμένου λογισμικού. Διαθέτουμε εντατικά τμήματα, εισαγωγικού και προχωρημένου επιπέδου. Τα εισαγωγικά τμήματα διαρκούν περίπου 3 μήνες, τα προχωρημένα περίπου 2, ενώ από τον Οκτώβριο θα προστεθούν και ταχύρυθμα εισαγωγικά τμήματα διάρκειας 4-5 εβδομάδων.

Ή εβδομαδιαία ύλη συμπεριλαμβάνει ηχογραφημένες διαλέξεις, πολυμέσα και μεγάλο όγκο ακαδημαϊκών συγγραμάτων και πρωτογενών πηγών. Κάθε σπουδαστής υποχρεούται να κρατάει εβδομαδιαίο «ημερολόγιο μάθησης», όπου καταγράφει τις εντυπώσεις και τις αντιδράσεις του στην ύλη, πραγματοποιώντας παράλληλα μια εβδομαδιαία ζωντανή συζήτηση με τον καθηγητή μέσω διαδικτύου. Υπάρχουν δύο επιπλέον υποχρεωτικές γραπτές εργασίες. Οι προθεσμίες παράδοσης και το επίπεδο γραφής που απαιτούνται συνάδουν με το δεύτερο ή τρίτο έτος πανεπιστημίου, ενώ λόγω έλλειψης της σχετικής Ελληνικής βιβλιογραφίας η καλή γνώση Αγγλικών είναι απαραίτητη.

Για όσους δεν διαθέτουν τον απαιτούμενο χρόνο, από το Φθινόπωρο εισάγονται τμήματα «αυτοδιδασκαλίας». Περιέχουν ακριβώς την ίδια ύλη με τα κανονικά τμήματα, αλλά είναι πιο οικονομικά, δεν υπάρχουν υποχρεωτικές εργασίες, ούτε η συμμετοχή του καθηγητή. Η εγγραφή μπορεί να γίνει οποιαδήποτε στιγμή, και διαρκεί 12 μήνες. Στο τέλος υπάρχει μια προαιρετική εξέταση, ώστε όποιος επιθυμεί να κατοχυρώσει τις γνώσεις του. Επιπλέον, επιθυμούμε να προσεγγίσουμε περισσότερο το κοινό μας, και από το φθινόπωρο θα διεξαχθούν διάφορες εκδηλώσεις σε Λονδίνο κι Αθήνα. Τέλος θα επεκταθούμε και στον εκδοτικό χώρο, έτσι ώστε να αρχίσουμε τη μετάφραση σημαντικών συγγραμμάτων στα Ελληνικά.

Τι μπορεί να προσφέρει η μελέτη του δυτικού εσωτερισμού στον σύγχρονο άνθρωπο που υποφέρει εγκλωβισμένος στην οικονομική κρίση;

Ακόμη κι αν δεν ενστερνιζόμαστε αυτές τις φιλοσοφίες ως στάση ζωής, η μελέτη τους ακονίζει την κριτική μας σκέψη και μας υποχρεώνει να εξετάσουμε τα κοινότυπα πράγματα με νέα ματιά. Ένας άνθρωπος είναι εγκλωβισμένος όταν πιστεύει ότι – ή ενδόμυχα θέλει – άλλοι να αποφασίζουν για εκείνον, πιστεύοντας ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Κεντρικό στοιχείο σχεδόν όλων των εσωτερικών παραδόσεων είναι η αυτογνωσία και η έννοια του αυτοπροσδιορισμού του ανθρώπου, σε αντίθεση με την τυφλή αποδοχή και παραίτηση από τα γεγονότα. Εκεί που κάποιος τώρα βλέπει αδιέξοδο, με την διεύρυνση των γνώσεών του και την ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας, μπορεί να τολμήσει κάτι που πριν δεν θα είχε διανοηθεί. Παρ’ οτι θεωρητικός κλάδος, το περιεχόμενό του απαιτεί την συμμετοχή όλων των νοητικών ικανοτήτων του ανθρώπου – κάτι που μόνο κέρδος μπορεί να αποφέρει.

Επιπλέον, η κατανόηση της ιστορίας του πολιτισμού μας μέσα από το πρίσμα των εσωτερικών παραδόσεων αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές και αρχέτυπα τα οποία, πέρα από το ακαδημαϊκό τους ενδιαφέρον, εμπεριέχουν πρακτικά εφαρμόσιμα μοτίβα που κάλλιστα προσαρμόζονται στα πολιτικοοικονομικά και κοινωνικά μοντέλα. Ζούμε σε νοσηρά αστικά κέντρα, σε τεχνοκρατικά κοινωνικοπολιτικά καθεστώτα. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για αλλαγή και λύσεις, δίχως να πέσουμε την επόμενη μέρα στους ίδιους φαύλους κύκλους, πρέπει να αναζητήσουμε μοτίβα που βασίζονται σε ολιστικές και ανθρωποκεντρικές (ουμανιστικές) φιλοσοφίες. Τα μοντέλα που αποκαλύπτει η ιστορία και φιλοσοφία αυτών των παραδόσεων είναι καθ’ ολα εφαρμόσιμα, αρκεί να υπάρξει γνώση και θέληση.

Ποια ήταν η υποδοχή που έτυχε το Phoenix Rising από ειδικούς και μη μέσα στην ελληνική κοινωνία;

Η Ακαδημία έτυχε πολύ θετικής αποδοχής από τους λίγους ακαδημαϊκούς κι ερευνητές που είναι εξοικειωμένοι με τον κλάδο μας, ενώ χαίρουμε θερμής υποστήριξης από το Πανεπιστήμιο της Ινδιανάπολης στην Αθήνα. Σε εσωτερικούς κύκλους, οι αντιδράσεις παρουσίασαν μια ποικιλία που κυμάνθηκε από τον ένθερμο ενθουσιασμό μέχρι την επιφυλακτική αντίσταση. Το τελευταίο συνέβη καθώς επικρατεί μια άποψη ότι ο εσωτερισμός είναι ένας προσωπικός δρόμος που δεν μπορεί να προσεγγιστεί με ακαδημαϊκή ματιά. Φυσικά πρόκειται για μια σεβαστή άποψη, που συναντάται και στο εξωτερικό. Παρ’ όλα αυτά, τονίζω ότι η μεθοδολογία του κλάδου μας λαβαίνει απόλυτα υπόψη το γεγονός ότι οι εσωτερικές παραδόσεις είναι τρόπος ζωής για πάρα πολλούς ανθρώπους, γι’ αυτό και γίνεται μεγάλη προσπάθεια για την διατήρηση μιας ισορροπημένης και διακλαδικής μεθοδολογίας που δεν αδικεί τη θεματολογία.

Η υποδοχή από μη ειδικούς επίσης κάλυψε όλο το φάσμα, από τις αναμενόμενες προκαταλήψεις, μέχρι το πολύ θερμό ενδιαφέρον. Πιο αποκαλυπτικές είναι οι μαρτυρίες των σπουδαστών μας, που μας εμπιστεύτηκαν παρ’ ότι είμαστε ένας νεοσύστατος οργανισμός. Τα λόγια τους αποτελούν για εμάς την καλύτερη ενθάρρυνση. Το 70% των πρώτων σπουδαστών συνέχισε μαζί μας και σκοπεύουν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα και του χρόνου. Ιδιαίτερα ενθαρρυντικό στοιχείο αποτέλεσε το ενδιαφέρον των νέων ανθρώπων, κυρίως φοιτητών πανεπιστημίου που έχουν παρευρεθεί σε εκδηλώσεις μας στην Αθήνα και μου έχουν εκφράσει προσωπικά τη χαρά τους που επιτέλους παρουσιάζονται στην Ελλάδα αυτά τα θέματα με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, και τεκμηρίωση.

Ποιες διαφορές εντοπίζετε στην αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών από τον ακαδημαϊκό κόσμο στο εξωτερικό σε σχέση με την Ελλάδα;

Ο ακαδημαϊκός κλάδος του Δυτικού Εσωτερισμού είναι σχεδόν παντελώς άγνωστος στην Ελλάδα, με μερικές μεμονωμένες εξαιρέσεις. Στο εξωτερικό είναι ανεπτυγμένος κλάδος που έχει ενσωματωθεί πλήρως στην ακαδημαϊκή κοινότητα, με σαφείς διαφοροποιήσεις από τους κλάδους θρησκειολογίας, θεολογίας, κτλ, καθώς υφίσταται σαν ειδικότητα αφ’ εαυτού του. Στην Ελλάδα όμως συμβαίνει κάτι άλλο: κάποια στοιχεία των παραδόσεων που μελετώνται στον κλάδο του Δ. Εσωτερισμού υπάγονται στην κλασσική φιλοσοφία ή και ιστορία, τουλάχιστον σε ότι αφορά την αρχαιότητα. Όμως οι μεταγενέστερες παραδόσεις, η προέλευση, επιρροή και σημασία τους όπως και το περιεχόμενό τους είναι άγνωστα σε μεγάλο βαθμό, ενώ επίσης επικρατεί μεγάλη σύγχυση ως προς το περιεχόμενο και την ιστορική τους βάση.

Σε τι επίπεδο θεωρείτε ότι βρίσκεται η εικόνα που έχει ο μέσος Έλληνας σχετικά με τις εσωτερικές σχολές και τον αποκρυφισμό;

Δυστυχώς επικρατεί μεγάλη σύγχυση και παραφιλολογία στον συγκεκριμένο χώρο. Οι άνθρωποι που προωθούν τις απόψεις αυτές είναι τις περισσότερες φορές στιγματισμένοι και παρεξηγημένοι, ενώ σε μεγάλο βαθμό επικρατεί και η ημιμάθεια. Αυτό οφείλεται σε μια ποικιλία παραγόντων, ξεκινώντας από την ίδια την κατάσταση της παιδείας, αλλά και σε κάποιες παγιωμένες αντιλήψεις που δυστυχώς διαιωνίζει η συμβατική παιδεία σε όλα τα επίπεδα. Για παράδειγμα θεωρώ απαράδεκτη την απουσία της Θρησκειολογίας από τα πανεπιστήμια. Επιπλέον υπάρχει έλλειψη σοβαρής βιβλιογραφίας στην Ελληνική γλώσσα. Παρ’ ότι υπάρχουν πολλά βιβλία αφιερωμένα στον συγκεκριμένο χώρο, είναι κυρίως είτε διδασκαλίες συγκεκριμένων εσωτερικών σχολών, ή βιβλία γραμμένα από μη ειδικούς, που στοχεύουν περισσότερο στις πωλήσεις και τις εντυπώσεις. Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά σε σύγκριση με το εξωτερικό δυστυχώς υπάρχει τεράστια έλλειψη ορθής πληροφόρησης, με αποτέλεσμα τη διαιώνιση στερεότυπων και προκαταλήψεων.

Πως και γιατί αναπτύχθηκαν εσωτερικές σχολές στην Ευρώπη του παρελθόντος; Θα μπορούσατε να μας αναφέρετε εν συντομία τις κυριότερες σχολές και τα φιλοσοφικά μονοπάτια που ακολούθησαν;

Η πρώτη «εσωτερική σχολή» που ιδρύθηκε ήταν η Πλατωνική Ακαδημία της οποίας ηγήθηκε ο Μαρσίλιο Φιτσίνο κατόπιν έμπνευσης του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνα, στα μέσα του 15ου αιώνα. Στα τέλη του 16ου αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται μυητικά τάγματα, τα οποία πολλαπλασιάστηκαν ραγδαία κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, αναπτύσσοντας πλήθος μυητικών συστημάτων βασισμένα σε διάφορους συνδυασμούς των εσωτερικών ρευμάτων.

Εν ολίγοις, οι διδασκαλίες του Γεμιστού Πλήθωνα και η ανακάλυψη των Ερμητικών κειμένων υπήρξαν οι καταλύτες της Αναγέννησης. Μετά από την έκρηξη του πολιτισμού, των τεχνών και του εσωτερισμού που σημειώθηκε τότε, η Ευρώπη κλονίστηκε από θρησκευτικούς πολέμους που προκάλεσε η εμφάνιση του Προτεσταντισμού. Ταυτόχρονα, χάρη σε πολλούς εσωτεριστές της εποχής, η επιστήμη έκανε άλματα. Αυτές οι ραγδαίες εξελίξεις οδήγησαν στον Διαφωτισμό, την αποδυνάμωση της εκκλησίας και την έμφαση στον ορθολογισμό. Όμως παράλληλα οι εσωτερικές φιλοσοφίες οδηγήθηκαν στο περιθώριο, καθώς με την έλευση της Εποχής της Λογικής, απαξιώθηκαν μαζί με οτιδήποτε θύμιζε θρησκεία. Την ίδια εποχή παρατηρείται η ρήξη μεταξύ φιλοσοφίας και επιστήμης, που μέχρι τότε θεωρούνταν απολύτως αλληλένδετες έννοιες, η απαξίωση της φύσης και η ανάπτυξη της μηχανιστικής επιστήμης. Σημειώνεται ότι στην εσωτερική φιλοσοφία η φύση θεωρείται υπέρτατος οδηγός για την κατανόηση της ανθρώπινης υπόστασης. Στον απόηχο αυτών των εξελίξεων σχηματίστηκαν κλειστές ομάδες, με αυστηρά μυητικές διαβαθμίσεις και η εσωτερική γνώση ενσωματώθηκε στα βαθύτατα συμβολικά τυπικά τους. Άλλες εμπνεύστηκαν από τα Ροδοσταυρικά μανιφέστα που κυκλοφόρησαν στη Γερμανία στις αρχές του 17ου αιώνα και άλλες εξελίχθηκαν μέσα από τις συντεχνίες των λιθοξόων και μεταμορφώθηκαν στα Τεκτονικά τάγματα. Το κοινό στοιχείο όλων ήταν η συγκριτική συγχώνευση μιας ποικιλίας εσωτερικών ρευμάτων, που περιλάμβαναν στοιχεία Αλχημείας, Καμπαλά, Ερμητισμού και φυσικά Νεοπλατωνισμού. Τα τάγματα αυτά αποτέλεσαν ουσιαστικά τους θεματοφύλακες της εσωτερικής γνώσης σε πείσμα του ορθολογισμού, μέχρις ότου αναβίωσε το ενδιαφέρον του κόσμου στα τέλη του 19ου αιώνα, χάρη σε μορφές όπως ο Ελιφάς Λεβι, ο Παπύς, ντε Γκαϊτά και φυσικά την Θεοσοφική Εταιρεία της Έλενας Μπλαβάτσκυ. Οι εσωτερικές παραδόσεις είναι στενά συνυφασμένες με όλη την εξέλιξη του Δυτικού Πολιτισμού, από τους Ελληνιστικούς χρόνους ως τις μέρες μας, και είναι καιρός να αναγνωριστεί ο σημαντικός ρόλος που έχουν παίξει στην ιστορία μας.

Μιλήστε μας για τις σπουδές σας και για τα κυριότερα ερευνητικά ενδιαφέροντά σας.

Σπούδασα παράλληλα επικοινωνιολογία και ζωγραφική στην Αθήνα. Απέκτησα ΜΑ Αγγλικής Φιλολογίας το 2004, και το 2008 αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ με ΜΑ Δυτικού Εσωτερισμού ενώ τώρα ακολουθώ σπουδές διδακτορικού στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Στη διδακτορική μου διατριβή ασχολούμαι με τη διασταύρωση της τέχνης με τον εσωτερισμό: από τον εσωτερικό συμβολισμό ως μέσο επικοινωνίας και σκέψης, μέχρι την έμπρακτη χρήση της τέχνης στην εσωτερική παράδοση. Συγκεκριμένα μελετάω τη ζωή και το έργο του Ζοζεφέν Πελαντάν, σύγχρονος των πιο γνωστών Παπύς και ντε Γκαϊτά, αλλά αδικημένος από την ιστορία. Επεδίωξε την κοινωνική αναγέννηση μέσω των τεχνών που βασίζονταν σε εσωτερικές αρχές, επηρεάζοντας βαθύτατα το καλλιτεχνικό κίνημα των Συμβολιστών. Επίσης με ενδιαφέρει η βαθιά αλληλεπίδραση των εσωτερικών παραδόσεων με κάθε στοιχείο του Δυτικού πολιτισμού και η βαθιά ιστορική σχέση εσωτερισμού κι επιστήμης.

* Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα Phoenix Rising στο www.phoenixrising.org.gr, ή να επικοινωνήστε στο phoenix@phoenixrising.org.gr.

Who is Who: Η Σάσσα Τσέϊτοου είναι η ιδρύτρια και διευθύντρια της Ακαδημίας Εσωτερικών Σπουδών και Δημιουργικών Τεχνών Phoenix Rising. Είναι αναπληρωματική καθηγήτρια Θρησκειολογίας και Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Ινδιανάπολης, συγγραφέας, αρθρογράφος και μεταφράστρια. Κατάγεται από Κέρκυρα και Αγγλία.

* Σημείωση: Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε αρχικά στο ένθετο “ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ” της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος.

Διακοπές και ... βιβλιοπαρουσίαση!

2011-08-07T03:23:00.000-07:00

Βιβλιοπαρουσίαση του "Δούρειου Ίππου" στην Κάρπαθο (PHOTOS + VIDEOS).

Τα επόμενα 24ωρα ξεκινούν (επιτέλους!) οι καλοκαιρινές μου διακοπές. Προορισμός η γεννέτειρά μου Κάρπαθος! Ενημερώνω λοιπόν τους επισκέπτες του meta-journalist blog πως μέχρι και τα τέλη του μήνα δεν θα υπάρχουν ανανεώσεις στις σελίδες του site.

Παρ' όλα αυτά οι δραστηριότητες δεν σταματούν εδώ. Κατά τη διάρκεια των ημερών αυτών θα πραγματοποιηθεί στην Κάρπαθο η βιβλιοπαρουσίαση του "Δούρειου Ίππου". Η εκδήλωση θα λάβει χώρα την Τρίτη 16 Αυγούστου και ώρα 20:00 στη συνεδριακή αίθουσα του ξενοδοχείου Konstantinos Palace.

Εάν τύχει να βρίσκεστε στο νησί είστε προσκεκλημένοι. Καλή ξεκούραση σε όσους πρόκειται να "αποδράσουν" και καλό κουράγιο σε αυτούς που μένουν πίσω.

------------------------------------------------------------------------

Ανανέωση με φωτογραφικό υλικό

Τεράστια επιτυχία σημείωσε η βιβλιοπαρουσίαση της 16ης Αυγούστου στο Konstantinos Palace της Καρπάθου. Το καλαίσθητο αμφιθέατρο του ξενοδοχείου γέμισε ασφυκτικά με πάνω από 200 Καρπάθιους φίλους της Γνώσης. Εξαιρετικές και συνάμα συγκινητικές οι εισηγήσεις των Γιώργου Χατζηκουτσού και Νίκου Μπερτζουάνη. Η δική μου ομιλία "έσπασε" σε δύο μέρη. Το πρώτο σχετιζόταν με πληροφορίες γύρω από το βιβλίο (δομή, περιεχόμενο, concept, πηγές έμπνευσης, τρόπος γραφής της στήλης κάθε εβδομάδα κτλ), ενώ το δεύτερο αποτέλεσε ένα πεδίο προβληματισμού (και συζήτησης αργότερα με το κοινό) σχετικά με το ζήτημα "Η φαντασία, η δημιουργικότητα και το όραμα στην Κάρπαθο".
Να σημειωθεί ότι ολα τα βιβλία του Δούρειου Ίππου εξαντλήθηκαν σε ελάχιστα λεπτά (αρκετοί μάλιστα δεν πρόλαβαν να πάρουν το αντίτυπό τους), οπότε αργά ή γρήγορα θα προχωρήσουμε σε νέα έκδοση.

Ακολουθούν φωτογραφίες από το event (κάντε κλικ στις εικόνες) και δύο videos.

Μηνάς Παπαγεωργίου (meta-journalist) 30/8/2011

Αναζητώντας τους Βίκινγκς

2011-08-01T03:28:00.000-07:00

Για το πρόσφατο μακελειό στη Νορβηγία...

Αναζητώντας τους Βίκινγκς

Με την άνοδό του στο θρόνο το 995 μ.Χ, ο Ολαφ Τρίγκβασσον, βασιλιάς της Νορβηγίας, κατασκευάζει την πρώτη χριστιανική εκκλησία στην ιστορία της χώρας. Την επόμενη πενταετία (όσα συνολικά και τα χρόνια που κυβέρνησε) και στην προσπάθειά του να επιβάλλει τον χριστιανισμό, ο Τρίγκβασσον θα προβεί σε έναν ανελέητο διωγμό κατά των Βίκινγκς και των Σκανδιναβών Εθνικών, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά τον κύκλο αίματος που είχε ανοίξει μερικά χρόνια νωρίτερα ο βασιλιάς των Φράγκων, Καρλομάγνος. Τα επόμενα χρόνια ανακηρύχθηκε άγιος από την Εκκλησία, ενώ προς τιμήν του χτίστηκαν εκατοντάδες ναοί σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυρίως στην κεντρική και βόρεια. Ετσι τα πράγματα ακολούθησαν την πορεία που είχαν ήδη πάρει τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη κατά τους προηγούμενους αιώνες. Σε ότι αφορά τους Βίκινγκς, αυτοί έμειναν στην ιστορία σαν ένας απολίτιστος, βάρβαρος και άγριος λαός, τα μέλη του οποίου δεν ενδιαφέρονταν για τίποτα περισσότερο από επιδρομές, βιασμούς και πλούτη. Βλέπετε η ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές…

Σήμερα η Νορβηγία είναι ένα κράτος κατά 84% χριστιανικό και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της είναι Λουθηρανοί. Παρ’ όλα αυτά, το 47% εξακολουθεί να πιστεύει ότι υπάρχουν κάποιου είδους πνεύματα ή μια ζωοδότειρα δύναμη, κατάλοιπο προφανώς των παγανιστικών δοξασιών των προγόνων τους. Πρόσφατα μάλιστα οι νεοπαγανιστικές οργανώσεις Åsatrufellesskapet Bifrost και Forn Sed αναγνωρίστηκαν επίσημα ως θρησκείες από το νορβηγικό κράτος.

Ως γνωστόν, πριν από μερικά 24ωρα τα ήρεμα νερά της νορβηγικής κοινωνίας ταράχτηκαν από τις πρωτοφανείς δολοφονικές επιθέσεις του Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ στο κέντρο του Οσλο και στο παραδεισένιας ομορφιάς νησί Ουτόγια. Όμως ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση προκάλεσαν το περιεχόμενο και φιλοσοφία του μεγέθους 1500 σελίδων μανιφέστου του με τίτλο ««2083-Μια Ευρωπαϊκή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας», ένα ρατσιστικό, ξενοφοβικό και επικίνδυνο κείμενο μίσους που κάνει λόγο για αναβίωση του τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών με σκοπό την «προστασία της Ευρώπης από το Ισλάμ», το οποίο και για να επιτύχει τους σκοπούς του δεν δείχνει να υπολογίζει τον παράγοντα «ανθρώπινη ζωή». Ο Μπρέιβικ έγραψε αρκετά και για την Ελλάδα, εξυμνώντας όλους όσους προάγουν τις προαναφερθείσες ιδεολογικές κατευθύνσεις στην πατρίδα μας. Μίλησε για επανακατάληψη της Αγίας Σοφίας και εξύμνησε τον Πούτιν. Οντας άνθρωποι που λογικά έχετε μια επαφή με τον χώρο της εναλλακτικής αναζήτησης, όλα αυτά πρέπει να σας θυμίζουν κάτι...

Υπό αυτήν την οπτική, ο Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ δεν είναι τελικά ένας παρανοϊκός και σαλταρισμένος τύπος που ξύπνησε μια μέρα αποφασίζοντας να σκοτώσει 76 συμπατριώτες του. Αυτή θα ήταν η εύκολη ερμηνεία που θα βόλευε –και βολεύει ήδη- αρκετούς. Στην πραγματικότητα ο Μπρέιβικ είναι το τραγικό αποτέλεσμα ενός «θανατηφόρου» κοκτέιλ ιδεολογικοθρησκευτικών αντιλήψεων που αιματοκυλεί διαχρονικά την ανθρωπότητα σε Ανατολή και Δύση. Τελικά το γεγονός ότι το φίδι βγήκε από το αυγό του στη Νορβηγία, δεν θα πρεπε να προξενεί τόσες απορίες... Στις αρχές Μαρτίου είχαμε αναφέρει μέσα από αυτή την στήλη (και στο κείμενο με τίτλο “Οιωνοί Ιερών Συγκρούσεων”) πως “…οι άνθρωποι «γίνονται» αυτό που τους βάζεις στο μυαλό τους. Και δυστυχώς, εδώ και αρκετούς αιώνες, το «λογισμικό» έχει προκύψει ελαττωματικό…”

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη του Μηνά Παπαγεωργίου/meta-journalist, "Δούρειος Ίππος", στο περιοδικό "Φαινόμενα" του Ελεύθερου Τύπου (τ. 40, 30/7/2011).

Από την ... Ατλαντίδα με αγάπη!

2011-07-25T07:01:00.000-07:00

Ανταπόκριση από το συνέδριο της Σαντορίνης στα τέλη του Ιούνη.

Η ανταπόκριση του Meta-Journalist από το 3ο Διεθνές Συνέδριο για την Ατλαντίδα που διοργανώθηκε στις 25 και 26 Ιουνίου 2011 στη Σαντορίνη, είναι από σήμερα διαθέσιμη στο http://www.metafysiko.gr/?p=6348.

Save ΙΧΩΡ!

2011-07-19T10:43:00.000-07:00

Για ένα περιοδικό που κινδυνέυει...

Το περιοδικό ΙΧΩΡ εκπέμπει SOS. Το ιστορικό ελληνοκεντρικό έντυπο του Βαγγέλη Μπεξή που ξεκίνησε το ταξίδι του τον Σεπτέμβριο του 2000, αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκεται ένα βήμα πριν από το "λουκέτο". Παράλληλα, οι εκδόσεις Εύανδρος και το ομώνυμο βιβλιοπωλείο (που εκδίδουν το ΙΧΩΡ), αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις αίθουσες-στολίδι του 5ου και 6ου ορόφου στην οδό Ακαδημίας 88 (που φιλοξένησαν τα τελευταία χρόνια δεκάδες εκδηλώσεις πνευματικού ενδιαφέροντος) και μεταφέρθηκαν σε ιδιόκτητο χώρο στην Ακαδημία Πλάτωνος.

Η εύκολη εξήγηση για τη δυσάρεστη αυτή διαμορφωθείσα κατάσταση θα μπορούσε να αποτελέσει η κρίση και τα άσχημα οικονομικά των συμπολιτών μας. Η πραγματικότητα όμως είναι μάλλον διαφορετική. Είναι φανερό ότι τα τελευταία χρόνια το ελληνοκεντρικό κίνημα περνά τη δική του "κρίση". Σε όσες μαζικές εκδηλώσεις κι αν βρεθείς, αντιλαμβάνεσαι με λύπη πως η συντριπτική πλειοψηφία των παρευρισκομένων δεν έχει και πολύ σχέση με την "ελληνική" σκέψη και φιλοσοφία. Οι περισσότεροι έχουν μείνει στα ζητήματα που έθιγαν τα πρώτα βιβλία "πολεμικής" της δεκαετίας του 90', σχετικά με το λεγόμενο "λυκόφως των Θεών" και τη μετάβαση στον χριστιανισμό. Επρόκειτο για γνώση άξια (έως και απαραίτητη) δημοσιοποίησης, όχι όμως για να καταστεί και σημαία ενός ολόκληρου κινήματος που είχε σαν στόχο να "μεταλλαχθεί" ψυχή τε και σώματι σε κάτι διαφορετικό και ξεχασμένο... Σήμερα στο διαδίκτυο παρατηρείται ένας πρωτοφανής, ανεξήγητος, ίσως και ανεπίκαιρος φανατισμός, μέσω του οποίου έχουν δημιουργηθεί στρατιές από "περίεργους αρχαιοταλιμπάν".

Περιοδικά όπως ο Δαυλός και το ΙΧΩΡ αποτελούσαν την κύρια έντυπη έκφραση αυτού του κινήματος. Το πρώτο έκλεισε στα τέλη του 2008, ενώ οι πωλήσεις του δευτέρου κατρακυλούν επικίνδυνα. Για την εμπορική επιτυχία των σχετικών βιβλίων ας μη μιλήσουμε καλύτερα... Τα γεγονότα αυτά καταδεικνύουν με τον πιο εμφανή τρόπο ότι η πλειονότητα των Ελλήνων αρχαιοφίλων δεν στηρίζουν τα προπαγανδιστικά (με την θετική έννοια του όρου) περιοδικά του χώρου τους. Κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι γενικότερα δεν αρέσκονται στο να μελετούν τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Και ίσως δεν θα είχε άδικο. Κατά την γνώμη μου αρκετά σημαντικό ρόλο σε αυτή την κατάσταση έπαιξε και η διάδοση των blogs. Μπορεί καθένας από όλους μας να απέκτησε "βήμα", πόσοι όμως είναι αυτοί που το εκμεταλλεύτηκαν σωστά για να εξελιχθούν και να γεννήσουν κάτι νέο; Δυστυχώς οι περισσότεροι ένιωσαν μικροί "θεοί", παντογνώστες, καταντώντας μάλιστα και υπερόπτες...

Έχω να μιλήσω με τον Βαγγέλη αρκετό καιρό, παρ' όλα αυτά παρακολουθώ τις εκκλήσεις που κάνει για στήριξη μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το κείμενο αυτό είναι το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω για έναν άνθρωπο που, με όσα θετικά και αρνητικά τον χαρακτηρίζουν (όπως όλους μας άλλωστε), αποτέλεσε και αποτελεί έναν από τους κυριότερους εκφραστές των "ελληνικών" ιδεών, διαθέτοντας εξαίρετες οργανωτικές και στρατηγικές ικανότητες.

Θεωρώ ότι τα 6 ευρώ που στοιχίζει το ΙΧΩΡ δεν θα ρίξουν τα "καράβια" των περισσοτέρων από εσάς έξω. Προφανώς δεν έχει γίνει κατανοητή η σημασία μόνο και μόνο της ύπαρξης ενός τέτοιου εντύπου στα περίπτερα της χώρα μας. Και σας γράφει ένας νέος που μεγάλωσε σε ακριτικό νησί και που ένιωθε περηφάνεια, δέος, αλλά και ... θράσσος όταν -σαν μαθητής Λυκείου- το αγόραζε κάθε μήνα μπροστά στα μάτια του έκπληκτου εφημεριδοπώλη του!

Στη στροφή του δρόμου

2011-07-17T07:10:00.000-07:00

Ένας αναγκαστικά "επιθετικός" Δούρειος Ίππος!

Στη στροφή του δρόμου

Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία ο ελληνικός χώρος της εναλλακτικής αναζήτησης «στηριζόταν» βιβλιογραφικά και αρθρογραφικά σε ευχάριστες θεωρίες για υποχθόνιους κατοικήσιμους κόσμους, που υποτίθεται ότι ένωναν την Ακρόπολη με τη σπηλιά του Νταβέλη, τους Δελφούς, τη Δήλο και άλλα θαυμαστά κτίσματα του αρχαίου κόσμου. Μια από τις άγνωστες πτυχές της κατάστασης αυτής αποτελεί το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα κείμενα αυτά στηρίζονταν σε ένα μίγμα λογοτεχνικών, λαογραφικών και πολλές φορές φανταστικών στοιχείων, πριν πλασαριστούν στο κοινό ως μια καλογραμμένη "μυθιστορία".

Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία ο Ελληνας αναγνώστης του εναλλακτικού περιοδικού Τύπου διάβαζε δήθεν αποκαλυπτικά άρθρα για άγνωστες αδελφότητες ή μυστικές υπερ-ομάδες που κινούν μέχρι και τις μέρες μας τα νήματα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Τα άρθρα αυτά υπογράφονταν σε αρκετές περιπτώσεις από ανθρώπους που κανείς δεν είχε δει ή ακούσει, παρά μόνον από τις σελίδες των συγκεκριμένων εντύπων. Μια από τις άγνωστες πτυχές της κατάστασης αυτής ήταν ότι τα άρθρα γράφονταν από συντελεστές του ίδιου του περιοδικού και το περιεχόμενό τους δεν αποτελούσε παρά έναν αχταρμά μπαρουφολογίας με σκοπό τον εντυπωσιασμό και φυσικά το κέρδος. Σήμερα το κοινό, ως επί το πλείστον, γνωρίζει…

Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία κάποιοι από τους «παράγοντες» του ελληνικού χώρου της εναλλακτικής αναζήτησης εξαπέλυαν δημόσια επιθέσεις εναντίον νεαρών αναζητητών που δραστηριοποιούνταν στο διαδίκτυο, κάνοντας λόγο για ανόητους φοιτητές και φασίζουσα νεολαία που δεν προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό στον «χώρο» (οι εξελίξεις φυσικά τους διέψευσαν). Μια από τις άγνωστες πτυχές της κατάστασης αυτής είχε να κάνει με φτηνά εκδοτικά συμφέροντα και το ίδιο φτηνούς προσωπικούς μικροεγωισμούς που τους ώθησαν να προβούν σε αυτές τις φαινομενικά άστοχες -κρίνοντας από το αποτέλεσμα- πρακτικές.

Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία κάποιοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν στρατόπεδα στο χώρο της εναλλακτικής αναζήτησης στην Ελλάδα, επιχειρώντας να διαχωρίσουν τους «αυθεντικούς» -κατ’ αυτούς- από τους «μη αυθεντικούς» ερευνητές. Κι όλα αυτά με υποτιθέμενο απώτερο σκοπό το «ξεσκαρτάρισμα του χώρου». Κι όμως μια τέτοια κίνηση όχι μόνο δεν πέτυχε αλλά μετατράπηκε ουσιαστικά σε μπούμερανγκ, οδηγώντας σταδιακά αυτούς τους ανθρώπους στον απομονωτισμό και στην διάσπαση των ίδιων των μικροομάδων τους. Μια από τις άγνωστες πτυχές της κατάστασης αυτής σχετιζόταν για ακόμα μια φορά με εκδοτικά συμφέροντα, παιδιάστικες νοοτροπίες και μια αδιανόητη -για υποτιθέμενους ανθρώπους του πνεύματος- έκφραση ελιτισμού.

Με αφορμή το άρθρο για το ιστορικό της υπόθεσης «Ομάδα Εψιλον» που δημοσιεύτηκε σε προηγούμενο τεύχος των «Φαινομένων», κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους χαρακτήρισαν στο διαδίκτυο το κείμενο ανιστόρητο ( δίχως επιχειρήματα), κατευθυνόμενο (από ποιους;), γραφικό (παρακαλώ;) και άλλα παρόμοια, την ίδια στιγμή που η απλή παρατήρηση της ιστορίας και της επικαιρότητας μοιάζει από μόνη της ικανή να ανατρέψει μονομιάς όλα αυτά τα «υπέροχα» που γράφονταν –και συνεχίζουν να γράφονται- όλα αυτά τα χρόνια . Είναι τουλάχιστον αστείο όλοι αυτοί που προήγαγαν σε «επιστήμη» την γραφικότητα και την παραμυθολογία, που εκμεταλλεύτηκαν ζώντες και νεκρούς, παίρνοντας τελικά την ανάλογη απάντηση από το αναγνωστικό κοινό, να προβαίνουν σήμερα σε τέτοιου είδους πρακτικές. Από τη μεριά μας, ευρισκόμενοι στη στροφή του δρόμου, χαμογελάμε και συνεχίζουμε…

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη του Μηνά Παπαγεωργίου/meta-journalist, "Δούρειος Ίππος", στο περιοδικό "Φαινόμενα" του Ελεύθερου Τύπου (τ. 38, 16/7/2011).

Τα πρόβατα και οι πολίτες

2011-07-09T13:07:00.000-07:00

Μεταφράζοντας ένα κείμενο του αμερικανού Μυθικιστή Joseph Atwill.

Συγγραφέας του παρακάτω κειμένου είναι ο αμερικανός Μυθικιστής Joseph Atwill με τον οποίο ήρθα τις τελευταίες ημέρες σε επαφή με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου, Caesar's Messiah: The Roman Conspiracy to Invent Jesus: Flavian Signature Edition. Η μετάφραση είναι δική μου.

Αρχικός τίτλος: Caesar’s Messiah: Μπορούν τα πρόβατα να μετατραπούν σε πολίτες;

Η πληροφορία ότι ο χριστιανισμός αποτέλεσε μια εφεύρεση των Ρωμαίων αυτοκρατόρων για να κατευνάσει τα επαναστατημένα πλήθη εκείνης της περιόδου, θεωρείται σήμερα από τους πιστούς χριστιανούς αποπροσανατολιστική.
Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι το γεγονός αυτό θα μπορούσε στην πραγματικότητα να έχει ένα διαφορετικό αντίκτυπο πάνω σε ένα μεγαλύτερο κοινό ακροατών. Τις τελευταίες εκατονταετίες ο μεγαλύτερος καταστροφέας του πολιτισμού μας δεν υπήρξε η πείνα ή οι αρρώστιες, αλλά οι κυβερνήσεις, που ανέκαθεν υποστήριζαν ότι εργάζονταν για το καλό των κοινωνιών.
Όμως φαίνεται πως οποιονδήποτε κι αν εκλέγουμε, οποιασδήποτε μορφής πολιτική κι αν επιλέξουμε να υπερψηφίσουμε, τα αποτελέσματα είναι τα ίδια: Αισθήματα οικονομικής ανασφάλειας για τις μάζες, απεριόριστος πλούτος για λίγους, διενέργεια ατέλειωτων πολέμων με την ταυτόχρονη ανάπτυξη περισσότερων στρατιωτικών εφαρμογών και εξέλιξη της τεχνολογίας επιτήρησης της καθημερινότητάς μας.
Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Υπάρχει άραγε κάποια αδυναμία στην ίδια μας τη φύση που καθιστά αδύνατη την εκλογή και ανάδειξη άξιων ηγετών; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η πολιτική εξουσία οδηγεί τους ανθρώπους στην τρέλα. Κατανοώντας ότι ο Χριστιανισμός δεν δημιουργήθηκε για θρησκευτικούς λόγους, αλλά για να χρησιμεύσει σαν ένα πολιτικό εργαλείο, οδηγήθηκα σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα.
Θεωρώ ότι οι εξουσιαστές δεν έχασαν ποτέ τη βασική σκέψη που τους επέτρεψε να δημιουργήσουν τον Χριστιανισμό και που τους επιτρέπει μέχρι και σήμερα να παραμένουν στην εξουσία ανεξαρτήτως της σύνθεσης της πολιτικής δύναμης που κυβερνά. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες μορφές διακυβέρνησης- ακόμα και οι λεγόμενες σήμερα δημοκρατίες- σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μεταβιβάζουν τη «δύναμη» στα χέρια της ίδιας κάστας ανθρώπων μέσα στο χρόνο. Αυτή η οπτική θα μπορούσε να μοιάζει ως ένα δημιούργημα της φαντασίας μου και φυσικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «θεωρία συνωμοσίας». Παρ’ όλα αυτά νομίζω πως όσο οι ιδέες του Caesar’s Messiah γίνονται ευρύτερα γνωστές, πολλοί ακόμα άνθρωποι θα καταλήξουν σε παρόμοια συμπεράσματα.
Βλέπετε, οι Χριστιανοί δεν αποκαλούνται πρόβατα (σ.μ ποίμνιον) τυχαία. Ο σκοπός του Χριστιανισμού ήταν να μετατρέψει τους ανθρώπους σε εύκολα χειραγωγήσιμες μάζες. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί μια θεωρία, μιας και όλα αυτά επετεύχθησαν κατά τη διάρκεια των αιώνων της φεουδαρχίας. Κατά την Αναγέννηση αναπτύχθηκαν οι ιδέες για την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων που κατά τη γνώμη μου αποτέλεσε ένα σχέδιο επιβίωσης του είδους μας. Αν και η «ταυτότητα» των οικογενειών που κατείχε την εξουσία είχε αλλάξει, η γνώση για την προβατοποίηση των λαών φαίνεται πως είχε περάσει στους επικυρίαρχους.
Για να μετατραπούν τα πρόβατα σε πολίτες πρέπει να γίνουν κατανοητά τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν από την άρχουσα τάξη για αυτό το σκοπό. Και φυσικά, κάτι τέτοιο ξεκινά με την έρευνα της καταγωγής του Χριστιανισμού και του τρόπου με τον οποίον οι εξουσιαστές τον χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα, ιδιαιτέρως στις ΗΠΑ. Χρειάζεται επίσης να κατανοήσουμε τη γενεαλογία και τις επιχειρηματικές σχέσεις των ισχυρών. Αλλά, ακόμα πιο σημαντικό, πρέπει να αντιληφθούμε τον τρόπο με τον οποίον οι εξουσιαστές χειρίζονται τα ΜΜΕ.
Για παράδειγμα στις ΗΠΑ υποτίθεται πως υπάρχει δημοκρατία. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Πρόκειται για μια ολιγαρχία που κρατιέται στην εξουσία χρησιμοποιώντας μια αρχαία τεχνική. Οι υποψήφιοι που έχουμε τη δυνατότητα να εκλέξουμε, αποτελούν μια πολύ μικρή ομάδα που με κάποιον μαγικό τρόπο αναδεικνύεται μέσα από μια διαδικασία που τρέχει αποκλειστικά μέσω των ΜΜΕ. Οι τωρινοί μας κυβερνήτες ελέγχουν τα Μέσα και τα χρησιμοποιούν με τις ίδιες ακριβώς τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι Φλάβιοι. Ελέγχουν τις ιδέες και τα πρόσωπα με τα οποία ο λαός έρχεται καθημερινά σε επαφή, έτσι με αυτόν τον τρόπο μορφοποιούν τις σκέψεις τους περιορίζοντας παράλληλα τις επιλογές τους.
Για να μακροημερεύσεις στην εξουσία, πρέπει οπωσδήποτε να ελέγχεις κάθε πτυχή της διαλεκτικής στην πολιτική. Με αυτόν τον τρόπο, τα «πρόβατα των ΗΠΑ» έχουν την ελευθερία να στηρίξουν όποιο στρατόπεδο της στρατιωτικής βιομηχανίας επιθυμούν. Φυσικά δεν έχει σημασία αν θα επιλέξουν τον McCain ή τον Obama, οι πόλεμοι θα συνεχίσουν να γίνονται.
Μπορεί φαινομενικά το Caesar’s Messiah να αγγίζει μόνο ένα μικρό κομμάτι της μελέτης των Βιβλικών κειμένων, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολλά περισσότερα. Είναι ο τρόπος να καταλάβουμε ολόκληρη την ιστορία μας. Και θα μπορούσε επίσης να περιλαμβάνει ένα μονοπάτι που οδηγεί σε ένα καλύτερο μέλλον.

Joseph Atwill (μετάφραση στα ελληνικά: Μηνάς Παπαγεωργίου/meta-journalist)

Σταμάτης Μαμούτος

2011-07-09T07:14:00.000-07:00

Συζητώντας για τη Φανταστική Λογοτεχνία και τον Ρομαντισμό.

Πραγματιστές των Μύθων, επαναστάτες των Αξιών

Φαντασία, ρομαντισμός, ανθρωπιστικά ιδεώδη, απουσία ατομικισμού. Κάποιος θα υποστήριζε ότι αυτό το «πακέτο» ιδιοσυγκρασίας ίσως και να αποτελεί … ανέκδοτο στις σύγχρονες κοινωνίες. Κι όμως, τα μέλη μιας φοιτητικής κοινότητας στη χώρα μας διακηρύσσουν εδώ και πέντε περίπου χρόνια τις δικές τους αρχές και πεποιθήσεις για ένα καλύτερο αύριο. Το μέσον τους; Η λογοτεχνία του Φανταστικού. Η συνέντευξη που ακολουθεί είναι με τον Σταμάτη Μαμούτο, τον πρόεδρο της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας (Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ).

Πως αντιλαμβάνεστε και πως αντιμετωπίζετε το πεδίο της Φανταστικής Λογοτεχνίας; Υπάρχουν συγκεκριμένες ιδεολογικές κατευθύνσεις που το συνδέουν με το παρελθόν της ανθρώπινης ιστορίας;

Δεν είναι θέμα ιδεολογικών κατευθύνσεων αλλά ιστορικής πραγματικότητας. Αν εξεταστεί η φανταστική λογοτεχνία διαχρονικά και βάσει κάποιων κριτηρίων, θα καταστεί σαφές ότι αποτελεί ένα οργανικά ενιαίο και ιστορικά συνεχές λογοτεχνικό πεδίο. Οι αφετηρίες της ανιχνεύονται στην αρχαιότητα ενώ στην ιστορική της εξέλιξη διαπέρασε ολόκληρη την πολιτιστική ιστορία της ανθρωπότητας –και ιδίως της Ευρώπης-, παρουσιάζοντας ιδιαίτερες εκφράσεις κατά το μεσαίωνα, την εποχή του Ρομαντισμού και τα νεώτερα χρόνια. Μολονότι, από την εποχή του Ρομαντισμού κι έπειτα, διαιρέθηκε σε πολλά εσωτερικά ρεύματα (πχ. τρόμου, επική νουβέλα, επιστημονική φαντασία κλπ.) διατηρεί αναλλοίωτα τα περισσότερα αρχετυπικά της γνωρίσματα. Ουσιαστικά, αποτελεί την πρωταρχική μορφή λογοτεχνικής αφήγησης.

Πως θα μπορούσε να ωφεληθεί η ελληνική κοινωνία από την περαιτέρω διάδοση της λογοτεχνίας του Φανταστικού;

Διάδοση κάποιων μεμονωμένων έργων, αποσπασμένων από το ευρύτερο πνευματικό πλαίσιο της φανταστικής λογοτεχνίας, υφίσταται ήδη στις μέρες μας και απλώς προσφέρει επιπλέον τέρψη στους επιμέρους αναγνώστες.

Αν, όμως, η διάδοση αυτή συνδυαζόταν με την πρόσληψη της βαθύτερης ουσίας του συνολικού της πλαισίου και πραγματοποιούνταν μέσω ενός πνευματικού ρομαντικού κινήματος, η κοινωνία, ίσως, κατάφερνε να ξαναγίνει όπως την αποκάλεσες. Δηλαδή, ελληνική. Γιατί σήμερα, φρονώ ότι δεν ζούμε στην ελληνική κοινωνία. Επιβιώνουμε σε ένα πλαίσιο ατομικιστικών ανταγωνισμών, ομαδικών συγκρούσεων, κομματικών συναλλαγών και ηθικής διάλυσης. Η επαφή με τις πηγές της ανθρώπινης ουσίας, από τις οποίες εκρέει η φανταστική αφήγηση, ίσως αποτελούσε μια ασφαλή ατραπό για την πορεία προς τη συλλογική επανάκτηση του αυθεντικού, εθνικού μας χαρακτήρα και του επανελληνισμού της κοινωνίας μας.

Δεν είναι τυχαίο πως το ενδιαφέρον για τη φανταστική λογοτεχνία, σε διεθνές επίπεδο, αναθερμάνθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν και αποτυπώθηκε στις συνειδήσεις όλων η δομή του διεθνοποιημένου και χρηματιστηριακού κόσμου της εποχής μας. Η εσωτερική αναζήτηση, οι εθνικές παραδόσεις, η συναισθηματική ένταση (πχ. τρόμος, δέος), η επαφή με τα αναλλοίωτα αρχέτυπα μέσω της φαντασίας και τα υπόλοιπα γνωρίσματα του λογοτεχνικού μας πεδίου, προσέφεραν ένα πνευματικό ανάχωμα στο οποίο πολύς κόσμος βρήκε ενστικτωδώς καταφύγιο, για να μην τον παρασύρει η θύελλα του εκμοντερνισμού (η μεταμοντερνισμού) της παγκοσμιοποίησης.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη δημιουργία της ΦΛΕΦΑΛΟ. Πότε και από ποιους δημιουργήθηκε; Ποιες ήταν οι κύριες επιδιώξεις της;

Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας ιδρύθηκε το 2006. Πέντε χρόνια πριν είχε προηγηθεί η προσωπική μου εμφάνιση στο χώρο του ελληνικού φανταστικού, όταν και εκδόθηκε «Η μάχη της πεδιάδας του ασημένιου φεγγαριού», μια νουβέλα που είχα γράψει όντας 19 ετών. Σήμερα τη διαβάζω και βρίσκω παντού λάθη. Χαμογελώ με ικανοποίηση, όμως, όταν κάτω από τα εφηβικά και αδέξια λεκτικά της σχήματα, νιώθω τους παλμούς του «επικού πνεύματος με τις ρομαντικές αποχρώσεις», που μετέπειτα αποτέλεσε –και εξακολουθεί να το κάνει- το βασικό χαρακτηριστικό της λογοτεχνικής μου ταυτότητας. Πάντως, την εποχή που εκδόθηκε «Η μάχη..» έγινε δεκτή με θέρμη. Περιοδικά και εφημερίδες έγραψαν θετικά σχόλια. Έτσι, το 2005, τρεις συμφοιτητές από το δεύτερο πανεπιστήμιο που σπούδασα, θυμούνταν το όνομά μου λόγω μιας παρουσίασης του βιβλίου, που είχε γίνει στο περιοδικό Metal Hammer. Ο ένας τους μου πρότεινε να δημιουργήσουμε μια φοιτητική κοινότητα του φανταστικού. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε και η επίσημη έγκριση από το Πρωτοδικείο.

Η πρωταρχική επιδίωξη της Λέσχης ήταν να προβάλει ολόκληρο το ιστορικό, αλλά και το θεματικό, εύρος της λογοτεχνίας του φανταστικού. Να σκιαγραφήσει, δηλαδή, το πεδίο της, βάσει κάποιων κριτηρίων. Είχαμε εξ’ αρχής αντιληφθεί ότι η ανάδειξη ενός θεωρητικού υπόβαθρου, θα βοηθούσε αποφασιστικά στην προβολή της αγαπημένης μας λογοτεχνικής έκφρασης.

Ποιο είναι το προφίλ του μέλους της ΦΛΕΦΑΛΟ με βάση αυτήν την «Ρομαντική Κοσμοθέαση» που ασπάζεστε;

Για εμάς η λογοτεχνία του φανταστικού δεν αποτελεί απλά ένα πεδίο εντός του οποίου υπάρχουν λογοτεχνικά έργα που προσφέρουν τέρψη. Είναι κάτι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό. Αποτελεί τη λογοτεχνική εκδίπλωση μιας ευρύτερης κοσμοθέασης.

Ως ρομαντικοί θεωρούμε ότι η ουσία της ζωής δεν μπορεί να κωδικοποιηθεί πλήρως από κανένα είδος επιστημονικής έρευνας κι ότι βρίσκεται πέρα από την εμβέλεια της λογικής, σε ένα πεδίο αρχετυπικό, που μόνο η φαντασία μπορεί να προσεγγίσει. Η τέχνη, η πατρίδα, η αναζήτηση, η αίσθηση του ιερού, οι κοινοτικοί δεσμοί και οι λαϊκοί θρύλοι σημαίνουν για τα μέλη της Λέσχης μας περισσότερα απ’ ότι η λογική συναγωγή, το υλικό κέρδος, ο ατομικισμός και τα αφηρημένα ανθρωπιστικά ιδεώδη. Αυτό, βέβαια, δεν υποδηλώνει ότι υποτιμούμε την επιστημονική γνώση. Το αντίθετο ισχύει, μάλιστα. Απλώς, την ιεραρχούμε σε διαφορετικό επίπεδο απ’ ότι κάνουν οι εκφραστές της κυρίαρχης μοντέρνας και μεταμοντέρνας νεωτερικής κουλτούρας.

Ηθική διαύγεια, ηρωική αντίληψη, πνευματική καλλιέργεια και λογοτεχνική τέρψη αποτελούν πόλους, τους οποίους το ενιαίο πνεύμα της κοσμοθέασής μας διαπερνά και συνδέει. Βάσει αυτών των χαρακτηριστικών, δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ έχει επηρεαστεί από την «Προ-ραφαηλιτική Αδελφότητα». Και μάλλον δεν έχουν άδικο.

Τι είδους δράση ανέπτυξε όλα αυτά τα χρόνια η ΦΛΕΦΑΛΟ; Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για τους σημαντικότερους κατ’ εσάς σταθμούς της;

Από τα Χριστούγεννα του 2007 μέχρι σήμερα, κάθε Δεκέμβριο και Μάιο, κυκλοφορεί το περιοδικό «Φανταστική Λογοτεχνία», που διανέμεται δωρεάν από τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και comicshops των Αθηνών. Πρόκειται για το κύριο μέσο έκφρασης της Λέσχης. Διατηρούμε επίσης την ιστοσελίδα flefalo.blogspot.com, που έχει πάνω από χίλιες επισκέψεις κάθε μήνα. Έχουμε υποστηρίξει δεκάδες λογοτεχνικές εκδηλώσεις και παρουσιάζουμε συνεχώς βιβλία του φανταστικού -και όχι μόνο. Τον Μάιο του 2009 πραγματοποιήσαμε μια εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο «Ιανός» των Αθηνών, σε συνεργασία με το Νίκο Βλαντή και τις εκδόσεις «Μαγικό Κουτί», με θέμα τη λογοτεχνία του φανταστικού στον ύστερο ρομαντισμό. Κάποιες επιπλέον δραστηριότητες που αφορούν φοιτητικά ζητήματα και τοποθετήσεις της Λέσχης πάνω σε θέματα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, λαμβάνουν χώρα πολύ συχνά. Για παράδειγμα, πριν λίγες ημέρες, με αφορμή τις φοιτητικές εκλογές και την ασφυκτική πίεση που ασκεί το κομματικό σύστημα στην ελληνική φοιτητική κοινότητα, μοιράσαμε στο Ζάππειο -κατά τις ημέρες που πραγματοποιήθηκε το φεστιβάλ βιβλίου- ενημερωτικά φυλλάδια, προκειμένου να θίξουμε το σημαντικό αυτό πρόβλημα.

Τι ανταπόκριση βρήκε μια ομάδα φίλων του Φανταστικού και του Ρομαντισμού μέσα σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο που προφανώς δεν διαθέτει καμία από τις δύο αυτές ιδιότητες;

Τα δυο πρώτα χρόνια προσπαθήσαμε να καταστήσουμε την όλη μας προσπάθεια γνωστή στο αναγνωστικό κοινό, σε εκδοτικούς οργανισμούς και σε άλλους συλλόγους του φανταστικού. Δεν επικεντρώσαμε τη δράση μας εντός των πανεπιστημιακών τμημάτων. Μπορώ να πω ότι δεν αντιμετωπίσαμε δυσκολίες στο «κομματοκρατούμενο» και τραυματισμένο από τη βία των ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς περιβάλλον του ελληνικού πανεπιστημίου, γιατί η παρουσία μας δεν έγινε άμεσα αισθητή.

Μετά από δυο χρόνια, έχοντας κερδίσει την εκτίμηση του αναγνωστικού κοινού και τη συμπαράσταση σημαντικών φίλων, αρχίσαμε να κινητοποιούμαστε και σε αυτό το περιβάλλον. Έκτοτε αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε ορισμένες δυσκολίες. Αλλά είμαστε προετοιμασμένοι πια.

Θεωρείτε ότι η ΦΛΕΦΑΛΟ συνέβαλε στα βήματα που έκανε ο «χώρος» τα τελευταία χρόνια; Ποιες διαφορές εντοπίζετε σε σχέση με τα χρόνια που πρωτοξεκινήσατε τη δραστηριότητά σας;

Αρχικά αναδείξαμε το θεωρητικό υπόβαθρο της λογοτεχνίας του φανταστικού και στρέψαμε την προσοχή του αναγνωστικού κοινού, πέρα από τα νεώτερα και σύγχρονα ρεύματα, στα αρχαία, τα μεσαιωνικά και τα ρομαντικά κείμενά της. Έπειτα, μέσω της βοήθειας που μας προσέφερε κυρίως ο Νίκος Βλαντής, αλλά και της ηθικής συμπαράστασης που μας παρείχαν συγγραφείς όπως ο Μάκης Πανώριος και ο Ηλίας Φλωράκης, καταφέραμε να εισάγουμε τη συζήτηση γύρω από το φανταστικό στον εκδοτικό και συγγραφικό κόσμο, διαρρηγνύοντας σε κάποιο βαθμό τα στενά πλαίσια της μικρής και -άνευ ουσιαστικής, εκδοτικής υποστήριξης- ελληνικής κοινότητας του φανταστικού. Τέλος, εστιάσαμε στη ρομαντική διάσταση του συνολικού, φανταστικού, λογοτεχνικού φαινομένου, προβάλλοντάς το ως πτυχή μιας συνολικής εναντίωσης στις δομές και τις καλλιτεχνικές μόδες ή μεταμόδες της Νεωτερικότητας. Ίσως να μην ήταν υπερβολικό αν δήλωνα ότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ αποτελεί μια επανάσταση στα ελληνικά λογοτεχνικά δρώμενα.

Έχοντας κατά νου τα παραπάνω, εκτιμώ ότι γίνεται σαφής η συνεισφορά μας αλλά και οι διαφορές που υπήρχαν στην ελληνική κοινότητα του φανταστικού πριν ξεκινήσουμε να δραστηριοποιούμαστε.

Με ποιο τρόπο αντιμετωπίζετε το ζήτημα της διάδοχης κατάστασης στην ομάδα;

Οι περισσότεροι εκ των ιδρυτών της δεν έχουν χάσει τη φοιτητική ιδιότητα, λόγω του ότι σπουδάζουν σε μεταπτυχιακά προγράμματα. Ωστόσο, αυτό είναι ένα θέμα που μας προβλημάτισε εξαρχής. Έτσι, στο καταστατικό της Λέσχης προβλέπεται ότι όποιος παύει να είναι φοιτητής, μπορεί να παραμείνει μέλος. Απλώς, δεν δύναται να εκλεγεί στα όργανα εκπροσώπησης, αν και αυτό έχει μικρή σημασία γιατί ως ρομαντικοί δεν δίνουμε έμφαση στους τύπους. Στην πραγματικότητα όποιος θέλει μπορεί να συμμετάσχει στην προσπάθειά μας, ασχέτως του αν είναι φοιτητής.

Για να είμαι ειλικρινής, ένας από τους λόγους συγκρότησης της Λέσχης ήταν ότι δεν μας εξέφραζαν οι υπόλοιπες κοινότητες του φανταστικού. Θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που να εμπεριέχει θεωρητικό βάθος και να διαθέτει ξεκάθαρο πνευματικό προσανατολισμό και υψηλή ποιοτική στάθμη. Το γεγονός ότι ήμασταν φοιτητές μας βοήθησε να δώσουμε στη Λέσχη μια ξεχωριστή ταυτότητα –τη φοιτητική.

Όσον αφορά το μέλλον, υπάρχουν κάποιες σκέψεις για τη δημιουργία ενός διευρυμένου σχήματος, δίχως όμως να χαθεί το αρχικό φοιτητικό σκέλος.

* Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ στο http://flefalo.blogspot.com.

———————————————————-

Who is Who: Ο Σταμάτης Μαμούτος είναι επικεφαλής της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας. Γεννήθηκε το 1979, σπούδασε «Πολιτική Επιστήμη και Δημόσια Διοίκηση» στο Πολιτικό τμήμα της Νομικής Αθηνών, «Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες» στη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας του Πειραιά και απέκτησε τίτλο master «Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας» με εξειδίκευση στην Πολιτική Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2007 είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Φανταστική λογοτεχνία», ενώ έχει υπάρξει και συντάκτης του περιοδικού «Litteraterra».

Σημείωση: Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό “Φαινόμενα” του Ελεύθερου Τύπου.

Χρήστος Πολατίδης

2011-07-02T03:19:00.000-07:00

Για τις καταβολές του εντυπωσιακού εθίμου των Αναστεναριών.

Στις 21 Μαΐου αναβίωσε σε αρκετές περιοχές της βόρειας, κυρίως, Ελλάδας, το έθιμο των αναστεναριών. Εκατοντάδες συμπολίτες μας βάδισαν για ακόμα μια χρονιά ξυπόλητοι πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, βιώνοντας το αινιγματικό φαινόμενο της ακαϊας.

Ο Χρήστος Πολατίδης, ένας επιστήμονας που ερευνά το δρώμενο όντας και ο ίδιος αναστενάρης αρκετά χρόνια τώρα, μιλά στον Μηνά Παπαγεωργίου (meta-journalist) σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνει ένας αναστενάρης κατά τη διάρκεια της τέλεσης του δρωμένου;

Τα συναισθήματα που βιώνει ένας αναστενάρης κατά τη διάρκεια τέλεσης του δρωμένου είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν. Όπως ακριβώς μία γυναίκα δεν μπορεί να περιγράψει και να μεταδώσει την εμπειρία του τοκετού, έτσι και οι αναστενάρηδες αδυνατούν να περιγράψουν το τι ακριβώς νιώθουν κατά τη διάρκεια της Πυροβασίας. Αν θα έπρεπε να περιγράψουμε τα συναισθήματα του αναστενάρη μετά το τέλος του δρωμένου, θα λέγαμε ότι νιώθει χαρά, γαλήνη και εσωτερική πληρότητα.

Μπορείτε να μας εξηγήσετε πως ακριβώς πρέπει να πατήσει ο αναστενάρης πάνω στα κάρβουνα και αν υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέξει;

Δεν υπάρχει κάποιο «μυστικό» ή κάποια ιδιαίτερη «τεχνική» η οποία κατά κάποιον τρόπο «διδάσκεται» και την οποία θα πρέπει να ακολουθήσει ο αναστενάρης προκειμένου να προχωρήσει στην Πυροβασία. Αν υποτεθεί ότι απαιτούνται κάποια ιδιαίτερα «εφόδια» προκειμένου να προχωρήσει ο αναστενάρης στην Πυροβασία, αυτά προκύπτουν από τη συμμετοχή του αναστενάρη σε όλες τις φάσεις του τελετουργικού. Όπως φαίνεται, σημαντικό στοιχείο σε όλες τις φάσεις του τελετουργικού, αποτελεί ο σωστός συντονισμός με το ρυθμό της μουσικής κατά τη διάρκεια του χορού.

Ακολουθείται κάποια συγκεκριμένη ιεροτελεστία κατά την προετοιμασία της γιορτής;

Φυσικά και ακολουθείται συγκεκριμένη ιεροτελεστία, η οποία ακολουθεί τον ετήσιο κύκλο και ρυθμό της φύσης. Οι προετοιμασίες των Αναστεναρίων αρχίζουν μήνες πριν. Στις 27 Οκτωβρίου γίνονται οι αγερμοί για να συγκεντρωθούν μέσα στα αμανέτια (τα ιερά μαντήλια τα οποία φέρουν οι αναστενάρηδες κατά τη διάρκεια της Πυροβασίας) τα χρήματα για την αγορά του ιερού θύματος. Η μέρα αυτή ονομάζεται «Μέρα του Σκλάβου», μια ονομασία που προέρχεται από τα κατ’ Αγρούς Διονύσια της Αρχαιότητας.

Στις 17-18 Ιανουαρίου αγοράζουν το «μπικάδι», το ζώο που θα θυσιαστεί. Τα παλαιότερα χρόνια προτιμούσαν τον ταύρο, που συνδέεται με τις αρχαίες ηλιακές λατρείες και τη λατρεία του Διόνυσου. Σήμερα συνηθίζεται να θυσιάζουν ένα μαύρο κριάρι, σύμβολο κι αυτό του Θεού Διόνυσου. Στη συνέχεια γίνεται το «μικρό πανηγύρι» και ακολουθεί πυροβασία είτε σε εσωτερικό χώρο στο κονάκι με κάρβουνα από το τζάκι είτε σε εξωτερικό χώρο όπως και στο «μεγάλο πανηγύρι» τον Μάιο.

Στις 21 Μαΐου, γίνεται η ζωοθυσία. Οι Αναστενάρηδες παίρνουν επίσης νερό από το αγίασμα (την ιερή πηγή) απαραίτητο στοιχείο του όλου τελετουργικού. Ο χορός επαναλαμβάνεται στο κονάκι το απόγευμα με τα όργανα μπροστά και με συνεχή χορό. Στη συνέχεια οι Αναστενάρηδες ανάβουν τη φωτιά σε ένα σωρό από ξύλα. Όταν τα κάρβουνα είναι έτοιμα, κρατώντας εικόνες και αμανέτια, μπαίνουν στην ανθρακιά και πάνω στα πυρακτωμένα κάρβουνα συνεχίζουν το χορό τους. Τη στιγμή αυτή πιστεύουν ότι δεσμεύεται κάθε αρρώστια, επιζωοτία , κακοδαιμονία, όπως αντίστοιχα συμβαίνει και σε πολλά δρώμενα της άνοιξης στον ευρύτερο ιστορικό ελληνικό χώρο.

Η πυροβασία ολοκληρώνεται με κυκλικό συρτό χορό, γύρω από τα πατημένα – σβησμένα κάρβουνα. Ακολουθεί ιεροτελεστικό κοινό δείπνο με κρέας από το ζώο που θυσιάστηκε το πρωί. Στο κοινό δείπνο συμμετέχουν και όσοι από τους παρευρισκόμενους θεατές το επιθυμούν. Ο εκστατικός χορός επαναλαμβάνεται τις δύο επόμενες ημέρες και η όλη τελετουργία τελειώνει με πυροβασία το βράδυ της 23ης Μαΐου.

Που έχει τις ρίζες του το δρώμενο και ποια η πορεία του μέσα στο χρόνο;

Στις μέρες μας το δρώμενο έχει ενσωματώσει πολλά εμφανή χριστιανικά στοιχεία και θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως εκχριστιανισμένο. Η συστηματική μελέτη όμως αποδεικνύει ότι τα χριστιανικά στοιχεία είναι περισσότερο επιφανειακά και λιγότερο ουσιαστικά. Έτσι στη συντριπτική τους πλειοψηφία Έλληνες και ξένοι ερευνητές συμφωνούν ότι το δρώμενο έχει τις ρίζες του στην απώτατη αρχαιότητα και σχετίζεται με την Διονυσιακή λατρεία. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι «τό πῦρ καθαίρει καί τό ὕδωρ ἁγνίζει», ενώ ο Ευριπίδης στις Βάκχες γράφει για τις Μαινάδες «ἐπὶ δὲ βοστρύχοις πῦρ ἔφερον, οὐδ᾽ ἔκαιεν». Φαίνεται από τις πηγές ότι κατά την αρχαιότητα η Πυροβασία ετελείτο σε πολλές περιοχές του ευρύτερου Ελλαδικού χώρου, όπως στη Μεσσηνία, στη Βοιωτία, σε περιοχές της Μακεδονίας και Θράκης, στην Κάτω Ιταλία, στην Μικρά Ασία και αλλού. Ο Στράβων αναφέρει ότι στην πόλη Καστάβαλα της Μικράς Ασίας υπήρχε το ιερό της Περασίας Αρτέμιδος «ὅπου φασὶ τὰς ἱερείας γυμνοῖς τοῖς ποσὶ δι' ἀνθρακιᾶς βαδίζειν ἀπαθεῖς»

Την Διονυσιακή προέλευση του εθίμου πιστοποιεί και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος η οποία σε έγγραφο με αριθμό Πρωτοκόλλου 1531 / 26-6-1947, προς τον τότε Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης αναφέρει μεταξύ των άλλων: «Συνοδική διαγνώμη, γνωρίζομεν υμίν ότι το εν λόγω έθιμον ως ειδωλολατρικόν και αναγόμενον εις τας οργιαστικάς εορτάς του Διονύσου, δέον να καταργηθεί χρησιμοποιουμένων όλων των πνευματικών μέσων, των υπό της Εκκλησίας διατειθεμένων». Σημαντική πηγή πληροφοριών σε σχέση με τα τελετουργικά στοιχεία και την προέλευση του εθίμου δίνει και μελέτη του Α. Χουρμουζιάδη, η οποία έγινε για λογαριασμό του Πατριαρχείου Κων/πόλεως το 1873 με τίτλο «Περί των Αναστεναρίων και άλλων τινών παραδόξων εθίμων και προλήψεων». Η μελέτη αυτή είναι ψηφιοποιημένη και μπορεί εύκολα να αναζητηθεί στο διαδίκτυο.

Γιατί αργότερα συνδέθηκε με τη γιορτή των χριστιανών αγίων Κων/νου και Ελένης;

Δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία ή ενδείξεις για το πότε ακριβώς έγινε η σύνδεση με την γιορτή των Αγίων Κων/νου και Ελένης. Θα πρέπει όμως να σχετίζεται με τις διώξεις εναντίον των Ελλήνων, τις σφαγές Ελλήνων Εθνικών (π.χ. στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης, στη Σαμοθράκη κ.α.), τις καταστροφές αγαλμάτων και Ναών, τις πυρπολήσεις βιβλιοθηκών κλπ.

Κατά πάσα πιθανότητα υπήρξε κάτι σαν «ιστορικός συμβιβασμός». Οι αναστενάρηδες υιοθέτησαν χριστιανικά στοιχεία στο τελετουργικό, ενώ η τότε εκκλησία χωρίς ποτέ να αποδεχθεί και να ενσωματώσει το έθιμο, έδειξε «ανοχή» και δεν άσκησε βία, όπως συνήθως έκανε σε ανάλογες περιπτώσεις. Αυτή η ανοχή που επέδειξε η εκκλησία, τουλάχιστον για το χωριό Κωστί της Βορειοανατολικής Θράκης, συνετέλεσε στη διάσωση του εθίμου, το οποίο μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, μεταφέρθηκε σε περιοχές της Μακεδονίας όπου εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το Κωστί.

Πάντως οι σημερινοί αναστενάρηδες στην πλειοψηφία τους δηλώνουν πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί και θεωρούν ότι προστατεύονται από τη φωτιά με την χάρη των Αγίων. Δεν υπάρχει συνείδηση στη μεγάλη πλειοψηφία των αναστενάρηδων ότι το έθιμο είναι προχριστιανικό και έρχεται στις μέρες από την απώτατη αρχαιότητα. Είναι σημαντικό όμως το γεγονός ότι αν και δεν υπάρχει συνείδηση της προέλευσης του εθίμου, οι αναστενάρηδες είναι φορείς μιας σημαντικής Εθνικής παράδοσης. Είναι μικροί κρίκοι στην μεγάλη αλυσίδα του χρόνου, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παράδοση δεν είναι μόνο αυτό που παίρνουμε από τους παλαιότερους, αλλά κυρίως αυτό αφήνουμε στις γενιές που έρχονται.

Αν και κατά καιρούς έχουν εκδοθεί πολλά κείμενα από τοπικούς μητροπολίτες εναντίον του εθίμου, που περιείχαν ασύστολα ψεύδη για το έθιμο, απειλές αφορισμού και απαγόρευσης ταφής, αναθέματα κατά όσων συμμετέχουν είτε ως αναστενάρηδες είτε ως θεατές, οι Αναστενάρηδες δεν πειθαρχούν και εξακολουθούν να συμμετέχουν στο δρώμενο.

Παρατηρούμε πως κατά την τέλεση του εθίμου υπάρχουν διάφορα στοιχεία τους το κράτημα μιας εικόνας, οι ύμνοι και ο χορός, μια ζωοθυσία κατά τη διάρκεια τους 2ης μέρας. Ποιος είναι ο συμβολισμός όλων των παραπάνω;

Ο συμβολισμός όλων αυτών ανάγεται στους συμβολισμούς της Εθνικής μας παράδοσης. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο, αλλά θα ήθελα να αναφερθώ στο πιο παρεξηγημένο από όλα τη ζωοθυσία.

Ο σύγχρονος άνθρωπος, αποξενωμένος από τις διαδικασίες της φύσης, εξαρτημένος σε πολύ μεγάλο βαθμό από την κρεωφαγία, δεν έχει καμία επαφή με την εικόνα του ζώου που οδηγείται στη σφαγή. Τρώει τα παϊδάκια του ή τη μπριζόλα του και δεν τον απασχολούν οι άθλιες συνθήκες θανάτωσης του ζώου το οποίο καταβροχθίζει. Μάλιστα δε τις περισσότερες φορές, εκφράζει την απέχθειά του απέναντι σε αυτούς που θανατώνουν ζώα «θυσιαστικά» και επηρεασμένος κυρίως από την μονοθεϊστική προπαγάνδα, τους χαρακτηρίζει «πρωτόγονους» ή «ειδωλολάτρες».

Η ζωοθυσία λοιπόν, εκτός από τη θέση που έχει στο όλο τελετουργικό του δρώμενου των Αναστεναρίων, εξυπηρετεί και πρακτικές ανάγκες γιατί το κρέας του θυσιασμένου ζώου μαγειρεύεται και προσφέρεται στο κοινό δείπνο. Αν ψάξουμε για συμβολισμούς μπορούμε να σταθούμε στον Ορφικό μύθο που λέει ότι όταν οι Τιτάνες προσπάθησαν να πιάσουν τον Διόνυσο για να τον σκοτώσουν, το μικρό παιδί πήρε μορφές διάφορων ζώων για να ξεφύγει, μεταμορφώθηκε σε λιοντάρι, τίγρη, άλογο και όταν τέλος πήρε τη μορφή του ταύρου τον έπιασαν οι Τιτάνες και τον διαμέλισαν.

Ποια η ανταπόκριση του κόσμου κατά την τέλεση των σύγχρονων αναστεναριών;

Το έθιμο τελείται κάθε χρόνο στην Αγ. Ελένη και στην Κερκίνη Σερρών, στη Μαυρολεύκη Δράμας, στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και στη Μελίκη Ημαθίας. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια η Εκκλησία κρατά μια στάση θα λέγαμε «διακριτικής ανοχής». Δεν υιοθετεί το έθιμο λόγω της προέλευσής του, αλλά έχει πάψει να εκδίδει προκλητικά κείμενα εναντίον των Αναστεναρίων. Έτσι κάθε χρόνο συρρέουν για να παρακολουθήσουν το έθιμο χιλιάδες θεατές από την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο.

Εσείς τι ακριβώς πιστεύετε ότι συμβαίνει κατά τη διάρκεια του δρωμένου; Πρόκειται για ένα θαύμα, μια αυθυποβολή των συμμετεχόντων ή κάτι άλλο;

Εξερτάται τι ορίζουμε ως «θαύμα». Αν ως «θαύμα» ορίσουμε την υπέρβαση ή την κατάργηση των φυσικών νόμων, σαφέστατα και δεν πρόκειται για θαύμα. Κατά τη διάρκεια του δρώμενου δεν συμβαίνει τίποτα μη φυσιολογικό. Όταν λέμε για ακαΐα μη φαντάζεστε ότι οι Αναστενάρηδες αποκτούν υπερφυσικές ικανότητες και θα μπορούσαν για παράδειγμα να πέσουν σε λιωμένο μέταλλο χωρίς να καούν. Απλά η αντοχή τους στην εμφάνιση εγκαύματος είναι αυξημένη σε σχέση με τα συνήθη.

Εκτός από τις φυσικοχημικές παραμέτρους που επηρεάζουν τη διαδικασία, όπως θερμοκρασία της πυράς, θερμοκρασία και υγρότητα ποδιών, κίνηση και διάρκεια επαφής, φαίνεται ότι η αυτοσυγκέντρωση, ο ρυθμός, η μελωδία και κυρίως ο χορός κινητοποιούν κάποιον μηχανισμό στον οργανισμό, που αυξάνει την αντοχή και αποτρέπει τη δημιουργία εγκαυμάτων. Και φυσικά δεν πρόκειται για αυθυποβολή των συμμετεχόντων.

Who is Who: Ο Χρήστος Πολατίδης είναι Δρ. Χημικός Μηχανικός. Εδώ και πολλά χρόνια συμμετέχει στο έθιμο ως πυροβάτης. Ερευνά συστηματικά το φαινόμενο της ακαΐας. Ζει και εργάζεται στις Σέρρες ενώ παράλληλα διδάσκει ως εντεταλμένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό "Φαινόμενα" του Ελεύθερου Τύπου.

Νέο βιβλίο για τον Μυθικισμό

2011-06-24T06:54:00.000-07:00

Ακόμα ένα βιβλίο για τον Μυθικισμό κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες!

Στα τέλη του περασμένου μήνα (Μάιος 2011) κυκλοφόρησε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού ένα ακόμη αξιόλογο βιβλίο για τον Μυθικισμό. Ο τίτλος του είναι "Caesar's Messiah: The Roman Conspiracy to Invent Jesus: Flavian Signature Edition " του συγγραφέα Joseph Atwill.

Πρόκειται για την τρίτη αναθεωρημένη έκδοση του "Caesar's Messiah" (η πρώτη κυκλοφόρησε το 2005 και η δεύτερη το 2006).

O Atwill ανήκει στην μυθικιστική σχολή που υποστηρίζει τη Ρωμαϊκή καταγωγή του χριστιανισμού. Η έρευνά του επικεντρώνεται διαχρονικά στον αυτοκράτορα Τίτο, ο οποίος και εκστρατεύοντας κατά της Ιερουσαλήμ στον μεγάλο πόλεμο του 66-73 μεταξύ Ρωμαιών και Ιουδαίων, "κατασκεύασε" τον χριστιανισμό και τον κεντρικό του χαρακτήρα Ιησού, με σκοπό να παραγκωνίσει το ανερχόμενο μεσσιανικό κίνημα των Ιουδαίων, προσαρμόζοντάς το σε μια περισσότερο φιλορωμαϊκή φιλοσοφία.

Στο νέο του βιβλίο, ο Atwill επικεντρώνεται στη μελέτη του έργου του Φλάβιου Ιώσηπου και του ευαγγελίου του Λουκά, εντοπίζοντας αρκετούς παραλληλισμούς που επιβεβαιώνουν την άποψή του σχετικά με τη δημιουργία και διαμόρφωση του χριστιανισμού.

Το βιβλίο πωλείται μέσω amazon και κοστίζει 20 δολλάρια, ενώ μπορείτε να δείτε εδώ ένα promo video με αφορμή την έκδοσή του.

* Η επίσημη ιστοσελίδα του βιβλίου και της δουλειάς του Atwill: http://caesarsmessiah.com/

Συνέντευξη για τον Δούρειο Ίππο

2011-06-24T03:05:00.000-07:00

Όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται! Συνέντευξη του meta-journalist στο bookpress.gr.

Αυτές τις μέρες παραχώρησα συνέντευξη στην μεγάλη ελληνική διαδικτυακή πύλη, bookpress.gr και στον Δημήτρη Αργασταρά. Η συζήτηση έγινε με αφορμή την κυκλοφορία του Δούρειου Ίππου. Αν και ένιωσα κάπως παράξενα, μιας συνήθως η διαδικασία αυτή δεν με βρίσκει στη θέση του ερωτώμενου, εντούτοις νομίζω το αποτέλεσμα βγήκε αρκετά καλό.
Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τον Δημήτρη για τα καλά του λόγια στην εισαγωγή του κειμένου!

Η συνέντευξη αναδημοσιεύεται από εδώ.

Συνέντευξη στο bookpress.gr και στον Δημήτρη Αργασταρά

Ο Μηνάς Παπαγεωργίου ανήκει σε μια νέα γενιά δημοσιογράφων που αντιμετωπίζουν με κριτική ματιά την πραγματικότητα. Δραστηριοποιήθηκε από νωρίς στο χώρο της εναλλακτικής αναζήτησης ως ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Αναζήτησης Πανεπιστημίου Αιγαίου (Κ.Α.Π.Α.) και αργότερα ως ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αναζήτησης του Μεταφυσικού (metafysiko.gr), του μεγαλύτερου ελληνικού διαδικτυακού φορέα μελέτης και αναζήτησης φιλοσοφικών, ιστορικών και παράξενων θεμάτων.

Σήμερα εργάζεται ως αρχισυντάκτης στο εβδομαδιαίο περιοδικό “Φαινόμενα” που κυκλοφορεί μαζί με την εφημερίδα “Ελεύθερος Τύπος”. Τον Ιανουάριο του 2010 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, η δημοσιογραφική έρευνα “Υπόθεση Παιδιά του 1983 – Οι Έλληνες Indigo” (εκδ. Δίον), ενώ τον Ιούνιο του 2011 εξέδωσε μια συλλογή 30 δημοσιογραφικών κειμένων για την εναλλακτική επικαιρότητα υπό τον τίτλο “Δούρειος Ίππος” (εκδ. Iwrite).

Γνωρίζοντας τον Μηνά τους τελευταίους μήνες διαπίστωσα πως πρόκειται για έναν αυθεντικό άνθρωπο, ένα καλό παράδειγμα ζωντάνιας, ενεργητικότητας και επιμονής, για κάποιον που θέλει να ασχολείται με όσα πραγματικά τον ενδιαφέρουν και να «κάνει πράγματα» πάνω σε αυτά. Με το τελευταίο του βιβλίο είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω την μεθοδικότητα και τη σοβαρότητα με την οποία προσεγγίζει τα θέματά του. Έτσι, σκέφτηκα να κάνουμε μια κάπως πιο συγκεκριμένη συζήτηση πάνω σε όλα αυτά…

Λοιπόν Μηνά, τι ακριβώς σημαίνει ο όρος ‘‘εναλλακτική επικαιρότητα’’;

Με λίγα λόγια πρόκειται για τις σχετικά άγνωστες ή τις αθέατες πτυχές της επικαιρότητας που για διάφορους λόγους δεν προβάλλονται από τα συμβατικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Αντιλαμβάνεσαι πως πρόκειται για ένα εξαιρετικά ευμετάβλητο μέσα στο χρόνο σύνολο περιπτώσεων, το ίδιο «ρευστό» και με την ίδια την «επικαιρότητα» άλλωστε.

Η φύση της επικαιρότητας, της ειδησεογραφικής προτεραιότητας, αλλάζει συνεχώς μέσα στο χρόνο. Μια ματιά στα πρωτοσέλιδα εφημερίδων περασμένων δεκαετιών αποτελεί την αδιάψευστη απόδειξη για το γεγονός αυτό. Θέματα τα οποία σήμερα αποκαλούνται «εναλλακτικά», θα μπορούσαν σε μια δεκαετία να αποτελούν κεντρικά ζητήματα συζήτησης στα ηλεκτρονικά ή τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Και το αντίστροφο φυσικά.

Πιστεύεις ότι υπάρχει ενδιαφέρον για αυτή στον σύγχρονο Τύπο και στο ελληνικό κοινό;

Ως γνωστόν παρατηρείται μια κρίση της δημοσιογραφίας και της ενημέρωσης στις μέρες μας. Σε συνδυασμό με την ραγδαία ανάπτυξη του διαδικτύου, το ελληνικό κοινό έχει ήδη οδηγηθεί στην αναζήτηση εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης, που με τη σειρά τους έχουν καταστήσει αυτού του είδους την επικαιρότητα περισσότερο «mainstream». Θεωρώ ότι, μέσα στα πλαίσια μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, ο κόσμος διψά σήμερα για μια περισσότερο πλατιά και αντικειμενική ενημέρωση. Νομίζω ότι το διαδίκτυο είναι το μόνο Μέσο που μπορεί να προσφέρει κάτι τέτοιο τη δεδομένη στιγμή. Το επόμενο βήμα σχετίζεται με την ελεύθερη και ανεξάρτητη έκφραση της τεκμηριωμένης «γνώμης». Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκα στην περίπτωση του «Δούρειου Ίππου».

Τι περιλαμβάνει ο ‘‘Δούρειος Ίππος’’; Και γιατί επέλεξες τον συγκεκριμένο τίτλο; Έχει να κάνει με αυτό που λες ότι «γύρω μας μαίνεται ένας αδιάκοπος πόλεμος πληροφόρησης»;

Θα ξεκινήσω από την τελευταία ερώτηση. Όπως γράφω και στην εισαγωγή του βιβλίου, αυτού του είδους η διανοητική μάχη πληροφόρησης που παρατηρείται στις μέρες μας, κερδίζεται κάθε φορά «από τα πιο σκληρά και ανθεκτικά μιμίδια (memes), ένας όρος που εισήχθη στην επιστημονική ορολογία τις τελευταίες δεκαετίες με σκοπό να περιγράψει τις πληροφορίες, τις αντιλήψεις και τις πρακτικές που εισέρχονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο και που μπορούν να μεταβιβαστούν αναλλοίωτα, σαν άλλα νοητικά αντίγραφα, σε άλλους εγκεφάλους. Στην ουσία τα μιμίδια αποτελούν ένα είδος συμπεριφορικών γονιδίων που, αν μη τι άλλο, επηρεάζουν την παιδεία, τον πολιτισμό, την καθημερινότητα, αλλά και το μέλλον μας». Το βιβλίο αποτελεί ουσιαστικά ένα χρονογράφημα 30 φαινομενικά ετερόκλητων μεταξύ τους γεγονότων, που απασχόλησαν την εναλλακτική εγχώρια και διεθνή επικαιρότητα από τον Οκτώβριο του 2010 έως και τον Μάιο του 2011. Υπό αυτή την οπτική το έργο δύναται να λειτουργήσει σαν ένας πραγματικός Δούρειος Ίππος για τον αναγνώστη, προσφέροντάς του γνώσεις, εικόνες και οπτικές που θα ισχυροποιήσουν τα διανοητικά του εφόδια/μιμίδια.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρουν περισσότερα για το περιεχόμενο της πειραματικής αυτής έκδοσης μέσα από την ιστοσελίδα http://trojan.iwrite.gr, που αποτελεί παράλληλα και το μοναδικό μέσο διάθεσής του έργου.

Είσαι ο αρχισυντάκτης της καινούριας έκδοσης του ένθετου περιοδικού ‘‘Φαινόμενα’’, το οποίο αισίως έχει φτάσει στο 35ο τεύχος του. Ποια είναι η εμπειρία σου από αυτό;

Η νέα έκδοση των «Φαινομένων» ξεκίνησε το ταξίδι της τον Σεπτέμβριο του 2010. Είναι η τρίτη φορά που το έντυπο αυτό εκδίδεται, πάντα μέσα από την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος». Η σχέση μου με το περιοδικό ήταν έτσι κι αλλιώς ιδιαίτερη, μιας και πρόκειται για το πρώτο εξωδιαδικτυακό Μέσο που έκανε αναφορά στην ύπαρξη και δράση της Κοινότητας του Μεταφυσικού κατά το μακρινό 2002. Έκτοτε οι σχέσεις μου με τον διευθυντή του περιοδικού, Απόστολο Αντωνάκη, υπήρξαν άριστες και διαχρονικές. Γεγονός που οδήγησε στη φετινή «πρόκληση» της ανάληψης της αρχισυνταξίας του περιοδικού.

Πρόκειται για μια συναρπαστική έως τώρα εμπειρία κατά την οποία ένας αναγνώστης των «Φαινομένων» έχει μετατραπεί σε βασικό συντελεστή της έκδοσής τους. Παράλληλα έτυχε τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία να συνδυαστούν αρμονικά με ένα γνώριμο σε εμένα θεματολογικό πεδίο. Νιώθω πολύ τυχερός σε αυτόν τον τομέα.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να κάνω και στο συγγραφικό «δυναμικό» των Φαινομένων, που αποτελείται από μια ομάδα άκρως αξιόλογων συνεργατών, εξειδικευμένων στα θέματα με τα οποία καταπιάνονται. Νομίζω ότι έχουμε δημιουργήσει κάτι πραγματικά ποιοτικό για τα δεδομένα του Τύπου στην Ελλάδα παρ’ όλες τις αντιξοότητες που υπάρχουν στην εποχή της οικονομικής κρίσης.

Έχω την εντύπωση πως η αμφισβήτηση του κόσμου για αυτά τα θέματα είναι αρκετά υψηλή και πολλές φορές εκφράζεται έντονα. Τι θα απαντούσες σε όσους απορρίπτουν συλλήβδην αυτή την θεματολογία;

Κατ’ αρχάς αυτού του είδους τη θεματολογία πρέπει να την προσδιορίσουμε, διαφορετικά ίσως υπάρξουν παρανοήσεις. Με τους συνεργάτες μου στην Κοινότητα του Μεταφυσικού (metafysiko.gr) προσπαθούμε εδώ και 10 περίπου χρόνια να αναδείξουμε τη σοβαρή επιστημονική έρευνα στο πεδίο της παραψυχολογίας, να τονίσουμε τη σημασία της μελέτης άγνωστων πτυχών της ιστορίας μας, τη στενή σχέση που συνδέει μια σειρά από ανεξήγητα φαινόμενα (τα περισσότερα από τα οποία ίσως τελικά να μην οφείλονται και σε τόσο… εξωγενείς παράγοντες), την αναζήτηση της πορείας των φιλοσοφικοθρησκευτικών σχολών μέσα στο χρόνο…

Σε όσους απορρίπτουν συλλήβδην την ενασχόληση με τέτοιου είδους θέματα δεν έχω να απαντήσω κάτι, μιας και μια τέτοια στάση μαρτυρά σε πρώτο επίπεδο μια απόλυτη και δογματική θέση. Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζει κανείς αυτά τα ζητήματα (η μελέτη των οποίων ανοίγει κατά τη γνώμη μου τους πνευματικούς ορίζοντες και την κριτική σκέψη του ερευνητή) και όχι τα ίδια τα ζητήματα. Στην πρώτη περίπτωση μπορούμε όντως να εντοπίσουμε πολλές παρανοήσεις, απάτες και ευτράπελα που δυστυχώς έχουν επικρατήσει στις συνειδήσεις μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου.

Από την άλλη πλευρά, όπως αναφέρεις στο βιβλίο, υπάρχουν και εκείνοι που αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν σε ένα τέτοιο περιοδικό να φιλοξενούνται θέματα όπως τα μεταλλαγμένα, ο πόλεμος για το νερό, οι χημικές ουρές των αεροπλάνων (chemtrails), θέματα δηλαδή που ακούγονται πιο συμβατικά…

Όπως είπα και παραπάνω, πρόκειται για μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της θεματολογίας που μπορεί να αφορά τον εναλλακτικό αναζητητή στο κατώφλι του 21ου αιώνα. Ο νέος αυτός τύπος ερευνητή «οφείλει» πάνω από όλα να είναι και συνειδητός πολίτης. Να χρησιμοποιεί δηλαδή τις γνώσεις και τα διανοητικά εφόδια που έχει αποκτήσει από την τριβή του με ένα πλήθος θεματολογικών ενοτήτων, με απώτερο στόχο να γίνει χρήσιμος για την ίδια την κοινωνία. Το παράξενο, η μελέτη του αρχαίου ελληνικού -και όχι μόνον- πολιτισμού, η ιστορία, η θρησκειολογία, η προωθημένη επιστήμη, η φιλοσοφία, η γεωπολιτική, όλες αυτές οι γνώσεις μπορούν να αποδειχτούν εξαιρετικά χρήσιμες για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας. Φυσικά από όλα αυτά τα θέματα, άλλα μπορούν να κρύβουν όντως κάτι το αξιόλογο, αλλά να έχουν μπλέξει την ιστορία με τον μύθο και άλλα να αποτελούν απλώς ανοησίες. Σε κάθε περίπτωση, η μελέτη τους θεωρώ ότι βελτιώνει την ατομική μας υπόσταση.

Υπάρχουν στην Ελλάδα αξιόλογοι ερευνητές αυτών των θεμάτων; Έχουν γίνει κάποιες σημαντικές προσπάθειες ή δουλειές στο παρελθόν που θα ήθελες να μας αναφέρεις;

Σαφέστατα και υπάρχουν εξαιρετικές δουλειές ανθρώπων που αφορούν όλες αυτές τις θεματικές ενότητες στις οποίες αναφερθήκαμε πιο πάνω. Εξέχουσα θέση κατέχει χωρίς αμφιβολία το έργο του Άγγελου Τανάγρα στη «χρυσή εποχή» της έρευνας της Παραψυχολογίας στη χώρα μας (περίοδος 30’-60’). Ερχόμενος πιο κοντά στο παρόν, θα πρέπει να κάνουμε μνεία στην προσφορά των Γιώργου Μπαλάνου, Χρήστου Λάζου και Θανάση Βέμπου σε ό,τι αφορά την έρευνα του παράξενου, του Βλάση Ρασσιά για τις μελέτες του σχετικά με το χαρακτήρα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Εντελώς πρόχειρα στο μυαλό μου έρχονται και άλλοι αξιόλογοι ερευνητές όπως ο Γιώργος Ιωαννίδης, ο Χρήστος Κασταμονίτης, ο Κωνσταντίνος Κούρος και ο Χρήστος Μόρφος.

Σε ότι αφορά τις συλλογικότητες θα πρέπει να αναφέρω «ευλογώντας τα γένια μας», την Ελληνική Κοινότητα του Μεταφυσικού (2002 και συνεχίζει…) και τις δύο πανεπιστημιακές ομάδες Κ.Α.Π.Α και Κ.Α.Π.Θ που είχε συγκροτήσει παλαιότερα σε πανεπιστήμιο Αιγαίου και Αριστοτέλειο αντίστοιχα. Την ΦΛΕΦΑΛΟ (Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας), τα παιδιά από το outer.gr αλλά και την ομάδα «Κοσμική Πυξίδα» τη δεκαετία του ΄90. Σίγουρα υπάρχουν ή υπήρξαν και άλλες αξιόλογες μονάδες ή ομάδες και ζητώ συγνώμη για την παράλειψη αναφοράς του ονόματός τους εδώ.

Σε απασχολούν αρκετά συχνά θέματα της Ιστορίας και της εθνικής μας ταυτότητας. Τελικά, πόσο καλά πιστεύεις ότι γνωρίζουμε και πόσο ειλικρινείς είμαστε με τους εαυτούς μας ως Έλληνες;

Αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί τόσο εύκολα, μιας και σχετίζεται με τις ιδιαίτερες πεποιθήσεις του καθενός από εμάς σχετικά με τους όρους Έλληνας, εθνική ταυτότητα, έθνος κτλ. Όμως ανεξάρτητα από όλα αυτά, προσπαθώ κάθε φορά να τεκμηριώνω τις θέσεις μου ευνοώντας την ανάπτυξη του υγιούς διαλόγου με τον εκάστοτε συνομιλητή ή αναγνώστη μου.

Θεωρώ ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό γνώσης και συνείδησης σχετικά με το πραγματικό παρελθόν μας και τους παράγοντες εκείνους που διαμόρφωσαν μέσα στο χρόνο το σημερινό προφίλ του νεοέλληνα. Η ανάδειξη αυτού του γνωσιακού «κενού» σχετίζεται όντως με ένα κομμάτι της συγγραφικής μου δραστηριότητας, παρ’ όλα αυτά το δύσκολο κομμάτι πιστεύω ότι έχει να κάνει με αυτή τη «μαγική» λέξη που ανέφερες στην ερώτησή σου, την ειλικρίνεια. Μόνο όντας ειλικρινής απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό έχεις τη δυνατότητα να κατανοήσεις πραγματικά αυτό που μαθαίνεις, αλλάζοντας παράλληλα την κατάσταση γύρω σου. Εδώ νομίζω υστερούμε αρκετά ως λαός και σε αυτόν ακριβώς τον λόγο οφείλονται όλα τα συμπλέγματα που μας ακολουθούν τους τελευταίους 16 περίπου αιώνες της ιστορίας μας…

Όπως θίγεις σε ένα κείμενό σου, βλέπουμε και στην χώρα μας κατά καιρούς το φαινόμενο λογοτεχνικά βιβλία να θεωρούνται βλάσφημα ή ανήθικα και να καίγονται δημοσίως ή να μπλέκουν σε δικαστικές διαμάχες. Ποιά είναι η άποψή σου για όλα αυτά;

Η ιστορία της λογοκρισίας των ιδεών είναι μακρά στην παγκόσμια ιστορία αλλά και στον ελληνικό χώρο. Θα μας έπαιρνε σελίδες ολόκληρες για να αναλύσουμε εδώ περιπτώσεις όπως του Πλήθωνα, του Παμπλέκη, του Καϊρη, του Κοραή, του Κορνάρου, του Μάρα, του Ανδρουλάκη κ.α.

Παρ’ όλα αυτά, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι κατά την τελευταία 20ετία το θρησκευτικό –κυρίως– κατεστημένο της χώρας μας έχει αλλάξει την τακτική του προτιμώντας να μην αντιδρά στην έκδοση πονημάτων που στέκονται απέναντι στα συμφέροντά τους. Αυτό συνέβη αφ’ ενός γιατί το moto «αρνητική διαφήμιση = διαφήμιση» πήρε σάρκα και οστά, και αφ’ εταίρου λόγω της ίδιας της φύσης των Μέσων (ηλεκτρονικών και έντυπων) που αποδεσμεύτηκαν κάπως περισσότερο από τα κατεστημένα κέντρα εξουσίας. Σαφέστατα και δεν ζούμε σε μία «κοινωνία αγγέλων», παρ’ όλα αυτά θεωρώ πως –παρά τα χίλια δυο τραγικά που βιώνουμε καθημερινά– διανύουμε μια χρυσή εποχή σχετικά με την ελευθερία της έκφρασης.

Ποιά είναι η άποψή σου για τις διάφορες συνομωσιολογίες που εμφανίζονται κατά καιρούς με αφορμή θέματα της πολιτικής, της θρησκεία κ.ά;

Θεωρώ ότι η ανάπτυξη τέτοιου είδους θεωριών είναι σημάδι παρακμής της εκάστοτε κοινωνίας. Η τυφλή πίστη ενός ανθρώπου στις συνωμοσίες καταδεικνύει την ενδόμυχη παραδοχή του πως ο ίδιος είναι εξαιρετικά αδύναμος απέναντι στο σύστημα. Με τα προηγούμενα φυσικά και δεν αποκλείω την ύπαρξη μηχανορραφιών ή μυστικών σχεδίων μέσα στην ανθρώπινη ιστορία…

Δεν είμαι συνωμοσιολόγος, γοητεύομαι όμως από τη μελέτη των ιστοριών αυτών, στην προσπάθειά μου να ανιχνεύσω τις συνθήκες ή τα συμφέροντα που ευνόησαν την ανάπτυξη και διάδοσή τους. Τελευταία ερευνώ τα κίνητρα των πολιτικοθρησκευτικών εκείνων κύκλων που «δαιμονοποίησαν» τους Εβραίους και τους Ιλλουμινάτι κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα στον ευρωπαϊκό χώρο. Οι μισοί από αυτούς που εξακολουθούν να τους κατακεραυνώνουν σήμερα, θα ντρέπονταν αν κατανοούσαν τις σκοταδιστικές ιδεολογικές ρίζες των υποθέσεων αυτών…

Όπως διάβασα στο βιογραφικό σου δραστηριοποιείσαι πολιτικά στους κόλπους του πανευρωπαϊκού κινήματος για την Άμεση Δημοκρατία. Θες να μας πεις λίγα λόγια για αυτόν τον όρο που ακούγεται όλο και πιο συχνά τελευταία;

Με τη μελέτη του πεδίου της Άμεσης Δημοκρατίας ήρθα σε επαφή το 2005 μέσω της ΜΚΟ «Βήμα για Δημοκρατία Πολιτών» (επικεφαλής της ο δικηγόρος Γιώργος Κόκκας), που με τη σειρά της ανήκει σε ένα ευρύτερο παγκόσμιο δίκτυο συλλογικοτήτων (World Wide Direct Democracy Movement) που μελετά θεσμικά την αρχαία ελληνική δημοκρατία προτείνοντας σύγχρονες εφαρμογές της στο σήμερα. Περιλαμβάνει έννοιες και όρους όπως η ισοπολιτεία, η ισηγορία, τα δημοψηφίσματα, η ανακλητότητα, η κλήρωση, οι νομοθετικές πρωτοβουλίες πολιτών κ.ά. Αποσκοπεί στην συμμετοχή όλων των ενεργών πολιτών στη λήψη των αποφάσεων. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, έχω συμμετάσχει τα τελευταία χρόνια σε αρκετές πολιτιστικές εκδηλώσεις και ομιλίες που σχετίζονταν με τη διάδοση των ιδεών αυτών, έχοντας παράλληλα ολοκληρώσει και ένα mini project αμεσοδημοκρατικών συνεντεύξεων με Έλληνες βουλευτές που βρίσκεται δημοσιευμένο στο blog μου.

Η Άμεση Δημοκρατία ταυτίζεται στην ουσία με την «πραγματική δημοκρατία» που ζητά το κίνημα των Αγανακτισμένων την τελευταία περίοδο και στη χώρα μας. Φαίνεται πως ο όρος «Άμεση Δημοκρατία» (σχεδόν άγνωστος μέχρι τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας), κατάφερε να κάνει το ταξίδι του στις συνειδήσεις του κόσμου όλο αυτό το διάστημα, βγαίνοντας στην επιφάνεια την κατάλληλη στιγμή. Γενικότερα, αυτό το παράξενο ταξίδι νέων ή άγνωστων λέξεων και εκφράσεων μέσα στις κοινωνίες είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει και συνεχίζει με απασχολεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Δεν σου κρύβω ότι κατά καιρούς προβαίνω σε διάφορους σχετικούς πειραματισμούς.

Δάνειες Λέξεις

2011-05-29T03:04:00.000-07:00

Κάνοντας μια αυτοκριτική σε ημέρες εθνικής ανάτασης...

Δάνειες Λέξεις

Το κίνημα των «Los Indignados» (Οι Αγανακτισμένοι) ξεκίνησε τη δράση του στα κεντρικά σημεία των μεγάλων πόλεων της Ισπανίας από τις 15 Μαϊου. Η οργάνωσή του πραγματοποιήθηκε μέσα από ηλεκτρονικές υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook και το twitter. Χιλιάδες νέοι συγκεντρώνονται κάθε βράδυ από εκείνη την ημέρα, διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική λιτότητας του πρωθυπουργού Θαπατέρο, απαιτώντας παράλληλα περισσότερη δημοκρατία. Τα αμέσως επόμενα 24ωρα υπήρξαν τουλάχιστον τέσσερις αντίστοιχες προσπάθειες για διενέργεια παρόμοιων εκδηλώσεων από Έλληνες χρήστες του Διαδικτύου, όλες τους στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης. Κατέληξαν όμως σε παταγώδη αποτυχία (κρίνοντας από την τελική ανταπόκριση) πριν καν περάσουν από το … ηλεκτρονικό στο φυσικό περιβάλλον, μιας και χαρακτηρίστηκαν αυτομάτως υποκινούμενες από την Ακροδεξιά, την Ακροαριστερά ή διάφορα «ύποπτα» συμφέροντα.

Το κείμενο αυτό γράφεται το πρωινό της 25ης Μαϊου, λίγες μόλις ώρες πριν από τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων πολιτών» στις πλατείες των μεγαλύτερων πόλεων της χώρας μας. Ως εκ τούτου, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν αυτή τη φορά οι ανεξάρτητες εγχώριες αντιμνημονιακές εκδηλώσεις θα σημειώσουν επιτυχία, αν και κάτι μου λέει πως αυτή τη φορά η συμμετοχή θα ξεπεράσει κάθε προσδοκία… Κι αυτό γιατί σ'αυτό το «event» υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα. Ο τίτλος του αποτελεί ουσιαστικά πιστή αντιγραφή των αντίστοιχων κινητοποιήσεων της Ισπανίας. Όλες οι προηγούμενες -αποτυχημένες- απόπειρες στην Ελλάδα δεν είχαν φροντίσει να συμπεριλάβουν τη λέξη «αγανακτισμένοι» στα καλέσματά τους. Το «Greek Los Indignados» είναι από μόνο του αρκετό για να καταστήσει επιτυχημένες τις αποψινές κινητοποιήσεις. Τα δείγματα της δυναμικής αυτού του ρεύματος είναι ήδη εμφανή εδώ και μερικές ώρες στο Διαδίκτυο. Για ποιον λόγο, όμως, συμβαίνουν όλα αυτά;

Στις 20 Οκτωβρίου του 1827 πραγματοποιήθηκε στα ανοικτά του Ναυαρίνου η κρισιμότερη μάχη της ελληνικής επανάστασης, αν και σε αυτήν οι Έλληνες δεν πολέμησαν ούτε λεπτό. Μια συμμαχική δύναμη Βρετανών, Ρώσων και Γάλλων κατάφερε ένα καίριο πλήγμα στον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, καταδεικνύοντας με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο τις προθέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων. Η τύχη του νεοελληνικού κράτους είχε κριθεί οριστικά.

Όμως αυτή η … «δάνεια βοήθεια» από το εξωτερικό «φόρτωσε» τις επόμενες δεκαετίες με αρκετά δάνεια την πλάτη της Ελληνικής Πολιτείας. Χρέη τα οποία συνεχίζουν να μας ακολουθούν μέχρι και σήμερα. Μάλιστα ακούσαμε πρόσφατα τον πρωθυπουργό να κάνει λόγο για «δάνειες δυνάμεις» που βοηθούν την Ελλάδα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές της οικονομικής κρίσης.

Ως φαίνεται, οι νεοέλληνες είμαστε καλά εκπαιδευμένοι στο να ζούμε βοηθούμενοι ή αντιγράφοντας από τους άλλους. Καταναλωτισμός, ιδεολογίες, κοινωνικές νόρμες και τόσα ακόμη, όλα τους πρέπει να σχετίζονται με κάτι άλλο. Έτσι φτάσαμε στο σημείο ακόμα και οι λέξεις που συνθέτουν το σύνθημα μιας διαδήλωσης να πρέπει να παραπέμπουν σε κάτι που ξεκίνησε από το εξωτερικό για να την καταστήσουν επιτυχημένη!

Το γεγονός αυτό έχει σαφέστατα τις βάσεις του στην έλλειψη παραγωγικότητας -σε όλα τα επίπεδα- που παρατηρείται σε αυτό τον τόπο, χρόνια τώρα. Η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, η αντίληψη και η ιδιοσυγκρασία της «ψωροκώσταινας», αλλά και οι πολιτικές αγκυλώσεις από το παρελθόν, εξακολουθούν να μας κρατούν δέσμιους μιας αρρωστημένης κατάστασης. Ο Έλληνας οφείλει αρχικά να αφυπνίσει την αρχαία ψυχή που κοιμάται μέσα του, διαφορετικά οποιασδήποτε μορφής αντίδραση θα καταστεί μεσομακροπρόθεσμα αποτυχημένη.

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη "Δούρειος Ίππος" του Μηνά Παπαγεωργίου (meta-journalist) στο εβδομαδιαίο περιοδικό "Φαινόμενα" του Ελεύθερου Τύπου (28/5/2011).

Κυκλοφόρησε ο Δούρειος Ίππος

2011-05-23T09:19:00.003-07:00

30 κείμενα για τη σύγχρονη εναλλακτική επικαιρότητα από τις εκδόσεις Iwrite!

Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Ενημερώνω τους φίλους και επισκέπτες του Meta-journalist blog, πως από την 1η Ιουνίου κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο με τίτλο "Δούρειος Ίππος" από τις εκδόσεις Iwrite. Πρόκειται για μια συλλογή 30 επιλεγμένων κειμένων της ομώνυμης στήλης γνώμης που διατηρώ στο εβδομαδιαίο περιοδικό του "Ελεύθερου Τύπου", "Φαινόμενα". Πέρα από τα κείμενα, ο αναγνώστης θα βρει στο έργο μια κατατοπιστική εισαγωγή, ενώ ο πρόλογος ανήκει στον καλό φίλο και διευθυντή μου κ. Απόστολο Αντωνάκη.

Το βιβλίο κυκλοφορεί πειραματικά μέσω της υπηρεσίας αυτοέκδοσης του iwrite και η πρώτη έκδοση θα αριθμεί συνολικά 100 αντίτυπα. Η τιμή του θα είναι 10 ευρώ και μπορείτε να το αποκτήσετε μέσω αντικαταβολής ή paypal μέσα από την ιστοσελίδα του βιβλίου http://trojan.iwrite.gr . Στο promo site υπάρχει ειδική επιλογή μέσω της οποίας μπορείτε να ξεφυλλίσετε κάποιες από τις σελίδες του νέου αυτού έργου.

To καλαίσθητο εξώφυλλο του "Δούρειου Ίππου" σχεδιάστηκε από τον καλό φίλο, συνάδελφο στην ομάδα Gateway και υπεύθυνο των πρότυπων εκδόσεων "Πηγή", Νικόλαο Κουμαρτζή.

Ακολουθεί το κείμενο από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Δούρειος Ίππος
30 κείμενα για τη σύγχρονη εναλλακτική επικαιρότητα

Στις σύγχρονες ανεπτυγμένες κοινωνίες, μαίνεται ένας αδιάκοπος πόλεμος πληροφόρησης. Ένας πόλεμος στον οποίον οι μάχες κερδίζονται από τα πιο σκληρά και ανθεκτικά μιμίδια (memes), ένας όρος που εισήχθη στην επιστημονική ορολογία τις τελευταίες δεκαετίες με σκοπό να περιγράψει τις πληροφορίες, τις αντιλήψεις και τις πρακτικές που εισέρχονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο και που μπορούν να μεταβιβαστούν αναλλοίωτα, σαν άλλα νοητικά αντίγραφα, σε άλλους εγκεφάλους.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας αποτελεί ένα ιδιαίτερο χρονογράφημα, μια καταγραφή του αθέατου αυτού πολέμου που οι περισσότεροι αγνοούμε. Επιχειρώντας να «εκπροσωπήσει» ένα αξιακό σύστημα παραγκωνισμένο από το σύνολο σχεδόν της ανθρωπότητας, βασισμένο στους πυλώνες του Ορθού Λόγου και του Ανθρωπισμού, ο συγγραφέας παρουσιάζει και σχολιάζει την εναλλακτική επικαιρότητα που δεν προβάλλεται από τα συμβατικά ΜΜΕ. Έτσι, σε αρκετές περιπτώσεις, οι απόψεις του στέκονται απέναντι σε ένα κατεστημένο που εξακολουθεί να κυριαρχεί εντός και εκτός Ελλάδας.

Ο Δούρειος Ίππος του Μηνά Παπαγεωργίου δύναται να λειτουργήσει σαν ένας πραγματικός Δούρειος Ίππος για τον αναγνώστη, προσφέροντάς του γνώσεις, εικόνες και οπτικές που θα ισχυροποιήσουν τα δικά του μιμίδια.

Σαγήνη και Εξαπάτηση

2011-05-16T05:16:00.000-07:00

Ένα μικρό κείμενο για την εξαπάτηση του ελληνικού λαού μέσα από τα μάτια της ερωτικής σαγήνης.

Σαγήνη και Εξαπάτηση

Η Νινόν ντε Λανκλό ήταν μια διαβόητη εταίρα στη Γαλλία του 17ου αιώνα. Εραστές της υπήρξαν οι σημαντικότερες προσωπικότητες της χώρας εκείνη την εποχή. Οι ιδιαίτερες γνώσεις της για τον έρωτα και την αγάπη θεωρούνταν δεδομένες, γι’ αυτό και οι σημαντικότερες οικογένειες της Γαλλίας της έστελναν τους γιους τους, με σκοπό να τους παράσχει τη σχετική «εκπαίδευση». Η Λανκλό είχε φιλοσοφήσει τις τεχνικές της σαγήνης σε τέτοιο βαθμό, ώστε τα απομνημονεύματά της θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα βαθυστόχαστο εγχειρίδιο στρατηγικής και κυβερνητικής. Ανάμεσα στα άλλα προέτρεπε τους μαθητές της: «Μη φανερώνετε την έκταση των σχεδίων σας μέχρι που να μην είναι δυνατόν να τα αντικρούσουν, ώσπου να έχει τελειώσει η μάχη. Κερδίστε τη νίκη πριν κηρύξετε τον πόλεμο».

Πριν από μερικά 24ωρα, αποκαλύφθηκαν με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο τα μυστικά σχέδια του πρωθυπουργού σε ό,τι αφορά την επιβολή του Μνημονίου στην Ελλάδα. Η δημοσιοποίηση της κομμένης σκηνής της συνέντευξης Στρος-Καν, στην οποία ο Γάλλος επικεφαλής του ΔΝΤ έκανε λόγο για απόκρυψη των μυστικών και υπόγειων διαβουλεύσεων κυβέρνησης-ΔΝΤ τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2009, την ίδια στιγμή δηλαδή που ο Παπανδρέου τόνιζε σε όλους τους τόνους πως «λεφτά υπάρχουν», αντανακλά το μέγεθος της εξαπάτησης και κοροϊδίας του ελληνικού λαού.

Αυτού του είδους τα μοτίβα σημειώνουν τελικά εξαιρετική επιτυχία σε διαχρονικό επίπεδο. Αλλωστε, η Λανκλό συνέχισε να συμβουλεύει μέχρι το τέλος της ζωής της: «Μιμηθείτε εκείνους τους πολεμοχαρείς ανθρώπους των οποίων τα σχέδια δεν είναι γνωστά, παρά μόνο στην ερημωμένη χώρα από την οποία πέρασαν». Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

*Το κείμενο αυτό του meta-journalist δημοσιεύτηκε στη στήλη "Γνώμες" της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" (φύλλο 14/5/2011)

Η δημιουργία του Kόσμου

2011-04-29T03:50:00.000-07:00

Για κάποιους ο κόσμος δημιουργήθηκε 7519 χρόνια πριν...

"Ο Κόσμος δημιουργήθηκε 7519 χρόνια πριν από σήμερα". Κι όμως, κάποιοι το πιστεύουν ακόμα! Η επίσημη ιστοσελίδα του πατριαρχείου Ιεροσολύμων διατηρεί αναρτημένο πίνακα παρουσιάζοντας όλες τις "σημαντικές" ημερομηνίες που έχουν σημαδέψει την ανθρωπότητα. Στην κορυφή βρίσκεται η ίδια η δημιουργία του κόσμου, η οποία και τοποθετείται το έτος "5.508 π.Χ"!

Η συγκεκριμένη ημερομηνία δεν αποτελεί μια καινούργια υπόθεση. Κατά τους προηγούμενους αιώνες θεωρούταν καθολικά αποδεκτή στον χριστιανικό κόσμο και χαρακτηριζόταν ως "Έτος Κόσμου" ή "Έτος Κτίσης Κόσμου". Υιοθετήθηκε κατά τη διάρκεια της "Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου" το 692 στην Κωνσταντινούπολη (υπό τον Ιουστινιανό Β'), με βασικό επιχείρημα την ανάλυση των χρονολογικών δεδομένων που βρίσκονταν μέσα στην Παλαιά Διαθήκη.

Υποτίθεται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αποβάλλει τη συγκεκριμένη πεποίηθηση από το έτος 1728, δίχως παρ' όλα αυτά να κατορθώσει να την "ξεριζώσει" από τους κύκλους της. Το επιχείρημα του "5.508", χρησιμοποιήθηκε (και χρησιμοποιείται έως και σήμερα!) από τους χριστιανούς Δημιουργιστές που αντιπαραβάλλονται στη θεωρία της Εξέλιξης του Δαρβίνου. Πλέον αποδεικνύεται ότι οι ιδέες αυτές "επιζούν" ακόμα και στις ανώτερες βαθμίδες της ιεραρχίας. Εικόνες σαν και αυτή που παρουσιάζεται παραπάνω, έρχεται να καταδείξει που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο η τυφλή -και χωρίς κριτική διάθεση- υποταγή σε κείμενα πίστης...

Meta-journalist - 29/4/2011

Nαός του Απόλλωνα στη Γαύδο

2011-04-12T10:30:00.000-07:00

Ξένοι επιστήμονες, φιλόσοφοι και εσωτεριστές στη Γαύδο!

Μια ομάδα ξένων επιστημόνων, απογοητευμένοι από τους σύγχρονους ρυθμούς ζωής, βρίσκει καταφύγιο σε ένα απομονωμένο νησί μακριά από τον πολιτισμό. Οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν να θέλουν να ξεκινήσουν «από την αρχή», επιστρέφοντας στις πανάρχαιες δοξασίες, στο σεβασμό προς τη φύση και στην εφαρμογή της φιλοσοφίας στην καθημερινότητά τους. Δεν πρόκειται για κάποιο σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας, αλλά για μία υπόθεση που συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο και μάλιστα στη χώρα μας!
Ο Μηνάς Παπαγεωργίου (meta-journalist) επικοινώνησε με τους εναλλακτικούς αυτούς επιστήμονες της Γαύδου, που, ανάμεσα στα άλλα, ζητούν και ανέγερση ναού του Απόλλωνα στο νησί.

Η ομάδα σας αποτελείται από αλλοδαπούς επιστήμονες που έχουν εγκατασταθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Πως γνωριστήκατε και με ποιον τρόπο συνενοηθήκατε ώστε να μετακομίσετε εκεί; Γιατί επιλέξατε τη Γαύδο και πως κυλά η καθημερινότητά σας εκεί;

Πριν από περίπου 20- 25 χρόνια, αφού ολοκληρώσαμε τις δραστηριότητές μας σαν επιστήμονες σε διάφορα γνωστικά αντικείμενα κι αποκτήσαμε διάφορα διπλώματα και πτυχία, γεννήθηκε ένα ενδιαφέρον εγχείρημα: να συγκεντρώσουμε ανθρώπους με διαφορετικές επιστημονικές ειδικότητες, με σκοπό να ξεπεραστούν τα εγωιστικά συμφέροντα των επιμέρους τομέων της γνώσης. Η δυνατότητα να καθίσουν γύρω από το ίδιο τραπέζι διαφορετικοί ειδικοί, έκανε γρήγορα φανερό ότι υπάρχει μόνο ένα σημείο στο οποίο οι επιστήμες είναι αδιαίρετες και αυτό είναι η πηγή της προέλευσής τους, η φιλοσοφία. Η φιλοσοφία, σαν ένα αδιαίρετο ζήτημα, υφίσταται μονάχα μέσα στα πλαίσια της σχολής του Πυθαγόρα. Έτσι, δημιουργήθηκε η Πυθαγόρια Σχολή Φιλοσοφίας, η οποία, κατά τη γνώμη μας, είναι η μοναδική πηγή οικουμενικής κατανόησης του κόσμου.
Αν και συναντούσαμε ο ένας το άλλον σε διάφορα συνέδρια, σύντομα καταλάβαμε ότι δεν θα μπορέσουμε να καταφέρουμε κάτι, αν δεν συγκατοικήσουμε, εάν δεν εργαζόμαστε διαρκώς πάνω στην φιλοσοφική αναζήτηση της ζωής. 'Ετσι, βρήκαμε ένα μέρος, το οποίο έπρεπε να είναι στην Ελλάδα, στην Κρήτη, όπου μπορούμε να εφαρμόσουμε τη φιλοσοφία, όχι μόνο στο πεδίο της γνώσης, αλλά σαν καθημερινό τρόπο ζωής. Γιατί η κατάκτηση της γνώσης προϋποθέτει και τον αντίστοιχο τρόπο ζωής. Έτσι γεννήθηκε η αποικία μας στη Γαύδο. Θεμελιώδης αρχή δημιουργίας μιας αποικίας τέτοιου είδους είναι η συγκέντρωση ανθρώπων από διαφορετικές εθνικότητες, με διαφορετικά θρησκευτικά πιστεύω, με διαφορετικό επιστημονικό υπόβαθρο και, βέβαια, με διαφορετική ψυχοσύνθεση και ηλικίες.
Μπορεί η ύπαρξή μας στη Γαύδο να αποκαλεστεί “ζωή”; Κατά μία έννοια, ναι, μπορούμε να το υποστηρίξουμε αυτό, μια και θεωρούμε ότι η ζωή αφορά σε έναν τέτοιο τρόπο ύπαρξης, όπου όλα τα ζητήματα που προκύπτουν, απαντώνται όχι μέσω εδραιωμένων προσωπικών πεποιθήσεων, αλλά από τη θέση της συμφωνίας. Η συμφωνία είναι η υψηλότερη μορφή ύπαρξης.
Η Γαύδος έτυχε να είναι το πιο αποδεκτό μέρος, γιατί όταν φτάσαμε εδώ το 1998, ψάχνοντας για ένα μέρος να εγκατασταθούμε, ανακαλύψαμε ότι ο τρόπος ζωής ήταν αμόλυντος από τους ανόητους σύγχρονους αστικούς μύθους και διατηρούσε ένα επίπεδο αρχαιότητας. Άνθρωποι που ήταν τότε 70-80 ετών, ήταν αληθινοί Έλληνες. Ο τρόπος ζωής τους ήταν πολύ δύσκολος και έντονος, αλλά στο αίμα τους υπήρχε η φιλοσοφία που αναζητούσαμε. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας εδώ, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους πέθαναν και, πλέον, η νέα γενιά πιστεύει σε μια διαφορετικού είδους φιλοσοφία- αυτή του χρήματος και του γρήγορου τρόπου ζωής. Γίναμε μάρτυρες αυτής της μετάβασης.
Η Γαύδος είναι το πιο νότιο σημείο της Ευρώπης και σημαδέψαμε αυτό το γεγονός φτιάχνοντας το μνημείο της καρέκλας, το οποίο έχει φιλοσοφική βάση.
Παρουσιάστηκαν δύο σύμβολα για την Ευρώπη, ένα στο πιο νότιο σημείο κι ένα στο πιο βόρειο. Το σύμβολο στο Βορρά είναι μια γυάλινη σφαίρα, που βρίσκεται στο Μουσείο Αρκτικής Εξερεύνησης στο νησί Νορθκάπ, στη Νορβηγία. Εκεί φτάνει κανείς από μια λεωφόρο με έξι λωρίδες, υπάρχουν εστιατόρια και ξενοδοχεία• πρόκειται για ένα τουριστικό μέρος. Η καρέκλα μας βρίσκεται ακριβώς στην άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος. Βρίσκεται σε μια παρθένα περιοχή όπου μπορεί να φτάσει κάποιος μονάχα με τα πόδια με μεγάλη δυσκολία. Η καρέκλα αποτελεί πραγματικά το σύμβολο του πιο νότιου σημείο της Ευρώπης, της πιο έντονης εσωτερικής στιγμής της. Από την άλλη πλευρά, αυτό το επίχρισμα πολιτισμού που σταδιακά αναπτύσεται στο βορρά είναι ένα βραχύβιο ανθρώπινο επίτευγμα. Αλλά το βάθος της ζωής συμβαίνει να παρέχεται από το πιο νότιο σημείο, της ζωής όπως υπάρχει εδώ. Η καρέκλα συμβολίζει την ειρήνη και τα βαθιά θεμέλια της ζωής.
Οπότε, πως είναι η καθημερινή μας ζωή και ποιές είναι οι σχέσεις μας με τους γείτονές μας και ιδιοκτήτες του νησιού; Προσπαθούμε να μην αρνούμαστε κανένα δικό τους αίτημα. Τα προσόντα μας μας επιτρέπουν να χτιζουμε σπίτια, να αναστηλώνουμε εκκλησίες, να φτιάχνουμε επιτοίχιες αγιογραφίες, να επισκευάζουμε αυτοκίνητα, να θερίζουμε με δρεπάνια όπως τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν, να συλλέγουμε ελιές. Με λίγα λόγια, να κάνουμε όλες τις εργασίες που χρειάζεται να γίνουν στη Γαύδο. Μάθαμε να κάνουμε όλα αυτά, και τα κάνουμε με χαρά και χωρίς ένταση, παρόλο που είναι κοπιαστική δουλειά. Και αυτό γιατί συνάδει με τη φιλοσοφία ζωής που έχουμε υιοθετήσει.

Θα μπορούσατε να χαρακτηρίσετε τη διαμονή σας εκεί ως ένα κοινωνικό πείραμα; Ποιες είναι οι δραστηριότητες που έχετε αναπτύξει σχετικά με τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας;

Δεν μας αρέσουν πολύ οι λέξεις “κοινωνικό πείραμα”, μιας και δεν αναφέρονται στη ζωή αυτή καθεαυτή, αλλά σε μια επινόηση της ζωής, σε μια παρατήρηση που φανερώνει ένα είδους ξένης παρουσίας στη ζωή. Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με την αποστασιοποιημένη, αποξενωμένη παρατήρηση της ζωής. Η λέξη “πείραμα” δεν χαρακτηρίζει την παρουσία μας στη Γαύδο. Και ιδιαίτερα η λέξη “κοινωνικό” δεν είναι αρμόζουσα, γιατί πιστεύουμε ότι ο τρόπος γνώσης της πραγματικής ζωής είναι η προσωπική συνάντηση, και μόνον αυτή.
Η λέξη “κοινωνικό” υπονοεί την δυνατότητα απουσίας συνάντησης, του να γνωρίζει πραγματικά ο ένας τον άλλον. Νομίζουμε ότι από την σκοπιά της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων, όπως παρουσιάζεται στις κοινωνικές επιστήμες και τις κοινωνικές αντιλήψεις για τη ζωή, ο άνθρωπος αυτός καθαυτός δεν μπορεί να απεικονιστεί, μια και αποτελεί μια αφηρημένη έννοια. Προτιμούμε την κοινή ζωή, να ζούμε μαζί, υπό συνθήκες όπου η απούσια γνωριμίας είναι αδύνατη. Πρόκειται για πολύ στενές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και σε αυτή την περίπτωση είναι δυνατόν να στηριζόμαστε στην αληθινή συν-ύπαρξη.
Σε σχέση με τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, ήδη από την δεκαετία του '90, οι γνώσεις μας μας επέτρεψαν να αξιολογίσουμε τις ευκαιρίες της Γαύδου και να οργανώσουμε το ενεργειακό πρόγραμμα των σπιτιών μας με βάση τις παροχές της φύσης. Η Γαύδος έχει μεγάλη ηλιοφάνεια, και ανέμους μέχρι 10 μπροφώρ. Έτσι, μια ανεμογεννήτρια και φωτοβολταϊκά πλαίσια με μπαταρίες είναι ο ευκολότερος τρόπος επίλυσης των ενεργειακών προβλημάτων. Κατασκευάσαμε μια ανεμογεννήτρια (φωτ. Νο ??), το σχέδιο της οποίας δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο και η οποία δουλεύει με ανέμους οποιασδήποτε έντασης, προσφέροντας συνεχή ροή ενέργειας. Επιπλέον, χτίζουμε τα σπίτια μας με τέτοιο τρόπο, ώστε δεν απαιτείται θέρμανση με ξύλα ή πετρέλαιο, μιας και εκμεταλλεύονται το ήλιο για την επίτευξη θερμικής ισορροπίας.

Υπάρχουν και άλλες ομάδες στον κόσμο που έχουν αντίστοιχες επιδιώξεις με εσάς; Αν ναι, που βρίσκονται; Είστε σε επαφή μαζί τους;

Οι άνθρωποι με τους οποίους βρισκόμαστε σε συμφωνία δεν ζουν μονάχα στη Γαύδο. Η Σχολή μας έχει τρία διαφορετικά παραρτήματα, ένα στη Ρωσία, ένα στη Γαύδο και ένα στη Νότιο Αμερική, στη Βενεζουέλα. Ο τρόπος ζωής είναι κοινός. Στη Ρωσία, η Σχολή βρίσκεται σε ένα απομακρυσμένο μέρος περιτριγυρισμένο από δάσος. Εκεί δουλεύουμε στη γη, και καλύπτουμε τις ανάγκες μας εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που παρέχονται τοπικά. Στη Βενεζουέλα, η ομάδα βρίσκεται σε ένα νησί, στη θάλασσα της Καραϊβικής. Η ίδια εικόνα παρουσιάζεται παντού, υπάρχει η ίδια φιλοσοφία. Με αυτούς τους ανθρώπους έχουμε άνευ όρων συμφωνία.
Να πούμε και λίγα πραγματα για εκείνους με τους οποίους έχουμε συμφωνία υπό όρους. Αυτό σημαίνει ότι συμφωνούμε σε μερικά πράγματα και διαφωνούμε σε κάποια άλλα. Οι σχέσεις μας εξαρτώνται από το πόσο κοντά βρίσκονται οι φιλοσοφικές μας βάσεις. Υπάρχουν θιβετιανές σχολές με τις οποίες είμαστε κοντά και σε επικοινωνία. Στην Ευρώπη, υπάρχει μια σχολή Ροδόσταυρων με την οποία συμφωνούμε σε πολλά σημεία. Ακόμη, υπάρχουν θρησεκυτικές σχολές, όπως ορθόδοξα μοναστήρια με τα οποία έχουμε πολλά κοινά. Επίσης, κάποιες σχολές Σουφιστών βρίσκονται κοντά μας. Υπάρχουν συνεχείς διαφωνίες, μπορεί να πει κανείς και πόλεμοι, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια της φιλοσοφίας. Αυτές είναι οι επαφές μας.

Μπορείτε να μας εξηγήσετε με λίγα λόγια τι είναι το Πυθαγόρειο Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Ερευνών για την Αθανασία του Ανθρώπου;

Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα σύστημα με δύο αλληλοσυμπληρωματικές δομές. Το επιστημονικό ινστιτούτο βασίζεται στην έρευνα και την εφαρμογή του τρόπου ζωής του ανθρώπου στη Γη. Χρησιμοποιώντας την οικουμενική επιστήμη του Πυθαγόρα, μπορεί φιλοσοφικά να προβλέψει μερικές επιλογές για το μέλλον της ανθρωπότητας. Πιστεύουμε ότι η φιλοσοφία πρέπει να προηγείται όλων των επιμέρους συμπαγών ερευνών και να τους δίνει ουσία πριν καν ακόμη αυτές ξεκινήσουν. Μια τέτοια ολιστική προσέγγιση αποτελεί τη βάση της ιδέας πίσω από το ινστιτουτο. Έτσι, πρώτα πρέπει να υφίσταται ένα φιλοσοφικό πλαίσιο αρμονικής συνύπαρξης και έπειτα να δημιουργούνται εφαρμογές οι οποίες είναι περιορισμένες ως προς την ανάπτυξή τους, κι αυτό περιλαμβάνει περιορισμό ως προς τον ρυθμό ανάπτυξής τους. Όλοι αυτοί οι περιορισμοί προκύπτουν από την ύπαρξη κοινών συμφερόντων και όχι εγωκεντρικών συμφερόντων των μερών που απαρτίζουν το σύνολο. Για παράδειγμα, εμφανίζεται το ερώτημα “Υπάρχει νόημα να αναπτυχθούν τα ηλεκτρονικά;”. Από τη φιλοσοφική σκοπιά, είναι εφικτό να καταστεί κατανοητός ο βαθμός μέχρι τον οποίο μπορούν να αναπτυχθούν, εν αντιθέσει με τις ανεξάρτητες ανάγκες ανάπτυξης των ηλεκτρονικών αυτών καθεαυτών.
Αυτό είναι το ήμισυ του Ινστιτούτου. Το υπόλοιπο μισό αφορά σε ένα ναό, κατά μια έννοια στην θρησκευτική ερμηνεία της ζωής, την οποία απλά φωτογραφίσαμε από τον τρόπο ζωής στην αρχαία Ελλάδα, στις μέρες του Πυθαγόρα και προγενέστερα. Εκείνη την εποχή, η συμμετοχή των θεών στη ζωή των ανθρώπων ήταν γεγονός. Γνωρίζουμε ότι θεοί και άνθρωποι, θνητοί και αθάνατοι, μπορούσαν να συνυπάρχουν, και να οργανώνουν κάθε είδους κοινές σχέσεις, μέχρι και τους Ολυμπιακούς Αγώνες όπου θεοί και άνθρωποι έπαιζαν μαζί. Υπάρχει η δυνατότητα αυτού του είδους της στενής ανθρώπινης- θεϊκής συνύπαρξης. Αυτό που εννοούμε δεν είναι θρησκευτικό με την στενή έννοια του όρου, αλλά μια σχεδόν θρησκευτική κατανόηση, μια και θρησκεία και επιστήμη κινούνται πάντα μακριά η μία από την άλλη. Εμείς πιστεύουμε ότι αυτές πρέπει να διασταυρώνονται και να αλληλοπροσδιορίζονται αμοιβαία. Έτσι, δεν πρόκειται για αμιγή επιστήμη ή αμιγή θρησκεία, διαχωρισμένες η μία από την άλλη. Θεωρούμε ότι η Αρχαία Ελλάδα προσέφερε ένα παράδειγμα αυτής της διασταύρωσης, αυτής της ένωσης, όπου η θεολογία συγκαταλεγόταν ανάμεσα στις επιστήμες και οι θρησκευτικές σπουδές περιλαμβάναν τη μελέτη της γλωσσολογίας και της επιστήμης των αριθμών.

Έχει προκαλέσει αίσθηση η απόφασή σας να κατασκευάσετε ναό του Απόλλωνα. Από πού πηγάζει η επιθυμία σας αυτή; Σχετίζεται με κάποιου είδους θρησκευτικό συναίσθημα ή ο ναός θα αποτελέσει κάποιου είδους πολιτιστικού μεγάρου για το Π.Ι.Φ.Ε.Α.Α;

Ο ναός δεν θα είναι ένα αμιγώς θρησκευτικό αντικείμενο, μιας και δεν πιστεύουμε στην αμιγή θρησκεία. Είναι προορισμένος για την πιθανότητα να οργανωθεί η συμπεριφορά και, ιδιαίτερα, οι ηθικές αντιλήψεις του ανθρώπου για την επιστήμη. Δεν είναι τα πάντα εφικτά για τις επιστήμες, και δεν πρέπει να γίνονται τα πάντα διαμέσου των επιστημών. Σε αυτή την περίπτωση, η ανθρώπινη ηθική διασώζει τα γειτονικά βασίλεια των ζώων, των φυτών και των ορυκτών, γιατί δεν τους επιτρέπει να θεωρούνται αναλώσιμοι πόροι. Αντιθέτως, τους φέρεται σαν να είναι συν-αδελφοί στη ζωή. Οι ηθικές τοποθετήσεις είναι εξαιρετικά πολύτιμες, μια και η επιστημονική προσέγγιση δεν έχει όρια, και είναι απαραίτητο να περιοριστεί. Έτσι, και μόνο η ύπαρξη του ναού σε συνδιασμό με το ινστιτούτο είναι αναγκαία για ηθικά υγιείς δραστηριότητες και για ένα ηθικά υγιή τρόπο ζωής. Όλα αυτά είναι αντεγραμμένα από τους αρχαίους Έλληνες και ο Απόλλωνας είναι πολύ σημαντικός για εμάς γιατί ήταν ο άμεσος δάσκαλος, ο Πυγμαλίωνας αν θέλετε, του Πυθαγόρα. Ακόμη και κάποια όργανα του σώματος του Πυθαγόρα άνηκαν στον Απόλλωνα.

Για ποιο λόγο ζητήσατε άδεια ανέγερσης ναού από την Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου (δεδομένου ότι η απάντηση ήταν αναμενόμενη); Πως σχολιάζετε το δελτίο τύπου που εξέδωσε η Μητρόπολη;

Ο δεύτερος πυλώνας, μετά το αρχαίο Πυθαγόρειο σύστημα, είναι για εμάς η Βυζαντινή Εκκλησία. Πρόκειται για ένα νεότερο δόγμα, αλλά είναι γεγονός ότι, στο Βυζάντιο, κράτος κι εκκλησία βασίζονταν στην κληρονομιά των αρχαίων Ελληνικών παραδόσεων. Για παράδειγμα, τα παιδιά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση διδάσκονταν την αρχαία Ελληνική γλώσσα και θρησκεία. Οι θρησκευτικές φιλοσοφικές κατασκευές στηρίζονταν στους αρχαίους Ελληνικούς κανόνες.. Η αντίθεση ανάμεσα στον Χριστιανισμό και τον παγανισμό δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο στη Δύση, όπου ο παγανισμός θεωρούταν έγκλημα. Στο Βυζάντιο, αποτελούσε μέρος της αρχαίας κληρονομιάς. Συγκεκριμένα, τα συγγράματα του Μέγα Βασιλείου δηλώνουν άμεσα, ότι μια τέτοια μετάβαση πράγματι έλαβε χώρα, και ότι ο Χριστιανισμός είναι μια θαυμάσια απεικόνιση του βάθους
της σχέσης μεταξύ φιλοσοφίας και θρησκείας.
Για αυτό το λόγο, ο σεβασμός μας στη Βυζαντινή Εκκλησία της εποχής δεν έρχεται σε αντίθεση με τις αντιλήψεις μας. Παρόλα αυτά, με το πέρασμα του χρόνου, η κατάσταση άλλαξε. Αλλά η ουσία δεν έγκειται σε αυτό το σημείο. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι στη Βυζαντινή Εκκλησία μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά η πίστη και η γνώση. Και φυσικά, από τη Βυζαντινή Εκκλησία προέρχονται οι Εκκλησίες της Ελλάδας και της Κρήτης, όπως επίσης και η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου όλοι οι χριστιανικοί κανόνες έχουν Βυζαντινές ρίζες. Η Βυζαντινή Εκκλησία δεν ήταν ποτέ σε ανταγωνιστική θέση με τη φιλοσοφία Μεταξύ τους υπήρχε ένα πεδίο αρμονικής αντιστοιχίας.
Για το λόγο αυτό, δεν μπορούμε να θεωρησουμε ότι αυτή η παράδοση μπορεί να είναι ενάντια στη επιθυμία μας να ιδρύσουμε το Ινστιτούτο. Και οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός για εμάς και τις προθέσεις μας είναι προσωρινός και μπορεί να ξεπεραστεί. Εντοπίσαμε κάποια έργα του Μεγάλου Βασιλείου και τα δημοσιεύσαμε στον ιστόχωρό μας . Νομίζουμε ότι το σχόλιο μας για το δελτίο τύπου της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου, μοιάζει ακριβώς με αυτή την επιστολή του Μεγάλου Βασιλείου.

Γνωρίζετε ότι στη χώρα μας υπάρχουν οργανώσεις και συλλογικότητες για την παλινόρθωση της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας; Θα θέλατε να τους στείλετε κάποιο μήνυμα;

Ναι, και βέβαια επιθυμούμε να τους στείλουμε ένα μήνυμα. Η διδασκαλία του Πυθαγόρα, βεβαίως δεν οδηγεί στον Ελληνικό εθνικισμό. Βασιζόταν στις παραδόσεις και τον πολιτισμό των Αιγυπτίων, της Βαβυλώνας και της Ελλάδας. Πρόκειται για μια γήινη διδασκαλία, λαμβάνοντας υπόψη ότι από εκεί προέρχονται όλες οι επιστήμες, οι τέχνες και πολλά ακόμη. Αυτό που υποστηρίζουμε είναι ότι η απόχρωση στρατιωτικών σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους, έθνη ή θρησκείες μπορεί να αποδειχθεί θανάσιμες.
Με τις ομάδες που ασχολούνται με τις αρχαίες Ελληνικές παραδόσεις, δεν μπορούμε να έχουμε και δεν θα υπάρξουν διαφωνίες. Είναι σύμμαχοι και φίλοι μας. Η αλληλογραφία που λαμβάνουμε από όλη την Ελλάδα ως απάντηση στη δημοσίευσης των προθέσεών μας, μας εμπνέει, μας κάνει χαρούμενους και μας δίνει δύναμη. Κυριολεκτικά συμφωνούμε με κάθε επιστολή που έχουμε λάβει.

Με τι υλικά σκοπεύετε να κατασκευάσετε τον ναό; Υπάρχει κάποιο αρχιτεκτονικό μοντέλο πάνω στο οποίο θα δουλέψετε; Πότε προβλέπεται να είναι έτοιμος;

Τα υλικά που έχουν συσσωρευτεί στη Γαύδο τα τελευταία δέκα εκατομμύρια χρόνια, μας επιτρέπουν να χτίσουμε το ναό. Υπάρχουν υπέροχες πέτρες εδώ. Ολόκληρη η εξωτερική διακόσμιση του ναού θα γίνει με πέτρες. Παράλληλα, οι σύγχρονες τεχνολογίες επιτρέπουν την προστασία από σεισμούς και για το λόγο αυτό, θα χρησιμοποιήσουμε τσιμέντο ενισχυμένο με σιδερόβεργες, προκειμένουν να αποφύγουμε την καταστροφή του ναού από φυσικά αίτια.
Η αρχιτεκτονική μας μελέτη για το μοντέλο του ναού προέρχεται από τους αρχαίους Ελληνικούς ναούς. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθεί να είναι μια σύγχρονη κατασκευή και επιδιώκουμε την ισορροπία μεταξύ του πως μπορεί να είναι ένας σύγχρονος ναός σε σχέση με το αρχαίο πρωτότυπό του. Οι λέξεις-κλειδιά που περιγράφουν το αρχιτεκτονικό σχέδιο είναι φως και αέρας. Γι' αυτό δεν θα υπάρχουν τοίχοι σε αυτό το ναό, υπάρχουν 24 κολώνες, και ο χώρος του ναού θα είναι υπαίθριος και ανοιχτός σε όλους τους ανέμους. Θα είναι τόπος διεξαγωγής μυστηρίων κάτω από τον ουρανό. Απουσία εμποδίων σε σχέση με την έκδοση αδειών και άλλες διακοπές, τεχνικά χρειαζόμαστε δύο μήνες για να χτίσουμε τον ναό. 'Εχουμε τα υλικά. Το καλοκαίρι προγραμματίζουμε να διεξάγουμε το πρώτο μυστήριο. Αλλά, εάν η αντίσταση τύχει να είναι στρατιωτικού είδους, θα είναι απαραίτητο να κάνουμε μερικές διορθώσεις στα σχέδιά μας.
Σκοπεύουμε να χτίσουμε όχι μονάχα το ναό, αλλά και ένα κτίριο για το Ινστιτούτο, μία συνεδριακή αίθουσα για τις συναντήσεις των επιστημονικών συνεδρίων που θα οργανώνουμε και όπου θα συζητούνται ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο ζωής του ανθρώπινου όντος. Στο σχέδιο του κτιρίου του ινστιτούτου, μπορείτε να δείτε ότι η αίθουσα συνεδριάσεων παρέχει θέα 360º. Τα σχέδιά μας περιλαμβάνουν την κατασκευή αυτών των κτιρίων.

Ποιες είναι οι σχέσεις σας με τους ντόπιους κατοίκους του νησιού; Πως αντιμετωπίζουν όλες αυτές τις πρωτοβουλίες σας;

Δόξα τω Θεώ, οι ντόπιοι έχουν διαφορετικές στάσεις απέναντι στις πρωτοβουλίες μας. Γενικά, κατά την διάρκεια των 12 χρόνων που είμαστε στη Γαύδο, δεν ήρθαμε σε αντιπαράθεση με τους ντόπιους. Και με τη βοήθεια του Θεού, δεν θα έρθουμε στο μέλλον. Τα εμπόδια για την εύκολη και απρόσκοπτη κατασκευή του ναού είναι, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, το γεγονός ότι οι ντόπιοι είναι πολύ νομοταγείς πολίτες. Οι δυσκολίες για έκδοση άδειας κατασκευής στη Γαύδο, έχουν να κάνουν με πολλούς νόμους που δεν σχετίζονται άμεσα με την συγκεκριμένη κατασκευή, αν και εφαρμόζονται αδιακρίτως. Για παράδειγμα, το Δασαρχείο και η Αρχαιολογική Υπηρεσία αποτελούν σοβαρά εμπόδια οικοδόμισης. Διαλέξαμε μια τοποθεσία για το ναό που, πρακτικά, είναι ένας γυμνός βράχος ο οποίος προεξέχει από το γκρεμό πάνω από τη θάλασσα. Ούτε αρχαιολογικά ευρήματα, ούτε δάσος μπορούν να υπάρξουν πάνω σε αυτό το βράχο. Αλλά, στους χάρτες της αρχαιολογικής υπηρεσίας και του Δασαρχείου ανήκει σε ζώνη Α. Ως αποτέλεσμα, η έκδοση άδειας οικοδόμησης σε αυτό το βράχο δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και οι ντόπιοι, από τη δική μας οπτική, είναι πολύ νομοταγείς, παρά την περίεργη εφαρμογή των σχετικών νόμων. Εκτός των άλλων, έχουν προκύψει και θρησκευτικά θέματα. Υπάρχουν ακραίες ερμηνίες των ιδεών μας, όπου παρουσιαζόμαστε να φερόμαστε ενάντια στην Ορθόδοξη Εκκλησία μέχρι του σημείου ότι προσπαθούμε να αλλάξουμε την ορθόδοξη θρησκεία. Η γνώμη μας είναι ότι όλα αυτά είναι προσωρινά εμπόδια. Σταδιακά, με τις κατάλληλες εξηγήσεις και πειθώ, όλα αυτά τα θέματα θα διελευκανθούν. Δεν έχουμε καμιά διάθεση να αναδιαρθρώσουμε τη θρησκεία. Παρεμπιτόντως, στη Γαύδο, έχουμε αναστηλώσει δέκα ορθόδοξα παρεκκλήσια, μερικά εκ των οποίων ήταν υπό κατάρρευση. Έτσι, το θέμα με τη θρησκεία, ναι μεν δεν είναι απλό, αλλά μπορεί να ξεπεραστεί.

Στην επιστολή σας προς το Δημοτικό Συμβούλιο Γαύδου αναφέρετε ανάμεσα στα άλλα: «Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία, υπήρξε μια περίοδος στην Ελλάδα όπου οι Θεοί με τους Ανθρώπους συνυπήρχαν. Το Ινστιτούτο θα μελετήσει τη δυνατότητα αυτής της ιδέας πέρα από το μύθο, να αποτελέσει σύγχρονο τρόπο ζωής». Θα μπορούσατε να αναπτύξετε τις σκέψεις σας σχετικά με τα παραπάνω; Έχετε στο μυαλό σας κάποιο νέο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης;

Το ερώτημα για την συνύπαρξη μύθου και πραγματικότητας επίσης προέρχεται από τις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις. Σήμερα, η δημιουργία των μύθων είναι ένας ευρέως διαδεδομένος τρόπος για να αποπροσανατολίζονται τα μυαλά των ανθρώπων. Υπάρχει ο μύθος ότι οι επιστήμες θα σώσουν τον κόσμο, ότι είναι δυνατόν να πολεμήσουμε για την ειρήνη, ότι η οικονομία μπορεί να είναι καρποφόρα, κ.ο.κ. Διαφορετικοί μύθοι κυκλοφορούν συνέχεια και έχουν μικρή σχέση με το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Η δημιουργία τέτοιων μύθων λειτουργεί σαν μια σοβαρή θανατηφόρα ασθένεια, γιατί δεν μπορεί να συγκριθεί με την πραγματική ζωή. Υπάρχει το υπέροχο παράδειγμα του Σλήμαν, ο οποίος πίστεψε στον Όμηρο και ανέσκαψε την Τροία. Η ύπαρξή της ήταν μια πραγματικότητα που με τον καιρό έγινε μύθος στον οποίο κανείς πια δεν πίστευε. Ο μύθος είναι μύθος και αυτό που οι άνθρωποι θεωρούν πραγματικότητα, για παράδειγμα το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα, ή άλλες τέτοιες ανοησίες, αυτή είναι η πραγματικότητα γι' αυτούς. Η φιλοσοφία δεν μπορεί να διαχωρίζει το μύθο και τη ζωή, οφείλει να τα συνδιάζει και όσο πιο κοντά βρίσκονται, τόσο το καλύτερο. Μύθος και πραγματικότητα πρέπει να αλληλοσυγκρατούνται, ώστε να αποφεύγονται τα άκρα. Και για αυτό υποστηρίζουμε ότι σε μια σύγχρονη ζωή μαζί με τους θεούς, πρακτικά προτιμούμε τη δημιουργία, όχι μύθων, αλλά της πραγματικότητας. Και, υπό αυτό το πρίσμα, μπορούμε να σκεφτούμε την απάντηση στην ερώτησή.
Μπορούμε να διακρίνουμε τριών ειδών επιστήμες, τις φυσικές, τις κοινωνικές και τις ανθρωπιστικές. Σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, δόθηκε προτίμηση σε μία από αυτές, περισσότερο από όσο ήταν απαραίτητο. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια ολόκληρου του 20ου αιώνα, η εμφάνιση των φυσικών επιστημών οδήγησε στην ανάπτυξη τεχνολογιών, οργάνων μέτρησης, κ.ο.κ. Οι κοινωνικές επιστήμες ερευνούν ομαδικά, μαζικά φαινόμενα. Μεγάλη σημασία δόθηκε και σε αυτές τις επιστήμες. Έτσι, εμφανίστηκε ο μαρξισμός, ο φασισμός κ.ο.κ. Πιστεύουμε ότι ο 21ος αιώνας είναι ο χρόνος για την ανάπτυξη των ανθρωπιστικών επιστημών, των επιστημών για το ανθρώπινο ον.
Η επικράτηση της ανάπτυξης των ανθρωπιστικών επιστημών οδηγεί στην τοποθέτηση του ανθρώπου εντός του φυσικού κόσμου. Και στο να υπάρξει, επιτέλους, απάντηση στο ερώτημα για τον προορισμό του ανθρώπινου όντος, για τον τρόπο της ύπαρξής του, ο οποίος ίσως να διαφέρει από αυτόν του ζώου.
Στις ανθρωπιστικές επιστήμες, περιλαμβάνονται οι επιστήμες για τη γλώσσα, τη γραμματική και τη γραφή. Υπάρχουν πολλά μυστικά και σε αυτά τα πεδία κι έχουμε πολύ φτωχή γνώση της γλώσσας. Ποιό σκοπό εξυπηρετούν οι γλώσσες, τι είναι η γραφή και γιατί έχουν δοθεί στον άνθρωπο κατ' αποκλειστικότητα;
Με αυτή την έννοια, ένα κοινωνικό μοντέλο βασιζεται στις ανθρωπιστικές επιστήμες και όχι στις κοινωνικές ή τις φυσικές επιστήμες. Κατά τη γνώμη μας, στον 21ο αιώνα οι ανθρωπιστικές επιστήμες θα κυριαρχήσουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το κοινωνικό μοντέλο είναι πρωτίστως ανθρωπιστικού χαρακτήρα, κι έπειτα ακολουθούν τα κοινωνικά και φυσικά μοντέλα. Ένα κοινωνικό μοντέλο καθίσταται εφικτό, εφόσον δεν παραβιάζει τους νόμους της ανθρώπινης επικοινωνίας. Πλέον, υπάρχει μια ανισορροπία στις σχέσεις ανάμεσα σε αυτούς τους τρεις πυλώνες της επιστήμης. Ο τρόπος ζωής είναι ένα ανθρωπιστικό πρόβλημα. Τα κοινωνικά μοντέλα χωρίς ανθρωπιστικές έννοιες, μερικές φορές περιέχουν τέτοιες ανοησίες, που είναι απαίσιο μόνο να το σκεφτεί κανείς. Για παράδειγμα, υπάρχει η αντίληψη ότι οι Τούρκοι είναι εχθροί των Ελλήνων και ότι οι Ρώσοι είναι εχθροί των Γερμανών, ή άλλες ανοησίες πάνω στις οποίες βασίζεται η κοινωνική συμπεριφορά. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι ανθρωπιστικές επιστήμες απουσιάζουν. Είναι η συνάντηση, η γνωριμία που εξαλείφει τα λανθασμένα κοινωνικά μοντέλα. Γνωρίσαμε Γερμανούς κι συνέβη να είναι όχι και τόσο κακοί άνθρωποι, και φανταστείτε ότι μαλώναμε μεταξύ μας για τόσα πολλά χρόνια, λόγω του κοινωνικου μοντέλου. Σχετικά με τα κοινωνικά μοντέλα, είναι απαραίτητο να είναι κανείς εξαιρετικά προσεκτικός, και αποτελεί αναγκαιότητα αυτά να βασίζονται σε ανθρωπιστικές έννοιες.

Πως σχολιάζετε την ανακοίνωση της 7ης Φεβρουαρίου 2011 από την οργάνωση Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών;

Όσον αφορά στην ιδεολογία αυτής της ομάδας, είμαστε απόλυτα σύμφωνοι και δεν μπορούμε παρά να υποστηρίξουμε ότι αναφέρεται σε σχέση με το σεβασμό στην Αρχαία Ελληνική παράδοση. Όμως, μέσα στις προθέσεις τους περιλαμβάνεται και η έρευνα για εχθρούς. Βρήκαν έναν αντάξιο εχθρό στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά φαίνεται ότι δεν τους είναι αρκετός. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι η βασική δραστηριότητα ενός οργανισμού με πολιτιστικούς σκοπούς είναι η μάχη. Οι Έλληνες θεοί δεν είχαν εχθρούς και δεν καταφέρθηκαν ποτέ ενάντια στη Χριστιανική Εκκλησία.
-----------------------------------------------------------------

Ο γνωστότερος φορέας της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας στη χώρα μας, Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ), εξέδωσε σχετική ανακοίνωση στις 7/2/2011. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται:
Μια ακόμη επιχείρηση παρώδησης της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας
Στον οποιονδήποτε λοιπόν έχει σώας τα φρένας και την κρίση ορθή γεννιούνται αυτόματα τρία εύλογα ερωτήματα:
1. Από πού νομιμοποιούνται αυτοί οι ορθόδοξοι «ενορίτες», που επικαλούνται ευθέως την Παναγία, ζητούν την ευλογία του ορθόδοξου θεοκράτη και επικαλούνται την «χριστιανική ευσπλαχνία» του, να πιάνουν στο στόμα τους τον Θεό της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας Απόλλωνα και να σχεδιάζουν να του ανεγείρουν δήθεν «Ναό»;
2. Από πού νομιμοποιούνται αυτοί οι κύριοι να θέτουν την πρόθεση ανέγερσης Ελληνικού Ναού (εντός ή εκτός εισαγωγικών) υπό την κρίση των θεοκρατών της τυραννεύουσας Ορθόδοξης Εκκλησίας;
3. Από πού νομιμοποιούνται αυτοί οι κύριοι να παρωδούν την έννοια του Θεού (υπαρκτού «ταξιθετικού» όντος που δεν έχει αποκοπεί από την Πρώτη Αιτία) και του Ναού (εκεί όπου «ναίουσιν», δηλαδή κατοικούν οι Θεοί) της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας και να υποβιβάζουν την λατρευτική πράξη σε θεατρική αναπαράσταση;
Η απάντηση και στα τρία ερωτήματα είναι: προφανώς από πουθενά! Θεώρησαν ίσως ότι η Ελληνική Εθνική Θρησκεία είναι θρησκεία νεκρή και ο καθένας μπορεί να την σκυλεύει κατά το δοκούν. Δυστυχώς όμως γι' αυτούς, τα πράγματα δεν έχουν έτσι. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία όχι μόνον είναι ζώσα, με ιστορική συνέχεια μάλιστα από τον 15ο αιώνα έως σήμερα, αλλά επίσης έχει δομή και κυριαρχικά δικαιώματα.

Έντονη ήταν η αντίδραση της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελινού στο αίτημα των επιστημόνων της Γαύδου. Σε Δελτίο Τύπου που κυκλοφόρησε στις 2/2 αναφέρονται ανάμεσα στα άλλα:
Σε μια εποχή βαθιάς ηθικής και πνευματικής ύφεσης και παρακμής, απόρροια της οποίας είναι η οικονομική κρίση ως και ό,τι άλλο βιώνομε στην ζοφερή πραγματικότητα του σήμερα, έχοντας ως αποτέλεσμα να γίνεται ο βίος μας α-βίωτος, η Εκκλησία του Χριστού καλεί τα παιδιά Της και τον κόσμο όλο σε πνευματική αφύπνιση και εγρήγορση. Η προσπάθεια επιστροφής στην ειδωλολατρία, η αναβίωση του δωδεκαθέου και των διονυσιακών τελετών, δεν δίδουν διέξοδο στα αλύτρωτα αδιέξοδα της καθημερινότητας μας, αλλά φανερώνουν και αποκαλύπτουν το βάθος και την ουσία του προβλήματος.
Στην προσπάθεια αποχριστιανισμού, αποϊεροποίησης και απογύμνωσης του τόπου και της κοινωνίας μας ας κρατήσομε «πάντα ανοικτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας», μένοντας σταθεροί στις αιώνιες και διαχρονικές αξίες και παραδόσεις του Γένους και της Ρωμιοσύνης, ακούοντας την προτροπή του Αποστόλου Παύλου: «…αδελφοί, στήκετε, καὶ κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι᾿ επιστολής ημών» (Β΄ Θεσ. 2,15).

--------------------------------------------

Σημείωση: Μέρος της συνέντευξης δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό "Φαινόμενα" του Ελεύθερου Τύπου. Το meta-journalist τη δημοσιεύει εδώ ολόκληρη.

Οιωνοί ιερών συγκρούσεων

2011-03-16T11:30:00.000-07:00

Για τις νέες επικείμενες συγκρούσεις Χριστιανισμού-Ισλάμ

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, George Bush Junior, έκανε αρκετές φορές λόγο για εκείνες τις σκοτεινές δυνάμεις από την ανατολή που επιθυμούν διαχρονικά να εξαφανίσουν από προσώπου Γης τους «καλούς» δυτικούς. Αυτές οι δηλώσεις, στις οποίες και δόθηκε μια καθαρά θρησκευτική χροιά, πραγματοποιήθηκαν μέσα σε ένα πολεμικό σκηνικό –είτε στο Αφγανιστάν, είτε στο Ιράκ- και αποτέλεσαν ουσιαστικά ένα μέρος της «απάντησης» των αμερικανών στα δραματικά, και επίσης αρκετά σκοτεινά, γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 με τη φονική επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης.
Όμως η σύγκρουση Ανατολής και Δύσης δεν αποτελεί μια καινούργια υπόθεση. Ως γνήσια πνευματικά τέκνα του Ιουδαϊσμού, ο Χριστιανισμός και ο Ισλαμισμός διεκδίκησαν μέσα από τα ιερά τους κείμενα τη μοναδικότητα της αληθινής πίστης προς τον έναν Θεό, ακυρώνοντας ταυτόχρονα όλες τις υπόλοιπες θρησκευτικές πεποιθήσεις και αναπτύσσοντας –όπως είναι λογικό- τη μισαλλοδοξία και τον φανατισμό ενάντια στο διαφορετικό. Μετά το 1000 μ.Χ παρατηρείται μια πολεμική ανάφλεξη θρησκευτικού χαρακτήρα στον χώρο της Μεσογείου. Η προσπάθεια ανακατάληψης παλαιών εδαφών από τους Δυτικούς στην περιοχή της Β. Αφρικής, θα επιφέρει την αντίδραση των Μουσουλμάνων προκαλώντας αρκετά προβλήματα στους χριστιανούς προσκυνητές των Αγίων Τόπων. Η έκρυθμη κατάσταση που δημιουργείται θα οδηγήσει σταδιακά στην κήρυξη των Σταυροφοριών, μεγάλων πολεμικών επιχειρήσεων καθαρά θρησκευτικού χαρακτήρα, με σκοπό «την ανακατάληψη των Αγίων Τόπων από τους Μουσουλμάνους, ως απάντηση στη «Τζιχάντ» (ιερός πόλεμος) των τελευταίων. Η «αύρα» των εχθροπραξιών αυτών που αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα στο όνομα μιας θρησκείας, συνεχίζει δυστυχώς να υφίσταται μέχρι και τις μέρες μας.
Επιστρέφοντας στο παρόν, πρέπει να τονιστεί ότι η προσεκτική εξέταση των γεγονότων οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μια νέου τύπου διαθρησκευτική σύγκρουση είναι προ των πυλών. Στις 2 Μαρτίου δολοφονήθηκε ο υπεύθυνος για τις θρησκευτικές μειονότητες υπουργός της Πακιστανικής κυβέρνησης, Σαχμπάζ Μπάτι, χριστιανός στο θρήσκευμα. Ο Μπάτι ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος που είχε αντιδράσει στην επιβολή του αμφιλεγόμενου λόγου «περί βλασφημίας», σύμφωνα με τον οποίο επιφέρεται ποινή θανάτου σε όποιον κριθεί ότι προσβάλλει το Ισλάμ. Για την ίδια ακριβώς αιτία, είχε προηγηθεί και η δολοφονία του κυβερνήτη της επαρχίας Πουντζάμπ Σαλμάν Ταζίρ στις 4 Ιανουαρίου. Μάλιστα ο Ταζίρ εκτελέστηκε από τον ίδιον του τον σωματοφύλακα.
Στη «γειτονιά» μας πάλι, οι κοινωνικές αναταραχές που βιώνουν οι χώρες της Β. Αφρικής και που σύντομα αναμένεται –σαν άλλο ντόμινο- να μεταφερθούν και σε μουσουλμανικές χώρες της Μ. Ανατολής, υποθάλπτουν έναν κίνδυνο που δεν έχει έχει ως τώρα αξιολογηθεί ικανοποιητικά. Οι ανησυχίες που προκύπτουν σχετίζονται με την πιθανή άνοδο στην εξουσία ακραίων μουσουλμανικών στοιχείων. Να σημειωθεί ότι οι περισσότερες από τις χώρες αυτές βρίσκονταν επί δεκαετίες κάτω από «δυτική επιρροή», παρά τις διαφορές στο θρησκευτικό ζήτημα.
Είναι βέβαιο ότι οι γεωπολιτικές «ισορροπίες» του πλανήτη αναμένεται στο άμεσο μέλλον να αλλάξουν άρδην. Οι συνέπειες της κατάστασης αυτής σε ότι αφορά την ειρήνη μεταξύ των κρατών παραμένουν προς το παρόν άγνωστες, αν και οι οιωνοί δεν εμπνέουν ιδιαίτερη αισιοδοξία. Άλλωστε οι άνθρωποι «γίνονται» αυτό που τους βάζεις στο μυαλό τους. Και δυστυχώς, εδώ και αρκετούς αιώνες, το «λογισμικό» έχει προκύψει ελαττωματικό…

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Φαινόμενα" (5/3/2011)

Υπερ Βωμών και Εστιών

2011-03-02T08:14:00.000-08:00

Για τη διάσωση και ανάδειξη του Βωμού των 12 Θεών στην Αθήνα.

Η ταλαιπωρία που υφίσταται στις μετακινήσεις του ο Αθηναίος πολίτης, είναι τεράστια τα τελευταία δύο χρόνια. Τα έργα των γραμμών του ΗΣΑΠ προκαλούν μεγάλα προβλήματα, με αποτέλεσμα οι χρόνοι μετάβασης από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο, να έχουν αυξηθεί κατά πολύ. Η μεγαλύτερη καθυστέρηση παρατηρείται στο κομμάτι Μοναστηράκι-Αττική. Οι υπεύθυνοι είχαν δεσμευτεί ότι τελικώς οι εργασίες θα ολοκληρώνονταν στα τέλη του προηγούμενου έτους. Τα σχέδιά τους άλλαξαν από μια αναπάντεχη αρχαιολογική ανακάλυψη που αποτελεί μέχρι και σήμερα την αφορμή για διενέξεις ανάμεσα σε αρχαιολόγους και ΗΣΑΠ. Όμως πόσο σημαντικό είναι αυτό το εύρημα;
Ο Βωμός των 12 Θεών αποτελούσε κατά την αρχαιότητα το κέντρο της αρχαίας αγοράς των Αθηνών. Ο Θουκυδίδης τον είχε μάλιστα συμπεριλάβει στη λίστα με τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης. Από τον Βωμό ξεκινούσαν να μετρούν τις αποστάσεις σε στάδια προς κάθε γωνιά της πόλης, ορίζοντας ουσιαστικά την τοπογραφία της. Άλλωστε όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν σήμερα οι αρχαιολόγοι, επρόκειτο για «την πλατεία Συντάγματος της αρχαίας Αθήνας».
Αυτός ο «ομφαλός» των Αθηνών έχει έρθει εδώ και μερικούς μήνες στο φως. Επί δεκαετίες βρισκόταν κάτω από τις γραμμές του ηλεκτρικού, κάπου στο μέσον της απόστασης Θησείο - Μοναστηράκι. Αυτή την περίοδο έχετε τη δυνατότητα να δείτε ένα τμήμα του, εάν σταθείτε μπροστά από την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου της αρχαίας αγοράς.
Τι μέλλει γενέσθαι με το βωμό; Σαφής απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι δυνατό να δοθεί ακόμα. Οι αρχαιολόγοι ζητούν λίγο ακόμη χρόνο έτσι ώστε να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες εργασίες στο χώρο. Αργότερα θα αποπειραθούν να σηκώσουν το βωμό από το έδαφος μεταφέροντάς τον σε κάποιο ασφαλέστερο σημείο (μέσα στην αρχαία αγορά ή σε κάποιο μουσείο). Από τη μεριά τους οι υπεύθυνοι του ΗΣΑΠ δεν έχουν διστάσει να προτείνουν ακόμα και την κατάχωση του μνημείου κάτω από τις νέες ράγες, μιας και «τα έργα έχουν καθυστερήσει»! Από τη στάση τους αυτή έχουν ήδη προκληθεί οι πρώτες αντιδράσεις στο διαδίκτυο με σχετικά άρθρα και συζητήσεις σε ηλεκτρονικές –αυτή τη φορά- αγορές. Την περασμένη Κυριακή πραγματοποιήθηκε και η πρώτη εκδήλωση διαμαρτυρίας, όταν και 150 περίπου συμπολίτες μας συγκεντρώθηκαν μπροστά από την είσοδο της αρχαίας αγοράς μοιράζοντας σε Έλληνες και ξένους ενημερωτικά φυλλάδια για τον κίνδυνο καταστροφής του Βωμού. Μαζί και ένα πανό στο οποίο και αναγραφόταν η φράση «Στις ράγες του τρένου θάβουν τα ιερά μας».
Η λογική του θαψίματος του Βωμού των 12 Θεών, αντανακλά με τον καλύτερο τρόπο την κατάχωση αξιών και πτυχών του πανάρχαιου πολιτισμού μας στα βάθη των συνειδήσεών μας. Σε μία εποχή όπου ως λαός δεχόμαστε το ένα χτύπημα πίσω από το άλλο σε οικονομικό, πολιτισμικό και ηθικό επίπεδο, ορισμένοι προτιμούν την βιαστική ολοκλήρωση ενός –έτσι κι αλλιώς καθυστερημένου- έργου του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, από την ανάδειξη του πυρήνα της πολιτικοθρησκευτικής ζωής στην αρχαία Αθήνα (με ότι αυτό συνεπάγεται). Περαστικά μας…

Δείτε το βίντεο για τη σχετική εκδήλωση διαμαρτυρίας στις 13 Μαρτίου στην αρχαία Αγορά των Αθηνών.

Σημ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη στήλη “Δούρειος Ίππος” του Μηνά Παπαγεωργίου (meta-journalist), στο περιοδικό Φαινόμενα (τ. 21, 26/2/2011).

Η κάρτα του ... Θηρίου!

2011-02-24T12:17:00.000-08:00

Για την τρομοϋστερία με την κάρτα του πολίτη.

Από τα τέλη του 2011 οι συναλλαγές των Ελλήνων πολιτών με το κράτος θα πάρουν άλλη μορφή, μιας και η κάρτα του πολίτη αναμένεται να αντικαταστήσει τις αστυνομικές μας ταυτότητες. Ο ερχομός του νέου αυτού κρατικού εγγράφου πρόκειται να διευκολύνει μια σειρά συναλλαγών μας με τις δημόσιες υπηρεσίες, ενώ αναμένεται να μειώσει κατά 25% τη γραφειοκρατία.
Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο αθώα όσο ακούγονται. Μάλιστα την προηγούμενη εβδομάδα διοργανώθηκε και σχετική εκδήλωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος. «Θα μετατρέψει κάθε χριστιανό σε αριθμό προς επεξεργασία. Θα μας κάνουν ελεγχόμενα άβουλα όντα, δηλαδή μαζάνθρωπους. Οι γέροντες μας καλούν στον αγώνα». Οι στομφώδεις αυτές εκφράσεις φέρνουν αυτομάτως στο μυαλό μας εικόνες από την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Και δεν θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αλλωστε οι απερχόμενες αστυνομικές ταυτότητες είχαν επίσης χαρακτηριστεί ως «κατασκευάσματα του διαβόλου», όταν πριν από μερικά χρόνια αντικαθιστούσαν τις παλαιότερες.
Η ιστορία του χαράγματος και του αριθμού 666 μας ταξιδεύει στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όταν και οι πατέρες της εκκλησίας ξεκίνησαν να ασχολούνται με την ερμηνεία των συμβόλων του βιβλίου του Ευαγγελιστή της Πάτμου. Στην προσπάθειά τους να αποκωδικοποιήσουν το κείμενο, συμπέραναν ότι αναλύοντας αριθμολογικά το 666 μπορεί να προκύψει ο αντίστοιχος αριθμός του ονόματος του Αντιχρίστου. Έτσι κατά τη διάρκεια των αιώνων, αρκετοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες, πολιτικοί, ακόμα και ηγέτες της δυτικής (κυρίως) εκκλησίας, κατηγορήθηκαν ως Αντίχριστοι. Η έλευσή τους θα αποτελούσε ουσιαστικά ακόμα ένα σημάδι για τον ερχομό της Δευτέρας Παρουσίας, που ως γνωστόν αποτελεί διακαή πόθο των χριστιανών εδώ και 1800 περίπου χρόνια!
Από τα τέλη της δεκαετίας του 70’ κάτι αρχίζει να αλλάζει στους χριστιανικούς φονταμελιστικούς κύκλους των ΗΠΑ. Όπως αναφέρει ο μητροπολίτης Νικοπόλεως κ. Μελέτιος στο έργο του «Το χάραγμα του Αντίχριστου στην ορθόδοξη παράδοση», εκείνη την περίοδο η έννοια του χαράγματος και του αριθμού του θηρίου απέκτησε νέα σημασία. Τα βιβλία της προτεστάντισσας, Mary Stuart Relfe, με πρώτο και καλύτερο το When your money fails (που παρουσιάζεται σήμερα ως κάτι το συνταρακτικό από Έλληνες τηλε-ελλαδέμπορους), ξεκίνησαν να ταυτίζουν για πρώτη φορά το χάραγμα της Αποκάλυψης, με τα barcode των προϊόντων, τους δίσκους συγκροτημάτων ροκ μουσικής, ακόμα και τους ίδιους τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές που έμπαιναν εκείνη την εποχή στα πρώτα σπίτια. Οι αντιλήψεις αυτές εισήχθησαν τα επόμενα χρόνια και στην Ευρώπη, καταφέρνοντας να επηρεάσουν τελικώς και εκκλησιαστικούς κύκλους.
Γι’ αυτό ακριβώς και η τρομοϋστερία με την Κάρτα του Πολίτη που παρατηρείται στις μέρες μας μοιάζει να κρύβει κάτι περισσότερο από τις υποτιθέμενες ανησυχίες για την καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων και τον έλεγχο του «Μεγάλου Αδελφού». Έτσι κι αλλιώς, κάτι τέτοιο δεν υφίσταται, μιας και έχει ανακοινωθεί πως το εν λόγω έγγραφο δεν θα περιλαμβάνει barcode, ενώ στο τσιπάκι του δεν θα εμπεριέχεται κανένα προσωπικό δεδομένο του χρήστη. Σε λίγους μήνες η κάρτα θα μπει στις ζωές μας. Θα ακολουθήσει μια περίοδος ηρεμίας. Μέχρι να ξαναβρεθεί ένα νέο σημάδι της ελεύσεως του Αντιχρίστου ξεσηκώνοντας τους πιστούς…

Σημ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη στήλη “Δούρειος Ίππος” του Μηνά Παπαγεωργίου, στο περιοδικό Φαινόμενα (τ. 20, 12/2/2011).

Ηλίας Μαριολάκος

2011-02-12T00:56:00.000-08:00

Για τη γεωμυθολογία, τα ταξίδια του Ηρακλή και τους κώδικες των αρχαίων επών.

Κατά την παιδική μας ηλικία πολλοί γοητευόμασταν από τις ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας που μας διάβαζαν οι γονείς μας. Μεγαλώνοντας, αρχίσαμε δειλά δειλά να κρυφοκοιτάζουμε πίσω από τις συμβολικές παραστάσεις που περικλείονται μέσα στα πανάρχαια αυτά διηγήματα. Ομως, όσο οι κλάδοι της επιστήμης εξελίσσονται, οι σύγχρονοι ερευνητές είναι πλέον σε θέση να αποκωδικοποιήσουν τα νοήματα και τις γνώσεις που βρίσκονται κρυμμένες για αιώνες μέσα στα έπη του Ομήρου, στη Θεογονία του Ησιόδου, στις διηγήσεις του Πλουτάρχου, του Διόδωρου του Σικελιώτη και άλλων σοφών του αρχαίου κόσμου. O Μηνάς Παπαγεωργίου (meta-journalist) παρουσιάζει σήμερα έναν τέτοιο Ελληνα ερευνητή, τον κ. Ηλία Μαριολάκο. Ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών απαντά σε μια πληθώρα ερωτημάτων σχετικά με τη νέα επιστήμη της Γεωμυθολογίας, τους κατακλυσμούς που περιγράφονται στις μυθολογίες των λαών, την αποκωδικοποιήση των ελληνικών μύθων και τα ταξίδια του Ηρακλή ανά την υφήλιο.

Η συνέντευξη με τον Ηλία Μαριολάκο

Θα μπορούσατε να μας δώσετε έναν ορισμό του όρου «γεωμυθολογία» και να μας πείτε πότε χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά;

Ο όρος «γεωμυθολογία» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία ‘60-‘70 στην Αμερική. Αργότερα έπαψε να χρησιμοποιείται και στη συνέχεια πήρα την πρωτοβουλία να τον επανεισαγάγω κάπου στη δεκαετία του ‘90. Η γεωμυθολογία είναι ο κλάδος των γεωεπιστημών ο οποίος προσπαθεί να βρει τη σχέση μεταξύ των φυσικογεωλογικών διεργασιών που συμβαίνουν στη γη και της μυθολογίας.

Υπάρχει όμως αυτή η σχέση; Κατά την άποψή μου υπάρχει και χαρακτηρίζεται τόσο ως άμεση όσο και ως έμμεση. Αμεση είναι όταν, π.χ., ένα φαινόμενο «αντιπροσωπεύεται» από μια θεότητα και συγχρόνως το φαινόμενο ταυτίζεται με τη θεότητα. Για παράδειγμα, ο Ηφαιστος ταυτίζεται με το ηφαίστειο ενώ ο τιτάνας Ωκεανός έχει ταυτιστεί με το θαλάσσιο ωκεανό. Υπάρχει όμως και μια έμμεση σχέση. Υπάρχουν μύθοι οι οποίοι περιγράφουν φυσικογεωλογικές διεργασίες που έγιναν στο απώτατο παρελθόν. Για παράδειγμα, οι ποταμοί είναι θεοί και είναι τέκνα του Ωκεανού και της Πυθίας. Οι ποταμοί όμως συγχρόνως αναφέρονται και ως γεννήτορες νησιών: Σαλαμίνας. Είναι έτσι απλώς ένα αποκύημα της φαντασίας των αρχαίων; Αραγε ο Αχελώος είναι ο γεννήτορας των Εχινάδων νήσων; Υπάρχει κάποια σχέση; Αποδεικνύεται ότι υπάρχει!

Θεωρείτε ότι όλες ανεξαιρέτως οι μυθολογίες εμπεριέχουν πληροφορίες φυσικογεωλογικού ενδιαφέροντος;

Προσωπική μου άποψη είναι ότι όλες οι μυθολογίες συνδέονται με το Homo Sapiens. Στην Ελλάδα ο Homo Sapiens έφτασε πριν από 70.000 χρόνια. Ομως, το κλίμα από τα 70.000 μέχρι τα 18.000 χρόνια πριν ήταν περίπου το ίδιο. Οι μεταβολές έγιναν από το 18000 μέχρι το 6000 πριν από σήμερα. Σε εκείνη ακριβώς την περίοδο ήταν που έπλασαν οι περισσότεροι λαοί τους θεούς τους.

Ολες οι μυθολογίες αναφέρονται σε έναν κατακλυσμό. Εχουν όλες αυτές οι ιστορίες ένα κοινό γεγονός ως αφετηρία τους;

Για να μπορέσει να ερμηνεύσει κανείς τους κατακλυσμούς πρέπει να γνωρίζει πώς μεταβάλλεται το κλίμα. Το κλίμα μεταβάλλεται περιοδικά. Επομένως, μεταβάλλονται και οι βροχοπτώσεις και τα υδρομετεωρολογικά φαινόμενα. Αρα περιμένουμε να γίνονται κατακλυσμοί σε διαφορετικές περιόδους και η γεωλογική ανάλυση έχει δείξει ότι κάτι τέτοιο έχει συμβεί. Οι κατακλυσμοί όμως που περιγράφονται και αναφέρονται στις μυθολογίες είναι κυρίως από το χώρο εκείνον όπου είχε αναπτυχθεί ένας μεγάλος πολιτισμός. Και αυτός ο χώρος είναι αυτός της Μεσογείου, της Μεσοποταμίας μέχρι και το σημερινό Περσικό Κόλπο. Υπάρχει, λοιπόν, μια ομάδα μύθων σχετικά με τους κατακλυσμούς, που αναφέρονται σε μια συγκεκριμένη περίοδο γύρω στο 4000-5000 πριν από σήμερα, δηλαδή μεταξύ 2000 και 3000 π.Χ. Αυτή η περίοδος ουσιαστικά συμπίπτει με το λεγόμενο κλιματικό όπτιμουμ της Ολοκαίνου, μια περίοδο που είχαμε υψηλότερες βροχοπτώσεις και υψηλότερη θερμοκρασία από ό,τι έχουμε σήμερα.

Θα αναρωτηθείτε πώς έχουν χρονολογηθεί αυτά τα πράγματα. Στη Μεσοποταμία, όπως γνωρίζουμε, είχαν έναν πολύ παλιό πολιτισμό που ξεκίνησε το 5000 π.Χ. Κατά την 5η χιλιετία, φτάνουν στο Εριντού οι Σουμέριοι. Εκεί, λοιπόν, υπάρχουν διαφορές στις τομές των γεωλογικών στρωμάτων. Σε ορισμένα από αυτά παρατηρούμε και ανθρώπινη παρουσία μέσω θραυσμάτων από κεραμικά. Αν τα χρονολογήσουμε όλα αυτά, θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν περίοδοι όπου έχουμε άργιλο (που σημαίνει πλημμύρα – κατακλυσμό), μετά έχουμε εμφάνιση του ανθρώπου, μετά διακόπτεται αυτή η παρουσία και ούτω καθεξής. Εχουμε, λοιπόν, οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι ο λεγόμενος κατακλυσμός του Νώε συμπίπτει με έναν κατακλυσμό που στη μυθολογία των Σουμερίων αναφέρεται ως κατακλυσμός του Σιουσούρντα. Ή με έναν άλλον κατακλυσμό, αυτόν του Ουτναπιστίμ. Οι παραπάνω πρέπει να έχουν γίνει γύρω στο 2000 π.Χ. Για τους δικούς μας κατακλυσμούς, οι μελέτες δείχνουν το 1800 π.Χ. Ομως, αυτό δεν αποκλείει το να έχουν πραγματοποιηθεί και πιο πριν. Αναφέρομαι στους κατακλυσμούς του Δευκαλίωνα και του Ωγύγου. Υπάρχει βέβαια και ο κατακλυσμός του Δαρδάνου. Εκεί είναι λιγάκι μπερδεμένα τα πράγματα διότι υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές για τον Δάρδανο.

Υπάρχει η άποψη του καθηγητή Λυριτζή, ο οποίος υποστηρίζει ότι επρόκειτο για τοπικού χαρακτήρα καταστροφή κάπου στην Πελοπόννησο, σωστά;

Ναι. Η μία άποψη είναι ότι ο κατακλυσμός αυτός έχει γίνει στο οροπέδιο της Τρίπολης. Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή την οποία αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης. Αναφερόμενος στον Δάρδανο από τη Σαμοθράκη, υποστηρίζει πως πρόκειται για τον άνθρωπο που θεμελίωσε την Τροία. Ομως, είναι γνωστό πως δεν υπάρχει μόνο μία Τροία, αλλά 7-8. Γεγονός που αποδεικνύεται στρωματογραφικά. Κάθε φορά καταστρέφεται, θεμελιώνεται ξανά, αναπτύσσεται και πάλι καταστρέφεται. Βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τροία βρίσκεται στη μεγάλη ρηξιγενή ζώνη της Ανατολίας και επομένως εκεί γίνονται τόσοι σεισμοί που οπωσδήποτε προκαλούν καταστροφές. Ομως, ο Δάρδανος (σύμφωνα πάντα με τον Διόδωρο Σικελιώτη) σχετίζεται με έναν κατακλυσμό που συνδέεται με τα νερά που έρχονται από τον Εύξεινο Πόντο. Λέει ο Διόδωρος πως γέμισε με νερό ο Εύξεινος Πόντος, τα νερά πέρασαν τον Βόσπορο και κατέκλυσαν το Αιγαίο. Ανέβηκε η στάθμη της θάλασσας στο Αιγαίο εξαιτίας της μεταφοράς του νερού, γι’ αυτό και στη Σαμοθράκη μαζεύουν οι ψαράδες κιονόκρανα από τη θάλασσα.

Προφανώς αναφέρεται στην περίοδο όπου μεγάλο μέρος του Αιγαίου αποτελείτο από στεριά.

Ναι, κάποτε ήταν στεριά. Ο Διόδωρος Σικελιώτης συνδέει την άνοδο της στάθμης στο Αιγαίο με τα νερά που ήρθαν από τη Μαύρη θάλασσα. Και περιγράφει το φαινόμενο ως συνεχές. Ερχεται, λοιπόν, τώρα η σύγχρονη επιστήμη και μπορεί να χρονολογήσει ακριβώς την περίοδο όπου τα νερά από τη Μαύρη Θάλασσα ήρθαν στο Αιγαίο. Ομως, κάποια στιγμή η «επικοινωνία» αυτή διακόπηκε. Ας μεταφερθούμε πίσω στο χρόνο, πριν από 18.000 χρόνια. Η παραμεσόγειος περιοχή και το Αιγαίο κατοικούνταν. Ε, λοιπόν, την εποχή εκείνη, οι παγετώνες που έφταναν μέχρι το Λονδίνο και το Ανόβερο ξεκίνησαν να λιώνουν και τα νερά κατέληγαν στην Κασπία, στην Αζοφική και στη Μαύρη Θάλασσα. Αρα τα νερά γέμισαν, λοιπόν, τη λεκάνη του Εύξεινου Πόντου και σιγά σιγά πέρασαν μέσα στον Βόσπορο. Ομως, η στάθμη του νερού ανέβαινε και έτσι, μέσω της θάλασσας του Μαρμαρά, βγήκαν στο Αιγαίο.

Ερχεται τώρα η σύγχρονη επιστήμη και βλέπει ότι η πλήρωση αυτή πρέπει να έχει γίνει γύρω στο 14500 π.Χ. και να διήρκεσε περίπου 2.000 χρόνια. Στη συνέχεια διακόπηκε. Εχουμε, δηλαδή, για 2.000 χρόνια μια επικοινωνία της Μαύρης Θάλασσας, του Εύξεινου Πόντου και του Αιγαίου. Επομένως, ο Διόδωρος Σικελιώτης είναι σωστός σε αυτήν την περιγραφή. Τίθεται, έτσι, το ερώτημα: Πώς τα γνώριζε όλα αυτά; Αυτοί, λοιπόν, που θεωρούν την ελληνική μυθολογία ως φαντασιώσεις μιλούν για συμπτώσεις. Ομως, οι συμπτώσεις δεν είναι μία και δύο… Ο Διόδωρος Σικελιώτης περιέγραψε μια φυσικο-γεωλογική διεργασία. Υπάρχουν άλλες δέκα παρόμοιες περιπτώσεις που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Ποιος και με ποια γλώσσα μετέφερε αυτές τις περιπτώσεις στην ελληνική μυθολογία; Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι Ελληνες έχουν έρθει από τις Ινδίες, από την ινδοευρωπαϊκή ή κατ’ άλλους από την ινδογερμανική φυλή. Κατ’ άλλους έχουν έρθει από το βορρά, ενώ υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι εγκαταστάθηκαν εδώ από το 2000 π.Χ. Ποιος, λοιπόν, είπε στους Ελληνες που έφτιαξαν αυτήν τη μυθολογία να περιλάβουν και το προαναφερθέν στοιχείο στο μύθο τους; Μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως δηλαδή όντως υπήρξαν κατά καιρούς αφίξεις διαφόρων λαών, όμως και η γλώσσα και οι παραδόσεις ήταν περίπου οι ίδιες, με αποτέλεσμα να περιγράφουν σε μια κοινή διάλεκτο όλα αυτά τα φυσικά φαινόμενα που τους εντυπωσίαζαν;

Θα μπορούσατε να μας αναφέρετε ένα αντίστοιχο παράδειγμα;

Ο μύθος λέει ότι οι Εχινάδες, που ήταν νύμφες και κατοικούσαν δεξιά και αριστερά από τον Αχελώο (θεός-ποταμός), θυσίαζαν σε όλους τους θεούς εκτός από τον Αχελώο. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος οργίστηκε ο Αχελώος. Παίρνει, λοιπόν, τις Εχινάδες και τις πετάει στη θάλασσα μετατρέποντάς τες σε νησιά. Εάν δούμε πώς εξελίσσεται παλαιογραφικά η θάλασσα δυτικά από τη σημερινή ακτή, θα διαπιστώσουμε ότι το 18000 π.Χ. οι Εχινάδες νήσοι ήταν προέκταση της ξηράς. Ανέβηκε, λοιπόν, η στάθμη της θάλασσας σιγά σιγά και κατέκτησε την ξηρά αφήνοντας να προεξέχουν οι λόφοι. Αυτή η διεργασία ξεκίνησε 16.000-18.000 χρόνια πριν. Ο μύθος εδώ ταυτίζεται και πάλι με τη γεωλογία. Τίθεται, έτσι, και πάλι το ερώτημα πώς έμειναν όλα αυτά τα γεγονότα στη μνήμη των Ελλήνων που υποτίθεται ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους γηγενείς κατοίκους αυτού του τόπου, τους Πρωτοέλληνες ή τους Πελασγούς.

Το ερευνητικό σας έργο σχετίζεται με έναν από τους μεγάλους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, τον Ηρακλή. Σε ομιλία σας τον αποκαλέσατε «παγκόσμιο γεωλόγο και μηχανικό».

O Ηρακλής είναι γνωστός από τους 12 άθλους του. Αυτούς γνωρίζουμε οι περισσότεροι. Για παράδειγμα, είναι λιγότερο γνωστό ότι γεννήθηκε στη Θήβα και (ακόμα σημαντικότερο) ότι έζησε την τελευταία περίοδο της μυκηναϊκής εποχής. Η μυκηναϊκή εποχή ξεκινάει γύρω στα 1600 π.Χ. και ο Ηρακλής πρέπει να έζησε το 13ο αιώνα π.Χ., γύρω στα 80 χρόνια πριν από τον Τρωικό Πόλεμο. Οι 12 άθλοι του Ηρακλή, αν τους ταξινομήσει θεματολογικά κάποιος, θα δει ότι έχουν εμφανή σχέση με το νερό, με μεταλλεύματα και κυρίως με υδραυλικά έργα. Οπως οι στάβλοι του Αυγεία, για παράδειγμα. Ο καθαρισμός του στάβλου του Αυγεία έγινε με την εκτροπή των υδάτων ενός ή δύο ποταμών. Οι Στυμφαλίδες όρνιθες, πάλι, έχουν να κάνουν με λίμνη, με νερό. Η Λερναία Υδρα ομοίως. Τα χρυσά μήλα των εσπερίδων, η χρυσή ζώνη της Ιππολύτης και τα βόδια του Γηρυόνη (πατέρας του Γηρυόνη ήταν ο Χρυσάορας) σχετίζονταν άμεσα με τον χρυσό. Πέρα από αυτά, ο Ηρακλής σχετίζεται επίσης και με τα τεχνικά έργα των Μινύων στην Κωπαΐδα. Αν ξεφύγουμε από αυτούς τους 12 μύθους και πάμε στο τι λένε ο Στράβωνας, ο Διόδωρος Σικελιώτης και διάφοροι άλλοι, βλέπουμε ότι ο Ηρακλής έχει επισκεφθεί και ολόκληρη την Ιβηρική Χερσόνησο.

Μηνάς Παπαγεωργίου και Ηλίας Μαριολάκος κατά τη διάρκεια της συνέντευξης

Σύμφωνα με μελέτη που έχετε παρουσιάσει, ο Ηρακλής εκτός από γεωλόγος και μηχανικός ήταν και δεινός ταξιδιώτης. Υπάρχουν πειστήρια για το πέρασμά του από άλλα σημεία του πλανήτη; Υπάρχουν σχετικές αναφορές σε τοπικές παραδόσεις άλλων λαών;

Ο άθλος με τα βόδια του Γηρυόνη εκτυλίσσεται στην Ιβηρική Χερσόνησο. Οι λεπτομέρειες αναφέρονται στον Διόδωρο Σικελιώτη, στον Στράβωνα και τον Πλούταρχο. Γιατί, λοιπόν, πήγε εκεί; Για να εκμεταλλευτεί τον χρυσό, τον άργυρο και τα διάφορα μέταλλα. Μην ξεχνάμε ότι η εποχή εκείνη ήταν η εποχή των μετάλλων. Υπάρχουν ορισμένες περιγραφές που αναφέρονται σε κοιτάσματα μετάλλων στα ιζήματα των ποταμών, όπως του Γουαδαλκιβίρ.

Πέρασε όμως και από τα Πυρηναία και πήγε στη Γαλατία. Γαλατία ονομάστηκε από το γιο του Ηρακλή, τον Γαλάτη. Εκεί, λοιπόν, ο Ηρακλής συνάντησε την Πυρίνη. Αυτή έμεινε έγκυος αλλά είχε διάφορες επιπλοκές με την εγκυμοσύνη και λέγεται ότι γέννησε ένα τέρας. Στεναχωρημένη, κατέφυγε στο βουνό, όπου και την κατασπάραξαν τα άγρια ζώα. Ο Ηρακλής βρήκε το πτώμα της, την έθαψε με τιμές πριγκίπισσας και από τότε τα βουνά λέγονται Πυρηναία. Τα προηγούμενα αποτελούν αναφορές της ίδιας της λατινικής μυθολογίας. Σε εκείνη την περιοχή ίδρυσε μια πόλη που είναι σήμερα γνωστή ως Αλέσια. Συνέχισε την ίδρυση νέων πόλεων εγκαθιστώντας σε αυτές δικές του κυβερνήσεις. Ο ίδιος ο Ηρακλής αποτελούσε κατά κάποιον τρόπο ένα διοικητή όλης αυτής της μεγάλης περιοχής υπό τον Ευρυσθέα (το βασιλιά των Μυκηνών).

Εκείνη ακριβώς η περίοδος χαρακτηρίζεται από τη μετάβαση στην εποχή του κασσιτέρου (είχε προηγηθεί η εποχή του μπρούντζου). Πήγε, λοιπόν, και στις Κασσιτερίδες Νήσους. Για να μπορέσει όμως να κάνει μεγάλη εκμετάλλευση, πραγματοποίησε διάφορα υδραυλικά έργα. Για την ευκολότερη μεταφορά του στρατού του άνοιξε δρόμους μέσα από τις Αλπεις για να κατέβει στην Ιταλία. Κυριάρχησε, λοιπόν, στην περιοχή, πέρασε στη Γαλλία και πήρε χρυσάφι από εκεί. Πέρασε στην Ιταλία, πέρασε στη Σικελία, συνεχίζοντας να ιδρύσει πόλεις όπως για παράδειγμα τη Λα Κορούνια ή το Κάντιθ.

Υπάρχει και το θέμα του φάρου της Λα Κορούνια, έτσι;

Το έμβλημα της πόλης, ο θυρεός της Λα Κορούνια, είναι ο φάρος που έχτισε ο Ηρακλής. Στη βάση του έχουμε μια νεκροκεφαλή με δύο κόκαλα που θεωρείται ότι είναι η κεφαλή του Γηρυόνη. Το Κάντιθ είναι τα παλιά Γάδειρα. Εκεί έχουν μέχρι και σήμερα επιγραφές αφιερωμένες στον Ηρακλή. Στην περιοχή υπάρχουν οι λεγόμενες στήλες του Ηρακλέους, οι πύλες του Γιβραλτάρ. Επίσης, στην τελετή έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελόνης το 1992 το γήπεδο ολόκληρο ήταν στολισμένο με κορδέλες και σεντόνια χρώματος μπλε και άσπρου παριστάνοντας τη Μεσόγειο. Και στο άκρο υπήρχε ένα πλοίο. Ενα πλοίο σαν και αυτά με τα οποία ταξίδευαν οι Μυκηναίοι… Τότε, λοιπόν, βγαίνει από το πλοίο μια φιγούρα, η οποία διασχίζει τη Μεσόγειο και πάει και ιδρύει τη Βαρκελόνη. Ο μύθος αναφέρει πως, κατερχόμενος ο Ηρακλής από τα Πυρηναία, κατάκοπος και καταϊδρωμένος όπως ήταν, έφτασε στην παραλία. Του άρεσε πολύ το τοπίο και άφησε πολλούς από τους δικούς του στρατιώτες εκεί να ξεκουραστούν. Ο ίδιος μπήκε μαζί με άλλους μέσα σε εννιά πλοία και ξεκινούν την πορεία τους προς το βορρά. Τους πιάνει όμως μια μεγάλη θαλασσοταραχή και καταστρέφονται οκτώ πλοία. Επιστρέφοντας εκεί από όπου ξεκίνησε, είδε πως οι άνδρες του είχαν αρχίσει να χτίζουν μια νέα πόλη, τη Βαρκελόνη. Τέλος, σύμφωνα με την παράδοση, ο Ηρακλής πήγε να πάρει τα μήλα των Εσπερίδων περνώντας από την Αραβία. Από εκεί λένε ότι έφτασε μέχρι την Αορνο Πέτρα που βρίσκεται στις Ινδίες και στον Ινδό ποταμό. Ουσιαστικά πρόκειται για το σημείο όπου έφτασε και ο Μέγας Αλέξανδρος.

Να περάσουμε και στο θέμα της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού;

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Ηρακλής και οι άνθρωποί του είχαν πάει να συναντήσουν τους ανθρώπους του Κρόνου. Αυτοί βρίσκονταν σε τρία νησιά δυτικά της Ισλανδίας, η οποία με τη σειρά της βρίσκεται δυτικά από τη Βρετανία. Σε ένα, λοιπόν, από αυτά τα νησιά ήταν η βάση των ανθρώπων που κατάγονταν από τον Κρόνο. Συνεχίζει, λοιπόν, ο Πλούταρχος αναφέροντας πως οι άνθρωποι του Ηρακλή έφτασαν σε αυτό το νησί με σκοπό να περάσουν στη μεγάλη ήπειρο απέναντι, για να αντικαταστήσουν τους προηγούμενους Ελληνες που είχαν μείνει εκεί αρκετά χρόνια και είχαν εκβαρβαριστεί. Είχαν αρχίσει να ξεχνάνε τη γλώσσα τους, τα ήθη και τα έθιμά τους. Ποια είναι αυτή η ήπειρος δυτικά από την Ισλανδία και δυτικά από τα τρία μεγάλα νησιά; Μία είναι, δεν υπάρχει κάποια άλλη: η Αμερική. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως το γεωγραφικό πλάτος της περιοχής όπου έφτασε ο Ηρακλής ήταν σε ευθεία με αυτό της Κασπίας. Μας λέει ότι από την περιοχή που έφτασαν έβλεπαν τον ήλιο να χάνεται μόνο μία ώρα το 24ωρο για ένα μήνα.

Υπάρχουν αρχαιολογικά δεδομένα σε αυτές τις περιοχές στην αμερικανική ήπειρο που να μαρτυρούν τέτοιου είδους δραστηριότητα;

Αρχαιολογικά δεδομένα δεν υπάρχουν διότι δεν έχουν γίνει στοχευμένες έρευνες προς αυτή την κατεύθυνση. Ενδείξεις όμως υπάρχουν. Οι ενδείξεις είναι ότι στην απέναντι πλευρά και στη συγκεκριμένη περιοχή, την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών όπου έχουμε μια μεταλλευτική δραστηριότητα που ξεκινά περίπου το 2500 π.Χ. και σταματάει το 1000 π.Χ. Δηλαδή ξεκινάει από τη μεσοελλαδική και πρωτοελλαδική εποχή και καταλήγει στους σκοτεινούς αιώνες, στην κατάρρευση του μυκηναϊκού κράτους. Εκεί αναφέρεται μια εξόρυξη 500.000 τόνων αυτοφυούς χαλκού.

Γνωρίζω πως όλα τα χάλκινα αντικείμενα που έχουν βρεθεί στην Αμερική δεν ξεπερνούν τους 17 τόνους.

Ετσι είναι. Να είναι 100, να είναι 1.000, να είναι 2.000 τόνοι! Πού πήγαν οι 500.000 τόνοι; Υπάρχουν διάφορα ευρήματα που βρίσκονται μέχρι τη Φλόριντα. Εχουμε διπλούς πέλεκεις όπως τους μινωικούς. Εχουμε ορισμένα άλλα εργαλεία που μοιάζουν ακριβώς με αυτά τα οποία χρησιμοποιούσαν εδώ στον ελλαδικό χώρο. Υπάρχουν, τέλος, και άλλες ενδιαφέρουσες ενδείξεις. Ξαναγυρνώντας όμως στον Ηρακλή, να αναφέρουμε ότι ο Παυσανίας υποστηρίζει ότι ο ήρωας έφτασε και μέχρι τη χώρα των Υπερβορείων.

Οι οποίοι πού τοποθετούνται γεωγραφικά;

Οπωσδήποτε βρίσκονταν βόρεια της Μαύρης Θάλασσας. Αλλοι τούς τοποθετούν στις Αλπεις, άλλοι βόρεια του Αίμου, άλλοι βόρεια της Θράκης. Κατά πάσα πιθανότητα, όμως, πρέπει να κατοικούσαν εκεί που έφτασαν οι Αργοναύτες. Εκεί, λοιπόν, πρέπει να πήγε ο Ηρακλής. Ο οποίος, μάλιστα, σύμφωνα με τον Παυσανία, πήρε από τους Υπερβόρειους μια αγριελιά, για να τη φυτέψει στην Ολυμπία. Δεν είναι λιγάκι περίεργο όλο αυτό; Πρέπει να υπήρχε μια πολιτισμική σχέση μεταξύ των λαών.

Και οι Υπερβόρειοι με τη σειρά τους όμως επισκέπτονταν τη Δήλο;

Ετσι. Οι ανασκαφές δύο Γάλλων αρχαιολόγων στο νησί έφεραν στο φως τους τάφους των Υπερβορείων παρθένων, που χρονολογούνται από το 15ο αιώνα π.Χ. Μιλάμε δηλαδή για την περίοδο ανάπτυξης της μυκηναϊκής εποχής. Υπάρχει, λοιπόν, η εκδοχή ότι οι Υπερβόρειες παρθένες κατέρχονταν από το Μαντείο της Δωδώνης, περνούσαν από τους Δελφούς, από εκεί στην Εύβοια για να καταλήξουν στη Δήλο με σκοπό να αφήσουν τα ετήσια δώρα τους. Κανένας δεν έχει ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα, το οποίο και θεωρώ καθοριστικής σημασίας διότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ξεκινούν 5 παρθένες με δώρα για να πάνε από την Αγία Πετρούπολη στον Απόλλωνα της Δήλου παραμένοντας αλώβητες. Μπορεί να το φανταστεί κανείς; Αορνος Πέτρα, Υπερβορέα, Θούλη… Ολες τους συνδέονται με τον Ηρακλή. Αυτές οι περιοχές είναι υπαρκτές.

Σας έχει πλησιάσει κάποιος από την ελληνική Πολιτεία με σκοπό τη χρηματοδότηση για την ανάδειξη της ερευνητικής σας προσπάθειας;

Οχι, εδώ δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτά τα πράγματα… Δυστυχώς ακόμα είμαστε υποχείριο του «πνεύματος της Εσπερίας». Δηλαδή, αν δεν έχουν πει κάτι οι Αμερικάνοι, οι Αγγλοι, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, δεν το δεχόμαστε, πρέπει να μας το πουν αυτοί πρώτα για να το δεχτούμε.

Προσπαθούμε να εφαρμόσουμε, δηλαδή, εδώ το σκανδιναβικό πρότυπο. Αν πάει κανείς στη Φινλανδία το χειμώνα, ο ήλιος κάνει την εμφάνισή του 3 ώρες την ημέρα. Πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να μην καθίσει μέσα στο σπίτι του να σκεφτεί, να εργαστεί στο computer του; Είναι δυνατόν ο Ελληνας να περάσει μόλις 3 ώρες εκτός σπιτιού; Ο ίδιος ο ήλιος τον προκαλεί να κάνει το αντίθετο.

Σημείωση: Η συνέντευξη παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο εβδομαδιαίο περιοδικό “Φαινόμενα” του Ελεύθερου Τύπου (τ. 19 – 5/2/2011)

Ανθρώπινο είδος υπό εξαφάνιση

2011-02-07T14:38:00.000-08:00

Για τους λιγοστούς αυθεντικούς "ιθαγενείς" που απέμειναν σε αυτόν τον πλανήτη...

Ανθρώπινο είδος υπό εξαφάνιση

Αμαζόνιος, πρωινό του περασμένου Απριλίου. Πέντε ζευγάρια μάτια κοιτούν με απορία και έκπληξη ένα … αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο στον ουρανό. Τα τόξα με τα βέλη είναι έτοιμα προς χρήση για κάθε ενδεχόμενο. Ο φωτογραφικός φακός από το ελικόπτερο καταφέρνει να απαθανατίσει τη σκηνή που φέρνει στο νου των περισσοτέρων από εμάς, εικόνες από την κινηματογραφική επιτυχία του Mel Gibson, Apocalypto.
«Δίνουμε αυτές τις φωτογραφίες στη δημοσιότητα γιατί εάν η κατάσταση συνεχιστεί, αυτοί οι άνθρωποι θα εξαφανιστούν». Η παραπάνω δήλωση ανήκει στον Carlos Meirelles που συντονίζει τις προσπάθειες της Βραζιλιάνικης κυβέρνησης σχετικά με την προστασία των ιθαγενών, που δεν έχουν ακόμα αναπτύξει επαφές με τον πολιτισμένο κόσμο. Η παράνομη υλοτόμηση στα σύνορα με το Περού, έχει αναγκάσει αρκετές τέτοιες φυλές να μετακομίσουν σταδιακά ανατολικότερα, εισερχόμενες στα εδάφη της Βραζιλίας. Ο αριθμός των ομάδων αυτών - που εξελίσσονται παράλληλα με τον κόσμο της τεχνολογίας και του διαδικτύου- φτάνουν τις 68 (παγκοσμίως υπολογίζονται στις 100). Από αυτές μόνο για τις 24 έχει υπάρξει επίσημη επιβεβαίωση.
Από τις αρχές του περασμένου αιώνα, ο Βρετανός εξερευνητής Percy Harrison Fawcett είχε καταγράψει τις εμπειρίες από τις επαφές του με τις γηγενείς φυλές των Ινδιάνων, στην προσπάθειά του να ανακαλύψει μια ανεπτυγμένη φυλή λευκών ανθρώπων που είχε χαθεί για αιώνες από την αλυσίδα της εξέλιξής μας. Οι μετακινήσεις μέσα στη ζούγκλα ήταν εκείνη την εποχή μια δύσκολη και επικίνδυνη υπόθεση.
Βέβαια, κρίνοντας από τα σημερινά ρεπορτάζ των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων, οι καταστάσεις δεν πρέπει να έχουν αλλάξει και πολύ. Οι ιθαγενείς εξακολουθούν να γυρίζουν τις πλάτες τους σε κάθε ενδεχόμενο επαφής με τον «ανεπτυγμένο» πολιτισμό μας. Μοναδικές εξαιρέσεις αποτελούν οι δοσοληψίες τους με παράνομους εμπόρους ναρκωτικών ή ανήσυχους εξερευνητές, μέσα από τις οποίες αποκτούν εργαλεία και εξαρτήματα που τους διευκολύνουν στις καθημερινές τους εργασίες. Όμως μέσα από αυτού του είδους τις «συναντήσεις» δεν προκύπτουν πάντα ευχάριστα αποτελέσματα. Μεγάλα ποσοστά των κλειστών αυτών κοινωνιών πεθαίνουν από αρρώστιες και επιδημίες λίγο καιρό μετά την «επαφή». Κι αυτό γιατί οι οργανισμοί τους δεν έχουν αναπτύξει αντισώματα για μικρόβια ή ιούς που θεωρούνται ακίνδυνα στον υπόλοιπο κόσμο.
Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Ο «σύγχρονος» άνθρωπος αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τον πλανήτη. Έχοντας οχυρωθεί πίσω από τον ανεπτυγμένο του πολιτισμό, τα κράτη και τις οργανωμένες θρησκείες, έχει φροντίσει να υψώσει αμυντικά τείχη περιμένοντας μια μεγάλη φυσική καταστροφή (βλ. τα σενάρια για το 2012) ή τον ερχομό των εξωγήινων. Παρ’ όλα αυτά η καταστροφή και η μόλυνση των στρωμάτων της ατμόσφαιρας και του θαλάσσιου κόσμου, η κατασπατάληση των φυσικών πόρων και τα νέα για την επικείμενη εξαφάνιση μορφών ζωής σε αυτόν, αποτελούν ένα καθημερινό φαινόμενο βαραίνουν αυτόν και μόνον αυτόν. Στα προηγούμενα οφείλουμε πλέον να προσθέσουμε και τον κίνδυνο εξάλειψης μερικών εκατοντάδων μακρινών συγγενών μας, η ύπαρξη των οποίων έρχεται να μας θυμίσει την παλιά και ξεχασμένη μας σχέση με την μητέρα Γη…

Σημ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη στήλη “Δούρειος Ίππος” του Μηνά Παπαγεωργίου, στο περιοδικό Φαινόμενα (τ. 19, 5/2/2011).

Θανατηφόρα Ρεύματα

2011-01-30T04:46:00.000-08:00

Για τους πρόσφατους μαζικούς θανάτους ζώων σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Aρχικός Τίλος: Θανατηφόρα Ρεύματα στον πλανήτη

Στις 3 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδωσαν μια όχι και τόσο συνηθισμένη είδηση. Μια «θανατηφόρα» βροχή πέντε χιλιάδων πουλιών εκδηλώθηκε κοντά στην πόλη Beebe, βορειοδυτικά της πολιτείας του Άρκανσας. Λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα και πιο συγκεκριμένα στις λίμνες της περιοχής του Ozarks, παρατηρήθηκαν εκατοντάδες μαζικοί θάνατοι ψαριών. Εν τω μεταξύ στην ευρύτερη περιοχή έχουν πραγματοποιηθεί από τις 20 Σεπτεμβρίου πεντακόσιοι περίπου μικροσεισμοί.

Την επόμενη ημέρα γνωστοποιήθηκε ότι μια γυναίκα στο Κεντάκι βρήκε δεκάδες νεκρά πουλιά στην αυλή της. Όταν η είδηση έγινε ευρύτερα γνωστή, ανακοινώθηκε πως παρόμοιο περιστατικό είχε παρατηρηθεί και την προηγούμενη εβδομάδα στο γειτονικό Murray State University με την περισυλλογή εκατοντάδων πουλιών διαφόρων ειδών. Επίσης στην περιοχή του Κεντ, στα νοτιοανατολικά παράλια της Βρετανίας, πάνω από 40.000 καβούρια ξεβράστηκαν στις ακτές αναστατώνοντας τους κατοίκους.

Ένα 24ωρο αργότερα, ανακοινώθηκε πως η παράξενη αυτή «επιδημία» εμφανίστηκε και στη βόρεια Ευρώπη. Συγκεκριμένα στη Σουηδία και στην πόλη Falkoeping (νοτιοδυτικά της Στοκχόλμης) αναφέρθηκε ο θάνατος εκατό περίπου πουλιών. Τα περισσότερα από αυτά δεν είχαν ορατά τραύματα, ενώ κάποια είχαν δεχτεί την «χαριστική βολή» από διερχόμενα αυτοκίνητα.

Την ίδια ημέρα καταγράφηκε από τα ΜΜΕ ένα νέο περιστατικό στις ΗΠΑ, αυτή τη φορά στην πολιτεία της Λουιζιάνα. Τετρακόσια πουλιά έπεσαν ξαφνικά νεκρά κατά μήκος του αυτοκινητοδρόμου στο Baton Rouge.

Επιστρέφοντας στους μαζικούς θανάτους ψαριών, περιστατικό υπήρξε και στη Βραζιλία, όπου και εκατό τόνοι ψαριών (κυρίως σαρδέλες και γατόψαρα), ξεβράστηκαν στις παραλίες της πολιτείας του Παρανά που βρίσκεται στα νότια της χώρας. Άμεση ήταν και η δημοσιοποίηση ανάλογων συμβάντων στη Νέα Ζηλανδία, στον κόλπο του Chesapeake στο Μαίριλαντ και στην περιοχή της Φλόριδα.

Στις 11 Ιανουαρίου αναφέρθηκε ο θάνατος περίπου χιλίων πουλιών (συγκεκριμένα φασσών) στην πόλη Faenza της Ιταλίας. Οι κάτοικοι δήλωσαν ότι τα ράμφη των νεκρών πλασμάτων χαρακτηρίζονταν από ένα χαρακτηριστικό κυανό χρώμα.

Ο συνολικός αριθμός των σχετικών περιστατικών που έχουν μέχρι στιγμή καταγραφεί παγκοσμίως έχει φτάσει τα εννιά. Τοποθετώντας τα στον παγκόσμιο χάρτη, παρατηρούμε ότι καλύπτουν όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Οι κατά τόπους επιστήμονες έχουν ήδη σπεύσει να ανακοινώσουν με στόμφο τα πιθανά αίτια αυτού του «μαύρου κύματος» που επηρεάζει, προς το παρόν, μόνο πουλιά, ψάρια και καβούρια. Έτσι στο … «εδώλιο του κατηγορουμένου» έχουν κάτσει μέχρι στιγμής η έλλειψη του οξυγόνου σε μεγάλα υψόμετρα, οι χαμηλές θερμοκρασίες, μια άγνωστη αρρώστια, οι αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο του πλανήτη, μετακινούμενα σύννεφα μεθανίου, η ηλεκτροπληξία από πυλώνες ρεύματος, η κατανάλωση τροφών που περιείχαν εντομοκτόνο, ο αποπροσανατολισμός των σμηνών και κοπαδιών των ζώων και άλλα παρόμοια. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι οι ειδικοί δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στον πλανήτη Γη. Άλλοι πάλι, περισσότερο σκεπτικιστές, υποστηρίζουν ότι παρόμοια περιστατικά συνέβαιναν ανέκαθεν, όμως η τεχνολογία σήμερα μας δίνει τη δυνατότητα να τα καταγράφουμε ευκολότερα. Υπάρχουν φυσικά και οι εσχατολόγοι που εντοπίζουν σημεία «Αποκάλυψης» και μιλούν για το επικείμενο τέλος του κόσμου.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά, χωρίς αμφιβολία όμως βρισκόμαστε μπροστά στην εκδήλωση ενός «μαύρου υπόγειου ρεύματος» (όπως τα χαρακτηρίζει ο Θανάσης Βέμπος στο ομώνυμο βιβλίο του), από αυτά που κατά καιρούς σαρώνουν τον πλανήτη μας. Αναρίθμητες οι περιπτώσεις εκδήλωσής τους στην ιστορία (επηρεάζοντας μάλιστα άμεσα τον ανθρώπινους πληθυσμούς), παρ’ όλα αυτά το είδος μας μοιάζει σαν να επιθυμεί να ξεχνά περιστατικά ομαδικών αυτοκτονιών, μαζικής υστερίας, χορεομανίας, μιασματικών ασθενειών, όλα τους συνδυαζόμενα με παράξενα φυσικά φαινόμενα. Τελικά αυτός ο πλανήτης μπορεί –όποτε το θέλει- να καταστεί αρκετά αφιλόξενος…

Σημ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη στήλη “Δούρειος Ίππος” του Μηνά Παπαγεωργίου, στο περιοδικό Φαινόμενα (τ. 16, 15/1/2011).

Ακολουθούν τρεις φωτογραφίες από τα προαναφερθέντα περιστατικά: